บทที่ 34: แด๊ดดี้มันตัวอะไรฮะ ?

ซูเสี่ยวเนี่ยนขานรับในลำคอ หันขวับไปมองลูกชาย "โต้วโต้ว ? "

โต้วโต้วเช็ดมือที่เปียกน้ำกับผ้ากันเปื้อน เดินทำหน้าตายเข้ามาหา แล้วเงยหน้าพูดกับแม่ด้วยน้ำเสียงใสซื่อ "หม่ามี้ฮะ เรื่องหางานไม่ต้องรีบหรอกฮะ ยังไงตอนนี้พวกเราก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินทองสักหน่อย..."

ดวงตากลมโตสีดำขลับกระพริบปริบๆ ส่งสัญญาณให้ซูเสี่ยวเนี่ยนถี่ยิบ

ซูเสี่ยวเนี่ยนกระตุกยิ้มมุมปาก...

เก็ตทันที !

ไม่ใช่แค่เข้าใจนะ แต่เธอยังรู้สึกว่าลูกชายตัวน้อยของเธอนี่ยิ่งโตยิ่งน่ารักน่าเอ็นดูจริง ๆ รู้ใจแม่ไปซะทุกเรื่อง

เธอหันขวับไปหาเหยียนเหวยหานที่กำลังอมยิ้มรอคำตอบ แล้วพลิกลิ้นกลับคำทันควัน "คุณเหยียนคะ ดูท่าว่าต่อให้บริษัทของคุณจะจ้างด้วยเงินเดือนปีละห้าสิบล้านจริง ๆ ... ฉันก็คงไม่อยากไปทำแล้วล่ะค่ะ"

เหยียนเหวยหาน: "......"

เขายังคงตีหน้านิ่ง

กะไว้แล้วเชียว... พอเจ้าตัวเล็กนี่โผล่มาทีไร เรื่องดี ๆ เป็นอันพังทุกที

"อืม" เหยียนเหวยหานตอบรับสั้น ๆ ในลำคอ แล้วปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่าย ๆ

โต้วโต้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก...

ล้อเล่นรึเปล่า !

ขืนให้หม่ามี้ไปทำงานที่เหยียนกรุ๊ป ก็เข้าทางสุภาษิต 'หอใกล้น้ำย่อมได้พระจันทร์ก่อน' (ใกล้ชิดจนเกิดความรัก) น่ะสิ เสร็จเจ้าพญายมหน้ามึนนี่พอดี !

มุมปากเล็ก ๆ ยกยิ้มอย่างพอใจ โต้วโต้วหมุนตัวกลับหลังหัน วิ่งตื๋อกลับเข้าครัวไปอีกรอบ

"หม่ามี้ฮะ หนูต้มชาเพื่อความงามไว้ให้ แล้วก็หั่นผลไม้ไว้ให้อีกจานนะฮะ..."

ลูกกตัญญู 24 ชั่วโมง มันต้องดีเลิศประเสริฐศรีแบบนี้แหละ !

ซูเสี่ยวเนี่ยนดวงตาเป็นประกายวาววับ หันมาจัดการ 'ไล่แขก' อย่างไม่เกรงใจทันที "คุณเหยียน ข้าวตอบแทนบุญคุณก็เลี้ยงไปแล้ว ทีนี้เชิญกลับได้แล้วใช่ไหมคะ ? "

อืม... รีบไสหัวไปซะ

"เวลายังไม่ดึก ไม่ต้องรีบ" เหยียนเหวยหานยกข้อมือดูนาฬิกา เพิ่งจะสองทุ่มเอง ยังคุยต่อได้อีกยาว

แต่ถึงเขาอยากคุย สาวเจ้าก็ไม่ขอเสวนาด้วยแล้ว ซูเสี่ยวเนี่ยนของขึ้นทันที

นี่กะจะหน้าด้านอยู่ต่อ ไล่ไม่ไปเลยใช่ไหม ?

เธอเปลี่ยนสีหน้าไวปานกิ้งก่าเปลี่ยนสี ดีดตัว "ผึง" จากโซฟา แล้วตรงเข้าลากแขนเหยียนเหวยหานเหวี่ยงไปที่ประตู "คุณเหยียน เชิญกลับค่ะ ไม่เดินไปส่งนะ ! "

ปัง ! ประตูห้องปิดกระแทกใส่หน้าเหยียนเหวยหานอย่างจัง !

เหยียนเหวยหาน: "......"

แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบทันที

นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เขาอยากจะบีบคอยัยผู้หญิงคนนี้ให้ตายคามือ ?

แต่พอหวนนึกถึงค่ำคืนอันเร่าร้อนเมื่อหกปีก่อน... ความเย็นชาในแววตาก็ค่อย ๆ จางหายไป

ยัยตัวแสบ... คอยดูเถอะ จะพยศได้สักกี่น้ำ ?

มุมปากหยักยกยิ้มเย็นยะเยือก ก่อนจะสตาร์ทรถขับหายไปในความมืด

...

