บทที่ 36: ลากคอมันออกมาให้ได้ !

"อุ๊ยตาย ! ถ้าโดนจับได้จะทำยังไงดีน้า ? " ทางฝั่งโต้วโต้วแกล้งอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก แต่ทว่าบนใบหน้าเล็ก ๆ ที่เคร่งขรึมนั้นกลับไร้ซึ่งความหวาดกลัวโดยสิ้นเชิง มุมปากของเด็กน้อยยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาสีดำขลับเป็นประกายวิบวับ มือป้อม ๆ จัดการเชื่อมต่ออุปกรณ์เสริมเข้ากับคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว

ติ๊ง ! เสียงแจ้งเตือนเบาๆ ดังขึ้นจากหน้าจอที่ถูกล็อก ไฟร์วอลล์ของโต้วโต้วถูกเจาะทะลุ และดูเหมือนว่าฝ่ายตรงข้ามจะล็อกเป้าหมาย IP Address ของเขาได้ในชั่วพริบตา

ณ แผนกเทคนิค เหยียนกรุ๊ป เหยียนเหวยหานจ้องมองเลข IP Address ตรงหน้าด้วยสายตาถมึงทึง ก่อนจะสั่งเสียงเย็นเยียบ "ไปตรวจสอบดูซิ ว่ามันมาจากไหน ! "

ผู้จัดการฝ่ายเทคนิคที่น่าสงสารรีบลนลานเข้าไปตรวจสอบข้อมูลตามคำสั่ง นิ้วรัวแป้นพิมพ์ด้วยความสั่นเทา... แต่เพียงแค่พริบตาเดียว เขาก็ต้องชะงักค้าง อ้าปากหวอด้วยความตกตะลึง

เมื่อเห็นลูกน้องทำหน้าโง่งมเหมือนคนสติหลุด เหยียนเหวยหานก็ถามเสียงต่ำ "มัวเหม่ออะไรอยู่ ? "

น้ำเสียงเย็นยะเยือกทำเอาผู้จัดการสะดุ้งโหยงจนตัวสั่น ขนลุกซู่ไปทั้งตัว รู้สึกอยากจะกลั้นใจตายมันซะตรงนั้น เขาตอบตะกุกตะกักเสียงสั่นเครือ "ทะ... ท่าน... ท่านประธานครับ... IP Address นี้... เอ่อ... มะ... มันเป็นที่อยู่บ้านของท่านเองครับ"

"นายว่าอะไรนะ ? " เหยียนเหวยหานเงยหน้าขวับ นัยน์ตาฉายแววอำมหิตวูบหนึ่ง

แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาทำเอาผู้จัดการฝ่ายเทคนิคแทบจะฉี่ราดกางเกง

"ท่านประธาน... เรื่องจริงครับ ผมไม่ได้มั่วนิ่ม... IP Address นี้ระบุพิกัดว่าเป็นบ้านของท่านจริง ๆ "

และไม่ใช่แค่บ้านธรรมดา... ถ้าจะระบุให้ชัดกว่านั้น มันคือสัญญาณเน็ตจากคอมพิวเตอร์ในห้องหนังสือของ 'ผู้เฒ่าเหยียนเฉิงซง' (ปู่ของเหยียนเหวยหาน) ชัด ๆ !

หรือว่า... มือมืดที่อยู่เบื้องหลังการถล่มบริษัท จะเป็นคุณปู่ของเขาเอง ?

ตลกตายล่ะ !

เหยียนเหวยหานขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด ๆ ไฟโทสะลุกโชนในอก แต่ภายนอกยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ ถึงคุณปู่ของเขาจะชอบทำเรื่องไม่ค่อยน่าเชื่อถืออยู่บ่อย ๆ แต่ถ้าเป็นเรื่องผลประโยชน์ของบริษัท ปู่ไม่มีทางทำเรื่องทุบหม้อข้าวตัวเองแบบนี้แน่

เพราะฉะนั้น... คนที่วางยาเขา ต้องเป็นคนอื่น และคนคนนี้ นอกจากจะเป็นศัตรูกับเขาแล้ว ยังต้องรู้ตื้นลึกหนาบางของตระกูลเหยียนเป็นอย่างดี...

ใครกัน ?

