บทที่​ 61​ : นีน่าและมินา!

บทที่​ 61​ : นีน่าและมินา!

"ปัง!"

แต่ทันใดนั้น, จู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงอู้อี้อยู่ข้างหู

จากนั้นตัวล็อคประตูกรงแบบพิเศษที่ล็อคไว้ก็พังทลายลงมา

ในเวลาเดียวกันนั้น, มันก็มีเสียงอันไพเราะลอยมา

“เจ้ายังขยับได้ไหม?.....ถ้าทำได้ กรุณาออกมา”

พวกเธอทั้งคู่ลังเลอยู่นาน….จากนั้นพวกเธอก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นและมองออกไปนอกกรง

ในขณะนี้….เรย์มอนด์กำลังมองพวกเธอด้วยสีหน้าสงบ...

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง นีน่าก็จับมือมินาน้องสาวของเธอ…..แล้วค่อยๆเดินออกจากกรง

พวกเธอเดินโซเซเหมือนอ่อนเเรงและขาดสารอาหาร​​!

ยิ่งไปกว่านั้น เสื้อผ้าของพวกเธอขาดรุ่งริ่งเเละสกปรก​ราวกับว่าพวกเธอคลานออกมาจากกองขยะ

แต่ถึงอย่างนั้น

รูปร่างหน้าตาของพวกเธอ​ ก็ทำให้​เรย์มอนด์ประหลาด​ใจทันที

นีน่าทางซ้ายสูงกว่ามินาเล็กน้อย

น่าจะสูงราวๆ 1.4 หรือ 1.5 เมตร…..ผิวของเธอขาวเนียนน่าสัมผัส​มาก

หน้าตาของเธอน่ารักมากเช่นกัน….เเถมยังมีรูปร่างที่น่าตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ!

และไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น….มินาทางขวาก็ค่อนข้างคล้ายกับเธอ

เนื่องจากเป็นฝาแฝด, รูปร่างหน้าตาของพวกเธอจึงคล้ายคลึง​กันโดยธรรมชาติ….ทั้งยังน่ารักและสวยงามมากอีกด้วย

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่จุดเด่น

จุดเด่นคือ...ความใหญ่

มันขาวและใหญ่จนน่าเหลือเชื่อมาก

“ยอดเยี่ยม” เรย์มอนด์อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำสองคำนี้ในใจ​ (บักหื่นนน)​

แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นบารอน และได้เห็นความงามในโลกนี้มามากมาย…แต่คนที่จะเทียบกับสองสาวหูแมวที่อยู่ตรงหน้าเขาได้, เกรงว่าจะเป็นแค่เลเลียเท่านั้น!

เลเลียนั้นงดงามมากจริงๆ….แต่เธอจะมีอารมณ์และความงามแบบผู้ใหญ่….ส่วนสาวหูแมวทั้งสองคนนี้จะมีความงามที่น่ารักและดูเด็กกว่า

…….

อีกด้านหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าเรย์มอนด์นิ่งอยู่เป็นเวลานาน….วิงเกอร์แมนก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาให้ของขวัญผิด

ใช่เเล้ว, แม้ว่าหลายคนจะชอบมนุษย์สัตว์…..แต่ก็มีขุนนางอีกหลายคนที่คิดว่ามนุษย์สัตว์เป็นเผ่าพันธุ์ที่น่ารังเกียจและด้อยกว่า...

เเล้วถ้าบารอนเรย์มอนด์เป็นคนแบบนั้น….เขาจะไม่ประสบปัญหาใหญ่เลยเหรอ?

เป็นอีกครั้งที่เขาเริ่มเหงื่อออกมาก….เเละรีบอธิบายด้วยความตื่นตระหนก

“บารอนเรย์มอนด์….ข้าขอโทษ ข้าไม่รู้ว่าท่านไม่ชอบมนุษย์สัตว์พวกนี้!”

