บทที่ 43: NO.1

ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้แค่คืบ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้ายวนอย่างจงใจ

นัยน์ตาของซูเสี่ยวเนี่ยนวูบไหว เธอฟังออก... ผู้ชายคนนี้ กำลัง "อ่อย" เธอ !

มุมปากกระตุกยิก ๆ ซูเสี่ยวเนี่ยนตวัดมือกลับ ฟาดเพี๊ยะไปที่ตัวเขาเพื่อผลักให้ออกห่าง "ได้ข่าวว่าท่านประธานเหยียนเป็นโรคแพ้ผู้หญิงไม่ใช่เหรอคะ ? "

ในใจนึกกระทืบคำว่า "ได้ข่าวว่า" จนจมดินไปทีละคำสองคำ

อย่างเขาเนี่ยนะ ? แพ้ผู้หญิง ?

อื้ม ! คงจะแพ้จริงๆ นั่นแหละ... แพ้ชนิดที่ว่าเห็นผู้หญิงแล้วต้องกระโจนเข้าใส่ล่ะมั้ง

"เปล่า ! ฉันแพ้แค่เธอคนเดียวต่างหาก" เหยียนเหวยหานฟังความนัยในคำพูดของเธอออกเช่นกัน เขาเลิกคิ้ว ตอบกลับอย่างขบขัน

ผู้หญิงคนนี้ เมื่อหกปีก่อนบ้าดีเดือดยังไง หกปีผ่านไปก็ยังพยศได้ใจเหมือนเดิม ความดื้อรั้นอวดดีแบบนี้ มันทำให้เขาอยากจะลงมือหักปีกคู่นั้นของเธอซะเหลือเกิน...

แต่ว่า หึหึ ! ยังไม่ต้องรีบ เขาชักจะตั้งตารอซะแล้วสิ ว่าตอนที่ยัยตัวแสบคนนี้รู้ความจริงว่า ผู้ชายที่ตัวเองไปล่วงเกินเมื่อหกปีก่อนคือเขา เธอจะทำหน้าตกตะลึงพรึงเพริดขนาดไหน ?

"เชิญท่านประธานเหยียนเล่นคนเดียวเถอะค่ะ ขอตัว ! " สำหรับข้ออ้างเรื่อง "อาการแพ้" ของเขา ซูเสี่ยวเนี่ยนกรอกตามองบน เป็นอันจบประโยคตอบโต้ มือคว้าเอกสารข้อมูล เดินฉับ ๆ ออกไปอย่างคล่องแคล่ว

เหยียนเหวยหานตะโกนถามไล่หลัง "จะไปไหน ? "

"ทำงานสิคะ ! " ซูเสี่ยวเนี่ยนตอบอย่างไม่เกรงใจ "ประธานเหยียนคงไม่คิดว่า คนที่จ้างมาด้วยเงินเดือนห้าสิบล้าน จะมีหน้าที่แค่นั่งกินข้าว ต่อปากต่อคำ แล้วก็นั่งสัปหงกหรอกนะ ? แบบนั้นมันไม่ดีนะจะบอกให้..."

เธอทำหน้าจริงจังขึงขัง ราวกับว่าคนที่ชอบอู้งานไปงีบหลับไม่ใช่เธอ แต่เป็นคนอื่นซะงั้น

เหยียนเหวยหาน: "..." เขาโบกมือไล่ "เนี่ยนเนี่ยนรักงานขนาดนี้ งั้นก็รีบไปทำเถอะ"

ผู้ชายคนนี้ เรียกเธอว่า 'เนี่ยนเนี่ยน' อีกแล้ว! ซูเสี่ยวเนี่ยนเลิกคิ้ว แววตาฉายประกายดื้อรั้นที่ไม่เหมือนใคร เธอมุนตัวเดินออกจากห้องทำงาน แล้วกดลิฟต์ลงไปชั้นล่าง

ตามตารางงานที่ได้รับมอบหมาย ซูเสี่ยวเนี่ยนเดินตรงไปยังแผนกขาย 1 หรือฝ่ายธุรกิจที่ 1 ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งรวมหัวกะทิ "NO.1" ของ TGD กรุ๊ป

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน ปกติแผนกขาย 1 ไม่เคยขาดคน จู่ ๆ ทำไมถึงมีผู้หญิง "ร่มชูชีพ" (เด็กเส้น) ลอยลงมาอยู่ท่ามกลางดงยอดมนุษย์อย่างพวกเราได้ ?

