บทที่ 33: ลูกชายฉันเก่งย่ะ !
บทที่ 33: ลูกชายฉันเก่งย่ะ !
ถ้าเขาเป็นพ่อแท้ ๆ ของเจ้าหนูโต้วโต้วจริง ๆ ล่ะก็...
ยัยผู้หญิงคนนี้ก็กำลังแช่งเขาอยู่ชัด ๆ !
หึ !
ไม่มีคำว่า 'ถ้า' หรอก เพราะเขามั่นใจว่าเขา ใช่ แน่นอน !
มุมปากของเหยียนเหวยหานกระตุกยิก ๆ เขาทำหน้านิ่งหันไปมองทางห้องครัวแล้วพูดลอย ๆ ขึ้นมา "อ้อ... อย่างนี้นี่เอง สงสัยพ่อเด็กคงจะโดนผู้หญิงอย่างเธอ ยั่วโมโหจนอกแตกตายไปแล้วล่ะมั้ง"
จะไม่ให้ตายได้ยังไงไหว ?
เจอผู้หญิงอารมณ์ร้าย แถมยังปากแข็ง ขี้งอน มิหนำซ้ำยังมีสกิลการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดาแบบนี้...
ผู้ชายทั่วไปคงโดนเธอเล่นงานจนม่องเท่งไปแล้วจริง ๆ
แน่นอนว่า... ยกเว้นเขา เหยียนเหวยหาน คนนี้ไว้คนนึง
"หนักหัวคุณหรือไงยะ ! " จู่ ๆ ซูเสี่ยวเนี่ยนก็หงุดหงิดขึ้นมาดื้อ ๆ
ความทรงจำเมื่อหกปีก่อน เธอจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าไอ้ผู้ชายสารเลวหน้าไม่อายคนนั้นมันเป็นใคร รู้แต่ว่ามันเป็นพวก 'ไข่ทิ้งไว้แล้วไม่รับผิดชอบ'...
ผู้ชายเฮงซวยชัด ๆ !
เพราะงั้น ซูเสี่ยวเนี่ยนจะถือซะว่ามันตายไปแล้วก็แล้วกัน !
เห็นไหมล่ะ ? หลายปีมานี้ ไม่มีผู้ชายข้างกาย เธอก็เลี้ยงลูกชายจนเติบโตมาได้อย่างยอดเยี่ยมกระเทียมดอง !
"หม่ามี้ฮะ สปาเกตตีได้แล้วฮะ" โต้วโต้ววิ่งดุ๊กดิ๊กออกมาจากครัว วางจานสปาเกตตีที่ทั้งหอมทั้งหน้าตาน่ากินลงตรงหน้าซูเสี่ยวเนี่ยน กลิ่นหอมฉุยเตะจมูก
ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มร่า "ลูกแม่เก่งที่สุดเลย" เธอกำลังจะลงมือจัดการอาหารตรงหน้าอย่างมีความสุข
แต่ทว่า... มือหนาของเหยียนเหวยหานกลับยื่นมาขวางไว้
ซูเสี่ยวเนี่ยนเลิกคิ้วสูง "คุณจะทำอะไร ? "
"ผู้มาเยือนถือเป็นแขก เธอไม่คิดจะเสียสละให้แขกก่อนหรือไง ? " เหยียนเหวยหานหาเรื่อง... หน้าตาย
ซูเสี่ยวเนี่ยนแค่นหัวเราะ เหอะ ! "บ้านฉันไม่มีธรรมเนียมต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญย่ะ"
"งั้นเธอก็เชิญฉันซะตอนนี้สิ ก็มีแขกแล้ว"
ซูเสี่ยวเนี่ยน: "......"
กินไม่ลงแล้วโว้ย !
เมื่อเห็นหม่ามี้โกรธจนหน้าแดงกินข้าวไม่ลง โต้วโต้วก็ส่งสายตาอาฆาตดำมืดไปที่เหยียนเหวยหาน คิ้วเล็ก ๆ ขมวดมุ่น
"คุณลุงเหยียนฮะ หม่ามี้ผมสุขภาพไม่ค่อยดี อย่ามายั่วโมโหหม่ามี้จะได้ไหมฮะ ? "
ฮึ่ม ! ใครหน้าไหนกล้าทำให้หม่ามี้ไม่สบายใจ เขาจะจัดการมันซะ !
แววตาของเด็กน้อยฉายแววอำมหิตวูบหนึ่ง
เหยียนเหวยหานเลิกคิ้วมองกลับ "สุขภาพ บิดา (ฉัน) ก็ไม่ค่อยดีเหมือนกัน ทำไมเธอถึงชอบยั่วโมโหฉันนักล่ะ ? "
ผัวะ ! เท้าข้างหนึ่งพุ่งเข้ามาถีบเปรี้ยงเข้าให้ !
