บทที่ 37: ฉันไม่รู้จักแก

"ไปเถอะ ๆ ไปเล่นไปลูก ! " รายการวาไรตี้กำลังสนุกได้ที่ ซูเสี่ยวเนี่ยนโบกมือไล่ลูกชายสุดที่รักให้ไปทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ ส่วนตัวเธอก็กลับไปนอนขดตัวบนโซฟา จิบชาไปพลาง หยิบขนมเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ ไปพลาง

บนหน้าจอทีวี รายการ Running Man กำลังดำเนินมาถึงจุดพีค ซูเสี่ยวเนี่ยนที่กำลังดูอย่างออกรส จู่ ๆ แววตาก็เปลี่ยนไป นัยน์ตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มเย็นชาขึ้นมาวูบหนึ่ง

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ซูเสี่ยวเนี่ยนเหลือบตามองนาฬิกา...

สี่ทุ่มตรง

"ใคร ? " เธอเลิกคิ้วขึ้น เดินไปยืนนิ่งอยู่หลังประตูอย่างเงียบเชียบ คนข้างนอกไม่ตอบ รอสักพักก็เคาะซ้ำอีกสองครั้งด้วยจังหวะเดิม ...

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องนอน โต้วโต้วเปิดคอมพิวเตอร์และล็อกอินเข้าแอปพลิเคชันของ แองเจิลกรุ๊ป

เพียงชั่วอึดใจ ภาพของ หยางชิงเฟิง ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "เอริค เกิดเรื่องแล้ว"

"หืม ? จะมีเรื่องอะไรได้ครับ ? " บรรยากาศตึงเครียดกะทันหันทำเอาโต้วโต้วชะงักไปนิดนึง แต่ก็กลับมาสงบนิ่งได้อย่างรวดเร็ว

หยางชิงเฟิงมองหน้าจอสีดำสนิทตรงหน้า (เพราะเอริคปิดกล้อง) นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบา ๆ "สารพิษทำลายระบบประสาทที่ทำให้เป็นอัมพาตชั่วคราวตัวนั้น... ที่นายเพิ่งวิจัยออกมา ดูเหมือนว่าจะไปเตะตาพวก 'หน่วยต่อต้านการก่อการร้าย' เข้าให้แล้ว..."

โต้วโต้วเบิกตากว้าง "พี่หยาง ล้อเล่นน่า ? มาตรการรักษาความลับรั่วไหลเหรอครับ ? "

หยางชิงเฟิงถอนหายใจ "เรื่องนี้ฉันประมาทเอง ฉันจะพยายามแก้ไขให้ถึงที่สุด แต่ว่านะ... พวกหน่วยต่อต้านฯ ไม่ใช่หมูในอวย ถ้าพวกเขาเพ่งเล็งนายแล้วล่ะก็ นายคงเจอเรื่องยุ่งยากไม่น้อยเลยล่ะ"

โต้วโต้ว: "......"

จู่ ๆ ก็ไม่อยากจะพูดอะไรสักคำ เขาขยับเครื่องแปลงเสียงมาจ่อปาก เสียงที่ส่งผ่านไปถึงหูหยางชิงเฟิงจึงกลายเป็นเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายวัยทำงานที่ดูสุขุมนุ่มลึก

"เอาล่ะ ผมรู้แล้ว พี่หยางวางใจเถอะ ผมเชื่อว่าพวกเขาไม่มีวันจับตัวผมได้หรอก"

เหอะ ๆ ! จะมาไล่จับเด็กน้อยกลิ่นน้ำนมยังไม่สิ้นวัยหกขวบอย่างเขาเนี่ยนะ ? หน้าตาเขาก็ออกจะน่ารักน่าเอ็นดู ไม่เหมือนอาชญากรใจโหดสักหน่อย !

มุมปากของโต้วโต้วยกยิ้มเย็นเยียบ หลังจากร่ำลาหยางชิงเฟิง เขาก็รีบปิดเครื่องและออฟไลน์ทันที ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ...

ข้างนอกห้องรับแขก... ทำไมมันเงียบผิดปกติแบบนี้ ?

"หม่ามี้ ? " ขาสั้น ๆ ของเขารีบก้าวฉับ ๆ ไปที่ประตูแล้วเปิดออก

เสียงเย็นชาของซูเสี่ยวเนี่ยนดังสวนขึ้นมาทันที "โต้วโต้ว กลับเข้าไป ! "

โต้วโต้ว: "......"

สติสตางค์กลับมาแจ่มใสทันที

อึ๋ย! หรือว่าจะเป็นคนของหน่วยต่อต้านฯ บุกมาจริง ๆ ?

คิดได้ดังนั้น มือป้อม ๆ ที่จับลูกบิดประตูก็กระชับแน่น ปรับเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเด็กน้อยขี้อ้อนสุดฤทธิ์ ตะโกนเสียงใสแจ๋ว "หม่ามี้จ๋า... เป่าเปา (หนู) ปวดฉี่อ่า... ขอออกไปฉี่หน่อยได้ม้ายยย ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "......"

จะมาปวดฉี่อะไรตอนนี้ลูก !

เธอเหลือบตามอง 'ชายชุดดำ' ที่พังประตูเข้ามาและกำลังยืนประจันหน้ากับเธออยู่ แล้วหลุบตาลงตอบเสียงเรียบ "ลูกชายฉันเอง"

"ออกมาได้" ชายชุดดำพยักหน้า สายตาจ้องเขม็งไปที่เจ้าก้อนแป้งกลม ๆ ที่เดินดุ๊กดิ๊กออกมาจากห้องนอน แล้ววิ่งตื๋อเข้าห้องน้ำไป

ก็แค่เด็กน้อยไม่มีพิษมีภัยคนหนึ่ง

เขายกยิ้มมุมปาก น้ำเสียงผ่อนคลายลงเล็กน้อยแต่ยังคงแฝงความอำมหิต " 'กุหลาบไฟ' (Fire Rose)... ในเมื่อเธอยังมีชีวิตอยู่ ทำไมถึงไม่กลับองค์กร ? "

"กุหลาบไฟบ้าบออะไร ? ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร" ซูเสี่ยวเนี่ยนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "ฉันไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ"

"หึ ! ถึงขั้นนี้แล้วยังจะแกล้งโง่อีกเหรอ ? " ชายชุดดำแค่นหัวเราะ ก้าวสามขุมบีบเข้ามาใกล้ "หกปีก่อน 'องค์กรอัคคีทมิฬ' (Dark Fire Organization) ของพวกเรา ถูกกวาดล้างจนแทบสิ้นซากในคืนเดียว... เธอลองบอกมาสิ ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ ? "

โต้วโต้วที่แกล้งนั่งอยู่บนชักโครก: "......"

ซูเสี่ยวเนี่ยนที่ความจำเสื่อม: "......"

สองแม่ลูกทำหน้าเอ๋อรับประทานพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย !

องค์กรอัคคีทมิฬคืออิหยังวะ ?

(หม่ามี้) หนูไปรู้จักพวกมันตอนไหน ?

"กุหลาบไฟ ! ในเมื่อเธอหัวรั้นไม่ยอมรับ ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ ! " เมื่อเห็นเธอไม่ตอบ ชายชุดดำก็ชักปืนพกออกมาจ่อไปที่หัวของซูเสี่ยวเนี่ยน แววตาเย็นยะเยือก "มากับฉัน ! "

"หม่ามี้ ! " เสียงโต้วโต้วร้องลั่นด้วยความตกใจ