ทันใดนั้น สายตาหลายคู่ก็เริ่มจับจ้องมาที่ซูเสี่ยวเนี่ยนด้วยความกังขาและพินิจพิเคราะห์

"อื้ม เบื้องบนก็ไม่ได้แจ้งอะไรไว้นี่นา ทำไมจู่ ๆ ถึงมีผู้หญิงโผล่มา ? หน้าตาสวยขนาดนี้ มีแบ็คดีหรือเปล่า ? "

"มีแบ็คแล้วไง ที่ TGD นี่วัดกันที่ฝีมือ"

"ไม่แน่อาจจะมีตื้นลึกหนาบางก็ได้นะ ! "

เสียงซุบซิบดังระงม ส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความสงสัย ดูแคลน และไม่ยี่หระ เพราะในแผนกหัวกะทิแบบนี้ สุ่มหยิบใครมาสักคน ก็ล้วนเป็นยอดฝีมือที่ทำงานฉายเดี่ยวได้ทั้งนั้น คนพวกนี้มีความหยิ่งทะนงในสายเลือด ดูถูกคนแผนกอื่นเป็นทุนเดิม บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเหนือชั้นและกีดกันคนนอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงที่จู่ ๆ ก็โผล่เข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยคนนี้เลย

สายตาและคำครหาพวกนี้ สมัยอยู่เมืองนอกซูเสี่ยวเนี่ยนเจอมาจนชินชาแล้ว ไม่ได้เก็บมาใส่ใจแม้แต่น้อย ล้อกันเล่นหรือเปล่า ถ้าเธอเป็นพวกใจเสาะเปราะบางขนาดนั้น จะเลี้ยงลูกคนเดียว แล้วหอบหิ้วเจ้าก้อนแป้งจากเมืองนอกกลับมาเมืองจีนได้ยังไง ? ในโลกใบนี้ ถ้าอยากให้คนยอมรับอย่างแท้จริง ต้องใช้ฝีมือ ไม่ใช่ฝีปาก

ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มมุมปาก ไม่ถือสาปฏิกิริยาต่อต้านพวกนี้ เธอชูแฟ้มเอกสารในมือขึ้น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส "สวัสดีค่ะทุกท่าน ฉันเป็นพนักงานใหม่ของแผนกขาย 1 ชื่อซูเสี่ยวเนี่ยนค่ะ"

คำพูดจำพวก "ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ" ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่เคยคิดจะพูด แนะนำตัวแบบสั้น ๆ ง่าย ๆ ได้ใจความ จบปุ๊บ ซูเสี่ยวเนี่ยนก็กวาดตามองรอบ ๆ ล็อกเป้าที่นั่งทำงานของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว

คิ้วเรียวยกขึ้น สองเท้าก้าว "ตึก ตึก" เดินตรงเข้าไป ขณะกำลังจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลง ผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ ที่ดัดผมลอนใหญ่สลวย ก็พูดสวนขึ้นมาเสียงแข็ง "ซูเสี่ยวเนี่ยน ถ้าผู้จัดการแผนกยังไม่อนุญาต ใครสั่งให้เธอนั่งตรงนี้ได้ ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนเงยหน้ามอง ผู้หญิงคนนี้หน้าตาสะสวยดีอยู่หรอก แต่สีหน้าเย็นชาไปหน่อย ดูทรงแล้วคงเป็นพวก "ราชินีน้ำแข็ง" สินะ สัมผัสได้ถึงรังสีความเกลียดชังที่แผ่ออกมาจากสาวงามเย็นชาคนนี้ ซูเสี่ยวเนี่ยนจึงฉีกยิ้มกว้าง หัวเราะ หึ ๆ

"ถ้าอย่างนั้น ใครคือผู้จัดการแผนกขาย 1 ล่ะคะ ? "