“อาณาจักรมนุษย์สัตว์ส่วนใหญ่อยู่ทางเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือของทวีปลัวเมิน…..ซึ่งมันอยู่ห่างไกลจากเรามาก, ดังนั้นนี่จึงเป็นของหายากเเละไม่สามารถ​ประเมินค่าได้!”

“นั่นคือเหตุผลที่ข้าคิดว่าท่านน่าจะชอบพวกเขา….ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ...”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายกล่าวขอโทษ​อย่างร้อนรน….เรย์มอนด์ก็เหลือบมองเขาแล้วพูดด้วยสีหน้าสงบ!

“เจ้ากลับไปได้เเล้ว….เเละถ้าเจ้ามีเวลาที่จะทำเรื่องเเบบนี้,​ เจ้าควรไปคิดหาวิธีซื้อวัสดุก่อสร้างเมืองให้ได้ตามที่ข้าต้องการจะดีกว่า!”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, วิงเกอร์แมนก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะลงทันทีและขอบคุณเรย์มอนด์​ราวกับเขาได้รับการนิรโทษกรรม

“ขอบคุณ​ท่านบารอนเรย์มอนด์….โปรดอย่ากังวล,​ ข้าจะทำภารกิจของท่านให้สำเร็จอย่างแน่นอน …ข้าจะรีบไปทำงานเดี๋ยวนี้!”

หลังจากที่พูดอย่างนั้น, เขาก็ก้มศีรษะลงแล้วหันหลังออกไป

…….

เมื่อวิงเกอร์​เเมนจากไปเเล้ว….เรย์มอนด์ก็หันกลับมาในทิศทางตรงกันข้ามและเดินไปที่ด้านหน้าทีมขนส่งพร้อมทั้งพูดอะไรบางอย่าง

“เจ้าสองคนมากับข้า...”

ทันทีที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น, นีน่าและมินาก็ทำตัวไม่ถูกทันที​

“พี่นีน่าจะ….เราต้องตามเขาไปไหม?” มินาพูดอย่างกังวล​ ดูขี้กลัวมาก

นีน่าเงียบไปครู่หนึ่ง

เเต่ท้ายที่สุด เธอก็ดึงมือของมินาอย่างไม่เต็มใจและพยักหน้า

“ไปกันเถอะ เราไม่สามารถหนีได้อีกต่อไป ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นประเทศของมนุษย์….ถ้าเราหนี,​ เราจะถูกจับในทุกที่ที่เราไป!”

“แทนที่จะโดนจับอีก…..เราอยู่ตรงนี้จะดีกว่า...”

จากนั้นเธอก็เหลือบมองที่แผ่นหลังของเรย์มอนด์

ดูเหมือนว่าคนคนนี้จะเป็นคนดีนะ

เเต่ก็เเค่….อาจจะ

ตอนนี้,​ หญิงสาวทั้งสองไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับชะตากรรมของพวกเธอ

ตราบใดที่เจ้านายของพวกเธอไม่ใช่นุษย์ที่ชั่วร้ายมากเกินไป….มันก็ถือว่ายังย​อมรับได้

……..

“นี่คือเผ่ามนุษย์สัตว์งั้นเหรอ?”

ทันทีที่เรย์มอนด์​กลับมาถึงหน้าทีมขนส่ง….แมตต์-เยอร์มันทำเสียงค่อนข้างแปลกใจ

“วิงเกอร์แมนนำมามอบให้”

“ดูเหมือนว่าไวเคานต์วิลล์จะซื้อพวกเธอมาจากประเทศอื่นก่อนที่เขาจะเสียชีวิต!”

“นั่นสินะ” แมตต์-เยอร์มันพยักหน้าเข้าใจ

“แต่มนุษย์สัตว์นั้นหายากมากจริงๆนั่นเเหละ….ในนครรัฐ​เลนของเรา, ข้าเคยเห็นพวกเขาเเค่สองสามครั้งในช่วงหลายปีที่ผ่านมา”

“เเละส่วนใหญ่​มักจะอยู่ในบ้านของขุนนางในเมืองหลวงเท่านั้น”

“นี่….เรย์มอนด์, เจ้าวางแผนที่จะรับพวกเธอเข้ามาใช่ไหม?”

