บทที่ 44: คู่ปรับเก่า

"เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ? จะมาขอพบผู้จัดการของเราง่าย ๆ เธอมีสิทธิ์อะไรไม่ทราบ ? " สาวงามมาดเย็นชาจ้องมองซูเสี่ยวเนี่ยนด้วยสายตาเหยียดหยาม ปากพ่นวาจาร้ายกาจออกมา

ซูเสี่ยวเนี่ยนยกยิ้ม แต่นัยน์ตากลับค่อย ๆ เย็นเยียบลงทีละน้อย

คติประจำใจของเธอคือ: คนไม่ผิดต่อข้า ข้าไม่ผิดต่อคน แต่ถ้าใครมารังแก ข้าจะตามล้างแค้นให้สาสม !

เมื่อต้องเผชิญกับพฤติกรรมแกว่งเท้าหาเสี้ยนของแม่สาวงามเย็นชาคนนี้ การตอบโต้ของซูเสี่ยวเนี่ยนก็คือ... สนองให้ !

"ขอถามหน่อย คุณนางงามเย็นชา คุณเป็นพยาธิในท้องของผู้จัดการหรือไงคะ ? "

สาวงามเย็นชาชะงักกึก "นางงามเย็นชาบ้าบออะไร ? แล้วเธอพูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ? "

พยาธิขยะแขยงพรรค์นั้น จะมาเกี่ยวกับเธอได้ยังไง ?

"อ้อ... ที่แท้ก็เป็นคนสวยไร้สมองนี่เอง ! แม้แต่ความฉลาดทางอารมณ์แค่นี้ก็ยังไม่มี ฉันชักสงสัยแล้วสิว่าใบหน้าสวย ๆ ของคุณเนี่ย เอาไว้ใช้เป็นใบเบิกทางเพื่อประจบสอพลอผู้ชายหรือเปล่า"

คำพูดของซูเสี่ยวเนี่ยนช่างร้ายกาจ พอสาวงามเย็นชาตั้งสติได้ ก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดงทันที "ซูเสี่ยวเนี่ยน ! ถ้าแกกล้าพูดจาพล่อย ๆ อีกคำเดียว เชื่อไหมฉันจะฉีกปากแก ! "

สาวงามเย็นชาคนนี้ไม่ได้ชื่อนางงามเย็นชา เธอชื่อ หลินซือหยา เป็นดาวประจำแผนกของแหล่งรวมหัวกะทิแห่งนี้ ปกติแล้ว หลินซือหยาชอบมีลับลมคมในกับผู้จัดการแผนกอยู่บ่อย ๆ แต่ต่อหน้าคนอื่นกลับแสร้งทำตัวเป็นดอกบัวขาวผู้ใสซื่อบริสุทธิ์ ตอนนี้ พอถูกซูเสี่ยวเนี่ยนพูดแทงใจดำเข้าเต็มเปา หลินซือหยาก็รู้สึกทั้งคับแค้นใจ ทั้งอับอาย... จนน้ำตาแทบจะร่วง

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "..."

เวรเอ๊ย ! รังแกนางเอกเจ้าน้ำตาแบบนี้ ไม่เห็นรู้สึกภูมิใจตรงไหนเลยแฮะ !

ขาเรียวขยับก้าวเข้าไปนั่งในคอกทำงานของตัวเอง เธอโยนเอกสารลงบนโต๊ะ เปิดคอมพิวเตอร์อย่างไม่ยี่หระ โดยมีหลินซือหยาจ้องเขม็งด้วยสายตาเคียดแค้น ราวกับอยากจะพุ่งเข้ามากระชากผู้หญิงบ้าคนนี้ให้แหลกคามือแล้วโยนให้หมากิน

"อ้าว... แล้วคุณจะยืนอยู่ทำไม ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนหันไปมองเธออย่างแปลกใจ ก่อนจะทำท่าเหมือนเพิ่งสังเกตเห็นป้ายชื่อที่หน้าอก แล้วร้องอ๋อออกมา "ขอโทษที ที่แท้ก็ไม่ใช่คุณนางงามเย็นชา แต่เป็นคุณหลินนี่เอง... คุณหลินคะ ตรงนี้ฉันไม่ต้องการบอดี้การ์ดหรอกนะ คุณหลินไม่ต้องเกรงใจมายืนเฝ้าขนาดนี้ก็ได้ ! "

เมื่อเห็นรอยยิ้มจริงใจ (จอมปลอม) ของซูเสี่ยวเนี่ยน พนักงานคนอื่น ๆ ในแผนกต่างก็พูดไม่ออก ได้แต่กระตุกมุมปากยิก ๆ

เยี่ยมมาก พนักงานใหม่คนนี้ ใจกล้าบ้าบิ่นชะมัด !