วินาทีสุดท้ายยังสามารถย้าย IP Address หนีออกไปได้อย่างแนบเนียน แถมยังโยนขี้มาไว้ที่บ้านเขาได้อย่างจังเบอร์...

ความเจ้าเล่ห์เพทุบายระดับนี้ มันชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว !

"สืบต่อไป ! ฉันไม่สนว่าจะใช้วิธีไหน ต้องลากคอไอ้คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ออกมาให้ฉันให้ได้ ! " เหยียนเหวยหานประกาศก้อง !

ครั้งนี้ฐานข้อมูลทั้งหมดของเหยียนกรุ๊ปโดนถล่มจนไม่เหลือซาก ความเสียหายที่เกิดขึ้น... มันประเมินค่าไม่ได้ แล้วแบบนี้ จะให้เขากลืนความแค้นนี้ลงคอได้ยังไง ?

...

"อื้ม ! แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วมั้ง" ที่อีกฟากหนึ่งของเมือง... โต้วโต้วยิ้มร่าอย่างพอใจ กดปิดคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ขาสั้น ๆ กระโดดลงจากเก้าอี้ แล้ววิ่ง ตั่ก ๆ ๆ ออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี

"อ้าว ? ไม่เล่นเกมแล้วเหรอจ๊ะ ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนถามโดยไม่ละสายตาจากทีวีที่กำลังฉายรายการวาไรตี้โชว์อย่างออกรส

โต้วโต้วเหลือบมองแวบหนึ่ง...

อ้อ Running Man นี่เอง ไม่เห็นน่าสนใจตรงไหน แต่ในเมื่อหม่ามี้สุดที่รักชอบดู ในฐานะลูกกตัญญู โต้วโต้วก็พร้อมจะนั่งดูเป็นเพื่อน

โต้วโต้วเงยหน้าทำตาแป๋ว วิ่งเข้าไปกอดเอวแม่แล้วปีนขึ้นไปหอมแก้ม "หม่ามี้ฮะ มื้อเย็นกินแค่สปาเกตตีไปนิดเดียว ตอนนี้หิวหรือยัง ? ให้หนูไปทำมื้อดึกให้ทานไหมฮะ ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนที่กำลังแทะขนมกรุบกรอบอย่างเมามันชะงักมือ ทำหน้าบอกบุญไม่รับ

"ลูกรัก... หนูเห็นแม่เป็นหมูหรือไงจ๊ะ ? วัน ๆ มีแต่กินแล้วก็นอน กินแล้วก็นอนเนี่ย ? "

"โธ่ ไม่ใช่ซะหน่อย ! หม่ามี้ไม่ใช่หมู หม่ามี้เป็นราชินีต่างหาก..."

ราชินีที่มีหน้าที่รอคนป้อนอาหารไงฮะ

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "......"

ตายสงบศพสีชมพู ! ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป สักวันต้องโดนลูกชายขุนจนกลายเป็นหมูตอนแน่ ๆ !

โต้วโต้วมองบรรดาถุงขนมขบเคี้ยว มันฝรั่งทอดที่แม่กัดเคี้ยวเสียงดัง กรุบกรับ แล้วก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ในใจ

เอาเถอะ กินขนมเยอะขนาดนี้ มื้อดึกคงไม่ต้องแล้วมั้ง

เขาปีนลงจากโซฟา "หม่ามี้ กินขนมเยอะระวังร้อนในนะฮะ จะรับชามะลิ หรือชาน้ำผึ้งแก้เลี่ยนดีฮะ ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนตอบทันควัน "ชามะลิจ้ะ"

ชาน้ำผึ้งคืออะไร ? กินของหวานตอนดึกเดี๋ยวก็อ้วนตายกันพอดี !

"จัดไปฮะ หม่ามี้" โต้วโต้วหายเข้าไปในครัวแป๊บเดียว ก็กลับมาพร้อมชาร้อนหอมกรุ่น วางลงตรงหน้าแม่

ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มแก้มปริ ดึงตัวลูกชายเข้ามากอดแล้วหอมแก้มซ้ายขวา "เด็กดีของแม่ มานั่งดูทีวีเป็นเพื่อนแม่เร็ว"

โต้วโต้ว: "......"

อ๊ากกก ! รายการปัญญาอ่อนแบบนี้... เขาไม่อยากดูเลยสักนิด !