“ข้าเห็นด้วย​นะ….เจ้าต้องรู้ว่าเจ้าก็เป็นบารอนผู้​สูงศักดิ์, เจ้าควรมีคนคอยดูแลชีวิตของเจ้าได้เเล้ว”

"นอกจากนี้​"

“เจ้ายังไม่คิดจะมีลูกบ้างเหรอ?”

เมื่อได้ยินคำพูด​นี้, เรย์มอนด์ก็ถึงกับผง่ะทันที​!

“ลุงแมตต์….พวกเธอยังอายุไม่ถึง 20 ปีด้วยซ้ำ, ลุงล้อข้าเล่นเเล้ว”

อย่างไร​ก็ตาม, แมตต์-เยอร์มันกลับมองเขาด้วยความประหลาดใจ แล้วพูดต่อ

“เรย์มอนด์ เจ้ารู้ไหมว่าตอนที่พี่ชายของเจ้าเกิด…. พ่อของเจ้าอายุเท่าไหร่?”

“15 ปี…..พ่อของเจ้ามีลูกคนเเรกตอนอายุ 15 ปี”

“เเละตอนนี้เจ้าอายุมากกว่าพ่อของเจ้าเเล้วนะ”

15 ปี?

เรย์มอนด์ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

เเต่ทันใดนั้น, เขาก็ตระหนักได้ว่านี่คือโลกที่แตกต่าง

มันไม่ใช่โลกที่เขาคุ้นเคย เเละมันเป็นเรื่องปกติมากที่จะมีลูกก่อนอายุ​ 20​ ปี

เพราะภายใต้แรงกดดันสองเท่าจากชนชั้นสูงและสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติที่รุนแรง….หลายๆคนจึงให้กำเนิดลูกตั้งแต่อายุยังน้อยมาก...

แต่อย่างไร​ก็​ตาม, เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่มีความคิดนี้และพูดต่อไปอย่างลวกๆ

“เรื่องนี้…..ไว้ค่อยคุยกันทีหลังก็แล้วกัน”

เมื่อเห็นว่าเรย์มอนด์​ไม่สนใจ​เรื่องนี้…..แมตต์-เยอร์มันก็ได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่นและหยุดพยายามโน้มน้าวเขา

แม้ว่าเขาจะหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเรย์มอนด์จะรีบมีลูกหลานเพื่อสืบสานสายเลือดของตระกูล​ไบรอันของพวกเขา

แต่เขาก็เข้าใจ….เรย์มอนด์นั้นแตกต่างจากคนอื่นๆ

เเละหากเขาไม่ต้องการ….ก็ไม่มีประโยชน์ที่ใครจะพูดอะไร​ (มันดื้อ)​

โชคยังดีที่ตอนนี้เรย์มอนด์​อายุยังไม่มาก…..เพียงไม่ถึง 20 ปีเท่านั้น

ดังนั้นเขาจึงยังไม่กังวลเรื่องการสืบทอดสายเลือดและการมีลูกอีกต่อไป

แค่ต้องรอเวลา...

สุดท้าย, เขาจึงเปลี่ยนหัวข้อและพูดต่อ

“เรย์มอนด์, ตอนนี้ไม่มีปัญหาเรื่องวัสดุ…..เราสามารถเริ่มการก่อสร้างเมืองได้เเล้ว!”

“ตามแผน เป้าหมายแรกของเราจะเป็นที่อยู่อาศัยสำหรับผู้คนประมาณพันคน….รวมถึงการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานอย่างพวกถนนหรือแม้แต่สวนในเมืองที่เจ้าพูดถึง​ และอื่นๆ”

“สิ่งเหล่านี้คาดว่าจะแล้วเสร็จภายในหนึ่งเดือน”

“บนพื้นฐานนี้ ผู้คนในดินแดนของเราจะสามารถค่อยๆย้ายเข้ามาทีละส่วนได้…..จนกว่าอาณาเขตวงแหวนแรกจะเสร็จสมบูรณ์​!”

