บทที่ 46: ไม่มีน้ำยาก็อย่าดีแต่ปาก

"แค่เธอน่ะเหรอ ? " หลินซือหยาแค่นเสียงหัวเราะ ทำหน้าเหมือนมองคนโง่เง่า "ซูเสี่ยวเนี่ยน สมองเธอมีน้ำเข้าหรือไง ? ในแผนกขาย 1 ของฉัน เธอจะมาคุยเรื่องนี้กับฉันเนี่ยนะ ? "

"แผนกขาย 1 ของคุณ ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนหัวเราะ หึ ๆ "ทีจีดี กรุ๊ปนี่ ไม่ได้แซ่เหยียน แต่แซ่หลินงั้นเหรอ ? "

อื้อหือ ! คำพูดนี้มันชักจะกร่างเกินไปแล้ว ต่อให้หลินซือหยาจะกำเริบเสิบสานแค่ไหน ก็ไม่กล้าอ้างว่าทีจีดี กรุ๊ปทั้งบริษัทเป็นของตระกูลหลินหรอก

พอคิดถึงวิธีการอันโหดเหี้ยมและเด็ดขาดของ 'พญายมเดินดิน' (เหยียนเหวยหาน)

หลินซือหยาก็ตัวสั่นสะท้าน หน้าถอดสี ตวาดลั่น "เธอพูดบ้าอะไรของเธอ ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน ย้อนถามด้วยท่าทีสงบนิ่ง "ฉันพูดผิดตรงไหนเหรอ ? คุณหลินพูดปาว ๆ ว่าที่นี่เป็นแผนกของคุณ ก็แปลว่าคุณตัดสินใจได้ทุกอย่างในนี้ ? ในเมื่อคุณตัดสินใจได้หมด แล้วทีจีดีไม่แซ่หลิน จะให้แซ่อะไร ? "

หลินซือหยา: "..."

จู่ ๆ ก็ไปต่อไม่ถูก ไม่รู้จะตอบยังไงดี แต่เธอไม่ใช่คนที่จะยอมนั่งรอความตาย แววตาไหววูบ

เธอรีบปฏิเสธทันที "ไม่ใช่ ฉันเปล่า ฉันไม่เคยพูดว่าทีจีดีแซ่หลินนะ ! " พูดจบ เธอก็ทำท่ารำคาญ รีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน "เลิกพูดไร้สาระ ! รีบเก็บเอกสารที่พื้นขึ้นมา แล้วคีย์ข้อมูลลงคอมพิวเตอร์ให้เสร็จก่อนเลิกงาน ไม่อย่างนั้นก็รีบไสหัวไปซะ ! "

พูดจบ หลินซือหยาก็ปั้นหน้าเย็นชาหยิ่งยโส นั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แสร้งทำเป็นตั้งใจทำงาน แต่ความจริงแล้ว มือไม้สั่นไปหมด...

เผลอหลุดปากไปนิดเดียว ดีนะที่ท่านประธานเหยียนไม่รู้ ไม่งั้นคนที่ต้องไสหัวไป คงเป็นเธอ ไม่ใช่ซูเสี่ยวเนี่ยน !

หลินซือหยากัดฟัน ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ เธอเกือบจะเสียท่าให้นังผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้ซะแล้ว ความแค้นนี้กลืนไม่ลงจริง ๆ

"คุณหลินคะ" ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มบาง ๆ ยกมือเคาะฉากกั้นโต๊ะดัง ก๊อก ๆ

หลินซือหยาเงยหน้าขึ้น แววตาฉายประกายอำมหิตแวบหนึ่งก่อนจะหายไป "มีอะไรอีก ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนทำท่าหวังดี "ฉันคิดไปคิดมา รู้สึกว่างานคีย์ข้อมูลสัญญาพวกนี้ ไม่ค่อยเหมาะกับฉันเท่าไหร่... เอาเป็นว่า... ยกเลิกคำสั่งได้ไหม ? "

"เหอะ ! ทำไม่ได้ล่ะสิถึงได้กลัว ? " มุมปากของหลินซือหยากระตุกยิ้มเยาะ ปฏิเสธทันที "เป็นไปไม่ได้ ! ฉันย้ำคำเดิม ก่อนเลิกงาน..."

