บทที่ 47: ฉันไม่สนิทกับเธอ
บทที่ 47: ฉันไม่สนิทกับเธอ
เหยียนฉางชิงผู้ตาถั่ว: "..."
เกี่ยวอะไรกับฉันด้วยวะ ! ขึ้นชื่อว่าเป็นสาวงาม ถ้าจีบได้ก็จีบ จีบไม่ได้ก็แอบแซ่บกันลับหลัง...
ใครจะไปรู้ว่าหลินซือหยาคนนี้จะ 'นมโตแต่ไร้สมอง' โง่เง่าเต่าตุ่นได้ถึงขีดสุดขนาดนี้ !
แค่เอกสารปึกเดียว คิดจะเอามาเล่นงานซูเสี่ยวเนี่ยน...
ให้ตายเถอะ ! ซูเสี่ยวเนี่ยนด่าเธอไม่ผิดเลยจริงๆ ยัยนี่มันทั้งตาบอด สมองพิการ แถมยังปัญญาอ่อนอีกต่างหาก !
ไม่ดูตาม้าตาเรือเลยว่า 'เทพเจ้าหงอคง' องค์นั้นใครเป็นคนเชิญมา !
ขนาดฉันยังไม่กล้าไปแหย่แม่นางมารนั่นง่าย ๆ แล้วเธอกล้าดียังไงยื่นกรงเล็บเข้าไป... ถ้าเธอไม่ตายแล้วใครจะตาย ?
"ร้อง ๆ ๆ ร้องหาพ่องเธอเหรอ ! " เหยียนฉางชิงตะคอกใส่หลินซือหยาที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายด้วยความหงุดหงิด "รู้อย่างนี้แล้วทำไปทำไม ? อยู่ดีไม่ว่าดี ดันแกว่งเท้าหาเสี้ยนไปแหย่ยัยนั่นเอง ! "
"ฮือ ๆ ๆ ก็... ก็ฉันแค่เหม็นขี้หน้ามันนี่นา ! " ผู้หญิงที่ร้องไห้จนตาสองข้างบวมปูดเป็นมะเขือเทศเน่า ไม่หลงเหลือเค้าโครงของสาวงามผู้เย่อหยิ่งอีกต่อไป...
เหยียนฉางชิงหันขวับกลับมามองด้วยความโมโห เผลอจ้องหน้าเธอแวบหนึ่ง ถึงกับอุทาน "เชี่ย ! " แล้วกระโดดหนีไปแปดเมตร
"อ๊ากกก ! ยัยหน้าผี ! เธอไปแหย่แม่นางมารนั่นเข้าให้แล้ว ยังมีหน้ามาร้องไห้อีก ! ไสหัวไป ! ไสหัวออกไปซะ ! ...เฮ้ย ๆ เดี๋ยว... ไสหัวกลับมาก่อน ! "
หลินซือหยาที่เพิ่งโดนโขกหัว แถมร้องไห้จนหน้าบวมฉุ รีบปั้นหน้ายั่วยวนกลับมาทันที กะว่าจะเข้ามาออดอ้อนนัวเนียสักหน่อย แต่เหยียนฉางชิงกลับฟาดแฟ้มสัญญาใส่หน้าผากเธอ "เพี๊ยะ ! "
"รีบ ๆ เลย ! รีบไสหัวไปที่ฝ่ายบุคคลแล้วเช็คบิลลาออกไปซะ ! จากนี้ไป อย่าให้ฉันเห็นหน้าเธออีก เข้าใจไหม ? " เหยียนฉางชิงกำหมัดแน่นขู่ฟ่อต่อหน้าหลินซือหยา แยกเขี้ยวขู่ว่า "จำไว้ ! ถ้ากล้าโผล่หัวมาให้ฉันเห็นอีก ฉันเห็นครั้งหนึ่งจะตีครั้งหนึ่ง ! "
หลินซือหยา: "..."
กระซิก ๆ ! จากสาวงามผู้เย็นชา กลายเป็นปีศาจขี้แยไปในพริบตา...
เธอก็แค่ไม่ชอบขี้หน้าซูเสี่ยวเนี่ยน
ทำไม... สุดท้ายคนที่ต้องไสหัวไปถึงเป็นเธอ !