“แต่นี่ต้องอาศัยวัตถุดิบและเวลา”

“ตามทฤษฎีแล้วหากวัสดุก่อสร้างอย่างพวก หิน ปูนซีเมนต์ หรือแม้แต่จำนวนประชากรมีเพียงพอ…..มันก็จะใช้เวลาครึ่งปี​หรืออย่างมากที่สุดแปดเดือนในการก่อสร้างวงแหวนแรกของเมืองใหม่ให้เสร็จได้!”

“แต่นั่น, หมายถึงไม่มีใครมายุ่งกับเรา!” (ตระกูล​โอเเลนเดอร์​รอหาเรื่องอยู่นะ)​

“นอกจากนี้ เรายังมีปัญหาเรื่องจำนวน​ประชากรปัจจุบันของเราด้วย”

“แม้ว่าจำนวนประชากรในปัจจุบันของเราจะมีเกือบ 10,000 คน…..แต่มันก็ยังน้อยเกินไปเมื่อเทียบกับความกว้างใหญ่​ของอาณาเขตในตอนนี้”

“เรย์มอนด์, ข้าคิดว่าเราควรจะเริ่มรับสมัครและดูดซับผู้คนใหม่ๆได้เเล้ว”

“ไม่มีปัญหา….ข้าไม่คัดค้านเรื่อง​นี้​!” เรย์มอนด์พยักหน้าโดยไม่ลังเล

"เเละหากเรารับสมัคร​ประชากรไม่ได้…..เราก็สามารถ​ดึงคนจากเมืองบิตันของวิงเกอร์​เเมนได้”

​“ท้ายที่สุด​แล้ว, เมืองบิตันยังมีคนอยู่ที่นั่นมากกว่า 30,000 คน!”

“เรย์มอนด์….วิธีนั้นเสี่ยงเกินไป” แมตต์-เยอร์มันส่ายหัวแล้วพูดด้วยความกังวล

"หากเราอพยพทุกคนในเมืองบิตันมาจริงๆ…..เราจะต้องตกเป็นเป้าหมายของขุนนาง​จำนวนมากอย่างแน่นอน!"

“เเละสิ่งนี้, มันจะขัดแย้งกับแผนที่การที่เราวางไว้ก่อนหน้านี้มากเกินไป”

ก่อนหน้านี้พวกเขา​ต้อง​วางแผนอะไรไว้?

เเน่นอนว่ามันคือการพัฒนา​เมืองอย่างลับๆเเละค่อยเป็นค่อยไป​!

ดังนั้น, สิ่งต่างๆอย่างการอพยพคนทั้งเมืองนั้น….นั่นเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

การกระทำเช่นนี้มันยิ่งใหญ่​เเละตระการตามากๆ

ถ้าทำแล้ว….จะต้องถูกค้นพบภายในไม่กี่วันอย่างแน่นอน

……

อย่างไรก็ตาม

เมื่อได้ยินคำพูดของเเมตต์-เย​อร์มัน, เรย์มอนด์ก็หัวเราะออกมาทันที

"ฮ่าๆๆ..."

“เรย์มอนด์….เจ้าหัวเราะทำไม”

“ข้าพูดอะไรผิดงั้นเหรอ?” แมตต์-เยอร์มันกล่าวด้วยความสับสน​

“ไม่ๆ….ลุงพูดถูกเเล้ว,​ แต่เเผนการนั่นมันเเผนการเก่า”

เรย์มอนด์ยิ้ม, ส่ายหัวแล้วพูดต่ออย่างจริงจัง!

“ลุงแมตต์ ตอนนี้ข้าจะขอแจ้งให้ลุงทราบอย่างเป็นทางการว่าแผนก่อนหน้านี้ได้ถูกยกเลิก…..เเละเเผนการใหม่​ของเราคือการเดินหน้า​อย่างเต็มกำลัง​!”

