บทที่ 35: เจ้าหมูน้อยสีชมพู

นิ้วป้อม ๆ ทั้งสิบของโต้วโต้วพรมลงบนคีย์บอร์ดตรงหน้าอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ จนแทบจะมองตามนิ้วของเขาไม่ทัน

"โต้วโต้ว? เล่นเกมนานไปแล้วนะลูก เดี๋ยวสายตาจะเสียเอานะ" ซูเสี่ยวเนี่ยนส่งเสียงเตือนมาตามหน้าที่ แล้วก็เลิกสนใจ

อืม ๆ ลูกชายสุดที่รักของเธอคนนี้มีความรับผิดชอบสูงมาก เธอวางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ โฮะ ๆ ๆ !

พอคิดแบบนี้แล้ว... เธอนี่ดูเป็นคุณแม่ที่ไม่ค่อยจะทำหน้าที่สักเท่าไหร่เลยแฮะ

ช่วยไม่ได้นี่นา ใครใช้ให้บ้านเธอมีลูกชายยอดกตัญญูแถมยังเป็นอัจฉริยะแบบนี้ล่ะ มีลูกดีก็เบาใจไปแปดอย่าง

ซูเสี่ยวเนี่ยนทิ้งตัวลงนอนอืดบนโซฟาอีกครั้ง ดูทีวีไปกินขนมไป...

ชีวิตช่างสุขขีสโมสรจริง ๆ

ในขณะเดียวกัน ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องนอน "คุณลุงเหยียนที่รักฮะ... เล่นประกาศสงครามจะแย่งหม่ามี้กันโต้ง ๆ แบบนี้... มันไม่งามเลยนะฮะ ! "

โต้วโต้วเม้มปากแน่น ใบหน้าฉายแววหยิ่งทะนงเล็ก ๆ ดวงตากลมโตสีดำสนิทจ้องเขม็งไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสายตาคมกริบ...

ทันทีที่ป้อนชุดโค้ดชุดสุดท้ายเสร็จสิ้น รอยยิ้มเยือกเย็นชวนขนลุกก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

ก๊อปปี้ข้อมูลสำคัญทั้งหมดของเหยียนกรุ๊ปเก็บเข้าคลัง... จากนั้นก็...

แปะ ! ปลายนิ้วเล็ก ๆ เคาะปุ่ม Enter เบา ๆ หนึ่งที

ทันใดนั้น ระบบเครือข่ายภายในทั้งหมดของบริษัทเหยียนกรุ๊ปก็ระเบิดเสียงดัง "ตู้ม ! " (ในเชิงระบบ) หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องดับวูบกลายเป็นสีดำ หยุดการทำงานทันที !

เอ๊ะ! ไม่สิ... ไม่ได้หยุดทำงานซะทีเดียว

หลังจากหน้าจอดับไปได้อย่างน่าประหลาดเพียงแค่ 3 วินาที... บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มืดสนิทของพนักงานทุกคน ก็มี 'เจ้าหมูน้อยสีชมพู' ตัวหนึ่งกระโดดเด้งดึ๋งออกมา ! เจ้าหมูชมพูบิดก้นส่ายสะโพกด้วยท่ายั่วยวนกวนประสาท ส่งยิ้มหวานหยดย้อย แถมยังจูบส่งจูบวิ้ง ๆ ให้เจ้าหน้าที่เทคนิคหน้าคอมฯ ทุกคน พร้อมกับมีตัวอักษรภาษาอังกฤษสุดน่ารักตะมุตะมิเด้งขึ้นมาบรรทัดหนึ่งว่า: GAME OVER !

เชี่ย... เอ้ย !

เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคของเหยียนกรุ๊ปทุกคนจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน ก่อนที่วงจะแตกฮือ !