"ผู้จัดการเหยียน คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ อย่างน้อย ๆ เราสองคนก็เคยใจตรงกัน ลึกซึ้งต่อกัน แล้วนังซูเสี่ยวเนี่ยนนั่น มันโกงชัด ๆ ..."
สีหน้าเหยียนฉางชิงเปลี่ยนทันควัน รีบพูดแทรกขึ้นมา "ถุย ! ฉันไม่สนิทกับเธอโว้ย ! "
ขืนยอมรับว่า 'ใจตรงกัน' กับบรรดาคู่ขาทุกคนที่เคยนอนด้วย มีหวังเขาโดนท่านผู้เฒ่าที่บ้านตีตายพอดี ?
อืม ๆ ! เหยียนฉางชิงเกิดปัญญาญาณสว่างวาบขึ้นมาชั่วขณะ เขาตบหัวสมองอันน้อยนิดของตัวเอง แล้วถีบส่งหลินซือหยา 'คู่ขาสาวงาม' ที่กำลังร้องห่มร้องไห้ออกไป "หูตึงหรือไง ? รีบไสหัวไปสิ ! ขืนไม่ไป ฉันจะเอาไม้กวาดมาไล่แล้วนะ ! "
หลังจากไล่คนเสร็จ เหยียนฉางชิงก็นั่งหน้าดำคร่ำเครียดกลับไปที่โต๊ะทำงาน คว้าโทรศัพท์กดเบอร์ภายใน "ฮัลโหล ซูเสี่ยวเนี่ยนเหรอ ? ฉันเหยียนฉางชิงนะ มาหาฉันที่ห้องผู้จัดการเดี๋ยวนี้ ! "
ฟ้าจะถล่มดินจะทลาย ! เพิ่งมาวันแรกก็ก่อเรื่องให้เขาปวดหัวขนาดนี้ จะอยู่กันดี ๆ ไม่ได้เลยใช่ไหม ?
พอนึกถึงหลินซือหยาที่เพิ่งไล่ตะเพิดไป ลีลาบนเตียงอันแพรวพราวร้อยเล่ห์มารยานั่น...
เหยียนฉางชิงก็รู้สึกเสียดายจนปวดตับ !
เมื่อได้รับโทรศัพท์จากผู้จัดการ ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ เธอเดินมาถึงห้องทำงานของเหยียนฉางชิง ยกมือเคาะประตู "ผู้จัดการเหยียน มีธุระอะไรเหรอคะ ? "
หลังโต๊ะทำงาน เหยียนฉางชิงที่หน้าตาเคร่งเครียดเงยหน้ามองเธอ ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาดื้อ ๆ "ปิดประตูซะ"
หืม ! จู่ ๆ ก็โมโหอะไรขนาดนี้ ?
ซูเสี่ยวเนี่ยนปิดประตูตามคำสั่ง แล้วรอให้เหยียนฉางชิงพูด ทว่า... รอแล้วรอเล่า เหยียนฉางชิงก็เอาแต่เงียบ ไม่ยอมพูดอะไรสักที
ซูเสี่ยวเนี่ยนกระตุกมุมปาก ยกข้อมือดูนาฬิกา แล้วเตือนด้วยความจำใจ "ผู้จัดการเหยียนคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ตอนนี้สิบเอ็ดโมงครึ่ง ได้เวลาพักเที่ยงแล้วค่ะ"
"รู้แต่เรื่องกิน ! " เหยียนฉางชิงถลึงตาใส่เธอ ในที่สุดก็ยอมพูดออกมา "ซูเสี่ยวเนี่ยน ถ้าตอนนี้ฉันจ่ายค่าชดเชยให้เธอก้อนโต เธอจะยอมลาออกจากทีจีดี กรุ๊ปได้ไหม ? "
ช่วยไม่ได้นี่หว่า ! ชีวิตมันรันทดเกินไปแล้ว !
แม่นางมารคนนี้เพิ่งมาทำงานวันแรก เขาก็ต้องเสีย 'คู่ขาเบอร์หนึ่ง' อย่างหลินซือหยาไปแล้ว
ขืนให้อยู่ต่ออีกไม่กี่วัน... เก้าอี้ผู้จัดการแผนกขาย 1 ของเขา คงต้องเปลี่ยนคนนั่งแน่ ๆ