"ตราบใดที่เราไม่ประสบปัญหาใหญ่กับผู้เชี่ยวชาญ​ระดับเเปด…."

"ข้าจะรับผิดชอบต่อปัญหาที่เหลือทั้งหมดเอง!" เรย์มอนด์​กล่าว​อย่าง​มั่นใจ​

เมื่อได้ยินเเผนการ​ใหม่….แมตต์-เยอร์มันก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้น,​ เขาก็จ้องมองไปที่เรย์มอนด์อย่างไม่อยากจะเชื่อ...

“เรย์มอนด์….นี่เจ้า!”

เรย์มอนด์ยิ้ม,​ ยื่นมือออกไปและตบไหล่เเมตต์-เย​อร์มัน

ทันใดนั้น, ร่างหลังก็สั่นไปทั้งตัว……ม่านตาของเขาหดตัวลงราวกับเห็นผี!

"นี่มัน….พลังของระดับเจ็ด?!"

“ลุงแมตต์ ดำเนินการ​เรื่องดึงผู้​คนได้เลย….ส่วนปัญหา​ต่างๆ, ข้าจะจัดการ​ให้เอง!”

เรย์มอนด์โบกมือเเล้วหันหลังเดินกลับปราสาท​

เเละหลังจากเห็นฉากนี้, แม้ว่านีน่าและมินาจะยังสับสนเล็กน้อย

แต่พวกเธอก็รีบตามเรย์มอนด์ไปทันที!

ในเวลาเดียวกัน….แมตต์-เยอร์มันยังคงตกตะลึงอยู่กับที่

เเละเมื่อเขาตั้งสติ​ได้…..ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง​

เขาหัวเราะ​เสียงดังอยู่​นาน จนแม้แต่โอนีลก็ยังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายคนนี้

ทำไมจู่ๆ…..เขาถึงเป็นบ้าขึ้นมาล่ะ!

…………

ณ​ เวลากลางคืน

ภายในปราสาทของตระกูลไบรอัน

ณ​ ขณะนี้, มีโต๊ะรับประทานอาหารสไตล์ตะวันตกอยู่หน้าเรย์มอนด์ …..พร้อมด้วยซุปเนื้อไม่ติดมันร้อนๆ, อาหารประเภทธัญพืช, และเนื้อชิ้นใหญ่รมควันซึ่งดูน่ารับประทานมาก

ในเวลาเดียวกัน, นีน่าและมินาก็ยืนอยู่ด้านข้างเรย์มอนด์ด้วย

พวกเธอเผลอมองดูอาหารอย่างกระตือรือร้น….ราวกับว่าพวกเธออยากจะกินมันใจเเทบขาด

“ทำไมไม่มากินข้าวด้วยกันล่ะ”

เรย์มอนด์ถามโดยไม่ได้หันกลับมามองพวกเธอ, จากนั้นเขาก็ก้มหน้าลงและกินต่อไป

นีน่าพยายาม​จะตอบปฎิเส​ธ

เเต่อย่างไรก็ตาม, วินาทีถัดมาท้องของเธอก็คำราม

"ครืน~~"

ช่วงเวลาเเบบนี้ทำให้นีน่าหน้าแดงมาก

แต่เธอก็ยังคงระมัดระวังอย่างมาก…..ราวกับว่าเธอไม่เต็มใจหรือกลัวที่จะรับของจากมนุษย์

เพราะการให้อาหาร​ดีๆเเบบนี้…. มันต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ

ยาเหรอ?.....หรืออย่างอื่น

“ข้าไม่ต้องการ...” นีน่าเอ่ยอย่างเย็นชา​

แต่อย่างไร​ก็​ตาม, ถึงเธอจะทนได้…..แต่มินาน้องสาวของเธอทนไม่ไหวเเล้ว

เเละที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะทั้งสองคนไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว

“ข้า….ข้าอยากกิน, ข้าหิวนะพี่สาว” มินากระซิบอย่างน่าสงสาร

เเละทันทีที่เธอพูดจบ เนื้อชิ้นใหญ่ก็ถูกนำมาอยู่ตรงหน้าเธอโดยตรง

เเละเสียงของเรย์มอนด์ที่ดังขึ้นพร้อมกัน

“รับไปซิ”

“มินา….เจ้าไม่สามารถกินมันได้!” นีน่ากล่าวอย่างเป็นกังวล

มินาเหลือบมองพี่สาวของเธอ จากนั้นหันมามองดูเนื้ออเเสนร่อยที่อยู่ตรงหน้า

ตอนนี้เธอหิวจนทนไม่ไหวแล้ว….

และในที่สุดเธอก็ยื่นมือออกมา

มือเล็กๆอันสวยงามของเธอหยิบชิ้นเนื้อชิ้นใหญ่โดยตรง, ถือมันไว้ในมือทั้งสองข้าง และเริ่มกินมัน!

เเละเเค่เธอกัดคำแรกเท่านั้น…ดวงตาที่สวยงามของเธอก็เบิกกว้าง​ขึ้นทันที!

“นี่คือ….เนื้อสัตว์เวทย์งั้นเหรอ!”

“ใช่….นี่คือเนื้อสัตว์เวทย์ รสชาติเป็นยังไงบ้าง, อร่อยมั้ย?” เรย์มอนด์ถามด้วยรอยยิ้ม​

"อร่อยค่ะ!"

“แต่มัน…..ไม่แพงเกินไปเหรอ?” มินาถามตะกุกตะกัก

“อาหารเหล่านี้​ไม่แพงหรอก, แถมเนื้อสัตว์เวทย์​ก็แจกฟรีให้คนในเมืองอยู่เเล้ว…..เเละพวกเราก็ไม่ได้ซื้อเเต่ล่าด้วยตนเอง” เรย์มอนด์ยิ้มแล้วมองดูนีน่าซึ่งยังคงมีสีหน้าลำบากใจ

“เเล้วเจ้าจะไม่กินจริงๆเหรอ?”

ขณะที่เขาถาม, เขาก็กัดเนื้อในมืออีกคำ…..ส่งเสียงแห่งความเพลิดเพลินในปากของเขา

"ข้า..."

"ครืน~~"

ท้องของเธอคำรามอีกครั้ง และสถานการณ์​ตอนนี้ก็ทำให้ใบหน้าของนีน่าแดงไปหมด

“ในเมื่อเจ้าไม่อยากกินจริงๆ….งั้นก็ลืมมันไปเถอะ” เรย์มอนด์ยกยิ้ม

เขารู้ว่านีน่ายังไม่ไว้ใจเขา….แต่มันก็เป็นเรื่องปกติ​

ความไว้เนื้อเชื่อใจ….มันต้องใช้เวลา

จากนั้นเขาและมินาตัวน้อยก็เริ่มทานอาหาร​กันอย่างมีความสุข

จนกระทั่งครึ่งชั่วโมงต่อมา

เขาพอใจกับสิ่งที่กินและดื่ม, เหยียดตัวออกเเล้วพึมพำ​!

“อิ่มแล้ว….”

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น…เดินออกไปนอกห้องทานอาหาร​

เมื่อเห็นฉากนี้, มินาก็รีบจับแขนนีน่าพี่สาวของเธอแล้วพูดว่า

“พี่สาวดูสิ บนโต้ะ​ยังมีเนื้อเหลือเยอะมาก เรารีบกินกันเถอะ​...เนื้อสัตว์เวทย์​พวกนี้อร่อยมาก”

"......"

ใบหน้าของนีน่าแดงก่ำ

แน่นอนว่าเธอก็รู้เช่นกัน

อาหารเหล่านี้ถูกทิ้งไว้โดยความตั้งใจ​ของเรย์มอนด์

ไม่อย่างนั้นมันจะเหลืออาหารมากมายขนาดนี้ได้ยังไง แถมพวกมันทั้งหมดก็ไม่มีใครแตะต้องเลย

………………