ซูเสี่ยวเนี่ยนเดือดจัด "เหยียนเหวยหาน! ฉันอดทนกับคุณมานานแล้วนะ คุณสะเออะมาแทนตัวว่าเป็น 'บิดา' กับใครไม่ทราบ ? ขืนพูดจาหมา ๆ อีกทีแม่จะซัดให้คว่ำ ! "
จานสปาเกตตีบนโต๊ะ เกือบจะลอยไปครอบหัวเขาอยู่รอมร่อ
เหยียนเหวยหาน: "......" มุมปากกระตุก
เอาเถอะ ไม่ถือสาหาความกับผู้หญิงบ้าพลัง
เขากระแอมไอ ขยับตัวมานั่งตัวตรง แล้วหันไปเปลี่ยนเรื่องคุยกับโต้วโต้วแทน "แล้วส่วนของฉันล่ะ ? "
"มีฮะ รอแป๊บ" โต้วโต้วพยักหน้าเรียบ ๆ
รีบ ๆ ให้กิน จะได้รีบ ๆ ไสหัวไปซะที
เด็กน้อยเดินกลับเข้าครัว แล้วยกสปาเกตตีอีกจานออกมา เหยียนเหวยหานกวาดตามอง ดูแล้วก็ไม่ต่างจากจานของซูเสี่ยวเนี่ยนเท่าไหร่...
เขาลองชิมไปคำหนึ่ง แล้ววิจารณ์สั้น ๆ "รสชาติก็พอใช้ได้..."
...ไม่มีใครสนใจเขาเลย สองแม่ลูก คนหนึ่งกินอย่างเอร็ดอร่อย อีกคนเดินกลับเข้าครัวไปหั่นผลไม้
ฟังเสียงมีดกระทบเขียงที่เป็นจังหวะจะโคน แสดงถึงทักษะการใช้มีดขั้นเทพ
เหยียนเหวยหานเลิกคิ้วถามซูเสี่ยวเนี่ยน "บ้านเธอ... เป็นแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ ? "
คนเป็นแม่ถูกเลี้ยงดูประคบประหงมราวกับคนพิการ
ส่วนคนเป็นลูก... กลับทำเป็นทุกอย่างสารพัด
ประเด็นคือ... โต้วโต้วอายุเท่าไหร่เอง ? ห้าขวบเองนะ ! เด็กห้าขวบที่ขยันขันแข็งขนาดนี้ มันจะเก่งเกินมนุษย์มนาไปหน่อยมั้ง
"ทำไมคะ ? อิจฉาไปก็เท่านั้นแหละ ลูกชายฉันก็คือลูกชายฉัน ไม่มีวันเป็นลูกของคุณหรอก" ซูเสี่ยวเนี่ยนปรายตามองเขาอย่างเย็นชา กินข้าวหมดจานแล้ว ได้เวลาทำเรื่องสำคัญสักที
เดิมทีเธอกะว่าจะกินอิ่มแล้วงีบสักหน่อย แต่พอมีเจ้ากรรมนายเวรชื่อเหยียนเหวยหานมานั่งเฝ้า เธอคงหลับไม่ลง ช่วยไม่ได้ เป็นตังเมที่ไล่ไม่ไปนี่นะ เธอเลยตัดสินใจเปิดคอมพิวเตอร์ เข้าเว็บหางาน แล้วส่งเรซูเม่ไปสองสามที่
เหยียนเหวยหานเหลือบตามอง "กำลังหางาน ? "
ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่ตอบ ไม่หาแล้วจะให้ทำไง ? ถึงลูกชายจะหาเงินเก่ง แต่เธอในฐานะแม่ จะให้เกาะลูกกินไปตลอดชาติก็กระไรอยู่... มันดูไร้อนาคต ไม่มีความก้าวหน้า พูดออกไปอายเขาตายชัก
"อื้ม... บอกมาสิว่าอยากได้งานแบบไหน ไม่แน่ฉันอาจจะช่วยเธอได้นะ" เหยียนเหวยหานขยับตัวเข้ามาใกล้ จนแทบจะชิดไหล่ซูเสี่ยวเนี่ยน
ซูเสี่ยวเนี่ยน: "......"
เธอแสยะยิ้มแบบ 'หนังหน้ายิ้มแต่เนื้อในไม่ยิ้ม' (ยิ้มสังหาร) ส่งให้เหยียนเหวยหาน
"คุณจะช่วยฉัน ? "
"ใช่ ฉันช่วยได้"
"ให้ไปทำบริษัทคุณ ? "
"ถ้าได้ก็ดี"
ซูเสี่ยวเนี่ยนหัวเราะ หึหึ ในลำคอ รู้อยู่แล้วว่าไอ้มนุษย์หางดาบเจ้าเล่ห์คนนี้ไม่ได้หวังดีหรอก ก็แค่หาข้ออ้างอยากจะผูกติดตัวเธอก็แค่นั้นแหละ
"ได้สิ... ค่าจ้างปีละห้าสิบล้าน (หยวน) ถ้าคุณเหยียนสู้ราคาไหว ฉันก็จะไปทำ ! "