หลังจากเหยียนเหวยหานกลับไปแล้ว โต้วโต้วก็เดินออกมาจากครัวพร้อมสีหน้าแบ๊วใสไร้เดียงสา เข้ามาเกาะแขนซูเสี่ยวเนี่ยนออดอ้อน "หม่ามี้จ๋า~"

ซูเสี่ยวเนี่ยนทำหน้าหมั่นไส้ "ไม่ต้องมาไม้นี้เลย บอกมาเดี๋ยวนี้... ทำไมถึงไม่อยากให้แม่ไปร่วมขบวนการเศรษฐีรับเงินปีละห้าสิบล้าน ? "

ปีละห้าสิบล้านเชียวนะ! เงินตั้งมากมายมหาศาล... แค่พริบตาเดียวก็ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตได้แล้ว เสียดายชะมัด ! เจ้าตัวแสบนี่ทำพังหมด

ซูเสี่ยวเนี่ยนบีบแก้มยุ้ย ๆ ของลูกชายด้วยความมันเขี้ยว

โต้วโต้วร้องโอดโอย "โอ๊ย ๆ หม่ามี้... ผู้ชายคนนี้เขามีปัญหานะฮะ"

"ปัญหา ? ปัญหาอะไร ? " เธอยังไม่ยอมปล่อยมือจากแก้มลูก

โต้วโต้วรีบงัดเอาแก้มตัวเองออกมาจากกรงเล็บพิฆาตของแม่ แล้วบีบน้ำตาตาแป๋ว "หม่ามี้ฮะ เมื่อก่อนเคยได้ยินคนพูดกันว่า คุณลุงเหยียนแกเป็นโรครักความสะอาดขั้นรุนแรง (Mysophobia) แถมยังเป็นโรคภูมิแพ้ผู้หญิงด้วย แต่ดูตอนนี้สิฮะ... หนูว่าคุณลุงเหยียนต้องเป็นพวกสิบแปดมงกุฎแน่ ๆ ! "

เพื่อกล่อมให้หม่ามี้ไม่หลงระเริงไปกับ 'เงินตราและรูปโฉม' ของศัตรู และดึงแม่กลับมาเป็นพวกเดียวกันให้ได้ เจ้าหนูโต้วโต้วทุ่มสุดตัว !

เขายื่นมือน้อยๆ ออกไปกำหมัดกลางอากาศ ราวกับกำลังกุมชะตาฟ้าดินเอาไว้ แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด "เพราะฉะนั้นนะฮะหม่ามี้... ตราบใดที่หนูยังสืบความลับของคุณลุงเหยียนออกมาไม่หมด หนูจะไม่มีวันส่งหม่ามี้เข้าถ้ำเสือเด็ดขาด ! "

ฟังดู... น่ากลัวพิลึกแฮะ !

ซูเสี่ยวเนี่ยนตบแปะเข้าที่หน้าผากลูกชาย หัวเราะแห้ง ๆ "แล้วเมื่อก่อนใครกันล่ะ ที่ร้องเรียกเขาว่า 'แด๊ดดี้' ปาว ๆ ? "

"ตอนนั้นหนูตาบอดฮะ"

"ดีมาก! แล้ววันหลังยังจะกล้ารับพ่อมั่วซั่วอีกไหม ? "

โต้วโต้วส่ายหน้าดิก ทำหน้าคูล ๆ "แด๊ดดี้มันตัวอะไรฮะ? (What the hell is a Daddy?) เก็บมาก็ต้องเลี้ยง เปลืองข้าวสุก วุ่นวายเปล่าๆ ! "

"อื้ม พูดมีเหตุผล" ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มแก้มปริ ลูกชายเธอนี่ทั้งกตัญญูทั้งฉลาดเพอร์เฟกต์จริง ๆ !

...โต้วโต้วมีเส้นขีดดำพาดหน้าผาก

หม่ามี้ที่รัก... หม่ามี้สอนลูกแบบนี้ ระวังลูกจะเสียคนเอานะฮะ !

เขารีบถอยห่างจากคุณแม่จอมเพี้ยน วิ่งไปยกชาเพื่อความงามและจานผลไม้มาวางให้ แล้วรีบโบกไม้โบกมือหนีเข้าห้อง

"หม่ามี้ทานให้อร่อยนะฮะ หนูขอตัวไปทำการบ้านก่อน ! "

เอ๊ะ ? ซูเสี่ยวเนี่ยนที่กำลังจิบชาเคี้ยวผลไม้อย่างสบายใจ จู่ ๆ ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ "โต้วโต้ว ลูกเพิ่งกลับเมืองจีนวันนี้... ไปมีการบ้านมาจากที่ไหน ? "

โรงเรียนอนุบาลยังไม่ได้หาเลยด้วยซ้ำ !

เธอรีบลุกขึ้นเดินไปดูที่หน้าห้องของโต้วโต้วว่าเจ้าลูกชายตัวดีกำลังทำอะไรกันแน่

ประตูล็อก...

ซูเสี่ยวเนี่ยนตาเป็นประกาย ยกมือเคาะประตู "ก๊อก ๆ... โต้วโต้ว ? "

ภายในห้อง โต้วโต้วมีสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา นิ้วป้อม ๆ รัวลงบนคีย์บอร์ดคอมพิวเตอร์สเปกเทพที่เพิ่งถอยมาใหม่อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ พอได้ยินเสียงเคาะประตู เขาก็ตะโกนตอบด้วยเสียงหวานเจี๊ยบ "หม่ามี้จ๋า... หนูเล่นเกมอยู่ฮะ..."