"อ๊ากกก ! "

"ไอ้บ้าที่ไหนมันทำแบบนี้ ! นี่กะจะฆ่ากันให้ตายเลยหรือไง ? "

ฐานข้อมูลโดนถล่มยับเยินขนาดนี้ ขืนท่านประธานเหยียนรู้เข้า มีหวังได้โดนสับเป็นชิ้น ๆ แน่ !

ทุกคนเหงื่อแตกพลั่กด้วยความตื่นตระหนก ผู้จัดการฝ่ายไอทีรีบคว้ามือถือขึ้นมาโทรหาเจ้านายด้วยมือไม้ที่สั่นเทา "ทะ... ท่านประธานครับ... แย่แล้วครับ..."

ระบบภายในของเหยียนกรุ๊ปนั้นใหญ่โตมโหฬารแค่ไหน ผู้จัดการรู้ดีที่สุด โดยเฉพาะข้อมูลลับสำคัญต่าง ๆ ที่เก็บไว้... พังพินาศหมดแล้ว !

เหยียนเหวยหาน: "......"

ดวงตาสีดำลึกล้ำฉายแววอำมหิตขึ้นมาทันที สายตาเย็นยะเยือกจ้องมองฝ่าความมืดมิดของราตรี

ใครกัน ? ใครมันบังอาจมากระตุกหนวดเขา ?

เท้าเหยียบคนเร่งจมมิด ! รถหรูพุ่งทะยานไปด้วยความเร็วสูงสุด ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน กล้องวงจรปิดตามสี่แยกจับภาพได้เพียงแสงไฟวูบหนึ่งที่ผ่านไป โดยไม่สามารถจับภาพทะเบียนรถได้ทันด้วยซ้ำ

เมื่อเหยียนเหวยหานก้าวยาว ๆ เข้ามาถึงบริษัท เขาก็ปัดตัวผู้จัดการฝ่ายไอทีที่ยืนขวางทางกระเด็นออกไป "ไสหัวไป ! "

ไอ้พวกสวะไม่ได้เรื่อง !

เจ้าหน้าที่เทคนิคทุกคนรีบลุกหนีตายหลีกทางให้ท่านประธาน เหยียนเหวยหานทิ้งตัวลงนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ทันที สายตาเย็นชาจ้องมอง 'เจ้าหมูชมพู' ที่กำลังส่ายก้นดุ๊กดิ๊กอยู่บนหน้าจอ มุมปากของเขากระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม จนถึงตอนนี้ ระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดของบริษัทถูกทำลายราบคาบ ระบบป้องกันภัยเป็นอัมพาต หนำซ้ำ... ฐานข้อมูลของบริษัทก็ยังโดนไอ้หมูเวรนี่ถล่มจนเละ !

ใคร ? ลงมือได้โหดเหี้ยมขนาดนี้ !

เหยียนเหวยหานขมวดคิ้วแน่น นิ้วเรียวยาวเริ่มรัวลงบนแป้นพิมพ์ แถวรหัสโค้ด (Code) วิ่งกะพริบบนหน้าจอระยิบระยับ เขาเริ่มทำการ 'แกะรอย' ตามล่ามือมืดที่ซ่อนตัวอยู่ทันที !

ต่อให้... ฐานข้อมูลจะหายไปแล้ว แต่เขาจะต้องลากคอคนทำมารับผิดชอบให้ได้ !

เขากัดฟันกรอด สาปแช่งในใจ

ทางด้านโต้วโต้ว... จู่ ๆ เขาก็เห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองกะพริบวูบ... ไฟร์วอลล์ (Firewall) ด่านแรกของเขาถูกเจาะแตกอย่างรวดเร็ว !

"โห ! ไม่นึกเลยว่าลูกน้องของคุณลุงเหยียนจะมีคนเก่ง ๆ อยู่ด้วยแฮะ" โต้วโต้วพึมพำกับตัวเอง วางมือป้อม ๆ ลงบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง เสียง ต็อกแต๊ก ๆ ดังรัวเร็วขึ้น เริ่มเปิดฉากการต่อสู้สวนกลับทันที !