แต่พอนึกถึงคนที่หนุนหลังหลินซือหยาอยู่ ทุกคนก็พร้อมใจกันก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อ

อื้ม ๆ ! พวกเขาไม่ได้ว่างขนาดนั้น ดูเรื่องสนุกนิด ๆ หน่อย ๆ ก็พอแล้ว... ขืนดูมากไปเดี๋ยวผลงานตก ที่สำคัญคือจะกระทบกับโบนัสปลายปีเอาได้

"ซูเสี่ยวเนี่ยน ! ฝากไว้ก่อนเถอะ ! " หลินซือหยาหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บใจ พูดยังไม่ทันขาดคำ ประตูแผนกขาย 1 ก็ถูกผลักเปิดออก

"ขอโทษครับ ใครคือพนักงานใหม่ ? เชิญที่ห้องผู้จัดการด้วยครับ ผู้จัดการมีเรื่องจะคุยด้วย"

"โอเคค่ะ เดี๋ยวไป" ซูเสี่ยวเนี่ยนลุกขึ้น หมุนเก้าอี้กลับเข้าที่ แล้วเดินออกไปอย่างสบายอารมณ์

เมื่อมาถึงหน้าห้องผู้จัดการ

ซูเสี่ยวเนี่ยนเคาะประตู คนข้างในตอบกลับมาว่า "เชิญ"

หือ ! เสียงนี้... ทำไมคุ้น ๆ จังนะ !

ซูเสี่ยวเนี่ยนเลิกคิ้ว ผลักประตูเข้าไปอย่างผ่าเผย

ทันทีที่สายตาสบประสานกับคนที่อยู่หลังประตู ซูเสี่ยวเนี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุก สีหน้ามืดครึ้มลงเล็กน้อย ...ไอ้คนกระจอกพรรค์นี้น่ะเหรอ คือผู้จัดการแผนกขาย 1 ? ปวดตับจริง ๆ

"ซูเสี่ยวเนี่ยน ? ทำไมเป็นเธอ ? ! " เทียบกับความเอือมระอาของซูเสี่ยวเนี่ยนแล้ว เหยียนฉางชิง แทบจะกระโดดตัวลอย หน้าเขาดำคล้ำลงทันที ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองซูเสี่ยวเนี่ยน ราวกับคาดไม่ถึงว่า... ยัยซูเสี่ยวเนี่ยนคนนี้ก็คือตัวแทนฝ่ายขายระดับ "เฮฟวี่เวต" ที่เบื้องบนส่งมาเป็นเด็กเส้นในแผนกขาย 1 โดยไม่ผ่านความเห็นชอบจากเขา ? ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย ?

"เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ? " เหยียนฉางชิงขมวดคิ้วมองเธอ ท่าทางไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด

"อื้ม ก็คนที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้คือฉันจริง ๆ นี่นา" ซูเสี่ยวเนี่ยนถูจมูก พูดอย่างเอือม ๆ ว่า "แต่ถ้าผู้จัดการเหยียนไม่อยากเห็นหน้าฉัน งั้น... ลองไปปรึกษาเจ้านายของคุณดูไหมล่ะ ? เพราะเอาจริง ๆ ฉันก็ไม่ได้เต็มใจอยากจะเห็นหน้าผู้จัดการเหยียนสักเท่าไหร่หรอกนะ"

"เธอ... นังปากดี ! " เส้นเลือดที่ขมับของเหยียนฉางชิงเต้นตุบ ๆ เขาจ้องเขม็งใส่เธออย่างดุเดือด

"ช่างเถอะ ในเมื่อมาแล้วก็ทำงานให้มันดี ๆ จำไว้ ภายใต้การดูแลของฉัน ทางที่ดีอย่าคิดจะเล่นลูกไม้อะไรเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น... ทีจีดี กรุ๊ปของเรา ไม่ใช่ที่ที่ใครจะพาหมา ๆ แมว ๆ ข้างถนนเข้ามาเดินเพ่นพ่านได้ง่าย ๆ หรอกนะ"

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "..."