"ถ้าทำไม่ได้ก็ไสหัวไป ใช่ไหม ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนพูดแทรกขึ้นมา ดวงตาสีนิลจ้องมองเธอเขม็ง "งั้นถ้าฉันทำได้ คุณหลินก็ต้องไสหัวไป... แบบนี้ถึงจะยุติธรรม ถูกไหม ? "

หลินซือหยาชะงัก แวบแรกเธอรู้สึกว่าไม่อยากรับ 'ความยุติธรรม' บ้าบอนี้เลย แต่พอหันไปเห็นสายตาเพื่อนร่วมงานรอบข้างที่มองมาอย่างแปลกประหลาด เหมือนกดดันว่าถ้าเธอไม่รับคำท้า แปลว่ากลัวซูเสี่ยวเนี่ยน...

หลินซือหยากัดฟันตอบ "ตกลง ! ถ้าเธอทำได้ ฉันจะลาออกจากทีจีดี กรุ๊ปเอง ! "

ไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะคีย์ข้อมูลเอกสารตั้งมากมายขนาดนี้ลงคอมพิวเตอร์ได้ทันก่อนเลิกงาน !

ซูเสี่ยวเนี่ยน เธอแพ้แน่ !

"โอเค ! " สบตากับแววตาไม่กลัวตายของหลินซือหยา ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มหวาน ดีดนิ้วดังเปาะ...

อืม สำหรับบางคนที่รนหาที่ตาย เธอเต็มใจสงเคราะห์ให้เสมอ

และแล้ว... ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้องด้วยความตกตะลึงและเลื่อมใส ซูเสี่ยวเนี่ยนใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง นำเอกสารกระดาษทั้งหมดเข้าเครื่องสแกน แล้วใช้โปรแกรม OCR (Optical Character Recognition) แปลงภาพเป็นข้อความ จากนั้นก็จัดรูปแบบและบันทึกลงคอมพิวเตอร์

เมื่อหน้าสุดท้ายเสร็จสิ้น ตรวจทานความถูกต้องเรียบร้อย ซูเสี่ยวเนี่ยนกดปุ่ม Ctrl + S บันทึกไฟล์อย่างคล่องแคล่ว เธอหมุนเก้าอี้กลับมา มองหลินซือหยาที่กำลังนั่งอึ้งกิมกี่

ซูเสี่ยวเนี่ยนฉีกยิ้มกว้างเจิดจ้าราวกับดวงดาราและจันทรา "คุณหลิน เชิญไสหัวไปได้เลยค่ะ ! "

"เธอ... เธอโกงนี่ ! " หลินซือหยาตะโกนลั่น หน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีดจ้องมองซูเสี่ยวเนี่ยน แทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความโกรธ "ฉันบอกให้พิมพ์ลงคอมพิวเตอร์..."

ใบหน้าของซูเสี่ยวเนี่ยนขรึมลงทันที พูดสวนเสียงเย็น "คุณหลินตาบอดเหรอ ? ที่ฉันบันทึกลงคอมพิวเตอร์นี่ไม่ใช่ตัวหนังสือหรือไง ? "

ตัวเองไม่มีน้ำยาก็อย่าดีแต่ปาก ! อย่ามาโทษคนอื่นว่าลงมือโหด !

ซูเสี่ยวเนี่ยนลุกพรวด กระชากผมดัดลอนสลวยของหลินซือหยา แล้วกดหน้ากระแทกเข้าไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างแรง "ปัง ! "

น้ำเสียงเย็นยะเยือกของซูเสี่ยวเนี่ยนแผ่รังสีอำมหิตจนน่าขนลุก "หลินซือหยา ตาบอดไม่เท่าไหร่ แต่ตาบอดแล้วยังสมองพิการเนี่ย... เธอคิดว่าคนปัญญาอ่อนอย่างเธอ ยังจำเป็นต้องอยู่เป็นภัยสังคมในทีจีดี กรุ๊ปอีกเหรอ ? "

แม่งเอ๊ย ! คอมพิวเตอร์พื้นฐานแค่นี้ยังไม่รู้เรื่อง จะจ้างมาทำซากอะไร ?