บทที่ 60 : เผ่ามนุษย์​ปลาโจมตี, ฝาแฝดหูเเมว!

บทที่ 60 : เผ่ามนุษย์​ปลาโจมตี, ฝาแฝดหูเเมว!

หรือถ้าให้พูดอีก​อย่าง, นี่คือการรวมกันของจุดสูงสุดระดับหก + จุดสูงสุดระดับหก!

ตราบใดที่มีระดับต่ำกว่าระดับเจ็ด, โดยพื้นฐานแล้วไม่มีใครสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้

และที่สำคัญกว่านั้นคือ

เบื้องหลังเฮเตมีอาจารย์​ของเขาอยู่, เเละอาจารย์​ของเขาเป็นหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในนครรัฐ​เลน

ผู้ยิ่งใหญ่ระดับเปด, ลูกศิษย์คนที่สามของ​ [ปรมาจารย์​โมสัน]​

ดังนั้น….สามารถจินตนาการได้เลยว่าเฮเตมีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่มาก​เเค่ใหน

นั่นคือระดับเเปด….สิ่งมีชีวิตที่อยู่ยงคงกระพันอย่างแท้จริง!

แม้แต่ตระกูล​โอเเลนเดอร์ของพวกเขา….มันก็ยังมีช่องว่างขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับอีกฝ่าย

ดังนั้นสถานะของเฮเตในตระกูลออร์แลนด์จึงพิเศษมาก…..ในแง่หนึ่ง มันสูงกว่าผู้นำตระกูล​อย่างเอิร์ลบรูโนสเสียอีก!

“ทำไมถึงถามข้าล่ะ? จัดการกันเองไม่ได้หรือไง?” เฮเตยืดตัวขึ้นและพูดอย่างใจเย็น

“ถ้าอยากสู้ก็สู้….ทำไมต้องมาอ้างเรื่องอะไรไร้สาระด้วนล่ะ”

เอิร์ลบรูโนสมองดูเขาอย่างใจเย็น….จากนั้นก็พูดต่อ

“เเน่นอนว่าเราอยากสู้, แต่มันยังไม่มีเหตุผลที่เหมาะสม”

“ยังไงซะ ตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย…..หากเราเป็นคนเริ่มโจมตี, อีกฝ่ายคงไม่ยอม​ง่ายๆ”

“อย่างไร…เคานต์กูตอนก็ไม่ใช่ลูกพลับอ่อนแอ​เช่นกัน!”

“พวกเขามีภูมิหลังไม่ธรรมดา, โดยเฉพาะเลเลีย”

“เธอเป็นศิษย์สายตรงของจอมเวทย์รัทเธอร์ฟอร์ด...และความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็มั่นคงอย่างมาก!”

ทันทีที่ข้อความนี้ออกมา

ดวงตาของเฮเตก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

จอมเวทย์​รัทเธอร์ฟอร์ด?

แน่นอนว่าเขารู้ ว่าเธอคือจอมเวทย์​อัจฉริยะชื่อดังแห่งนครรัฐเลน

จอมเวทย์​น้ำแข็งระดับเจ็ดผู้สง่างาม!

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นตัวละครที่โหดเหี้ยมเช่นกัน….เเละมันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขา​จะไปทำให้เธอขุ่นเคืองโดยไม่มีเหตุผล...

ยิ่งไปกว่านั้น อาชีพจอมเวทย์​ยังมีความพิเศษและมีเกียรติมากกว่าอาชีพอื่นอีกด้วย!

แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นเพียง​ระดับเจ็ดเท่านั้น…..แต่ภายใต้สถานการณ์ปกติ แม้แต่อาจารย์​ของเขาก็ไม่สามารถทำให้จอมเวทย์​ระดับเจ็ดขุ่นเคืองได้ง่ายๆ!

ดังนั้น…..ความกังวลของบรูโนส​ มันก็สมเหตุสมผลเลย

สุดท้าย, เฮเตก็ส่ายหัวแล้วพูดว่า

"ข้าไม่รู้เเล้ว….เลิกถามข้าสักที!”

“ถ้าเจ้าอยากจะสู้จริงๆ​ ก็มาเรียกข้า…..แต่อย่ามาถามข้าเกี่ยวกับเรื่องเผาสมองแบบนั้น, ข้าไม่ชอบ”

เมื่อเคานต์บรูโนสได้ยินสิ่งนี้….เขาก็หัวเราะทันที

เพราะนี่คือคำตอบที่เขาต้องการ!

เฮเตนั้นเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของเขา….เเล้วทำไมเขาจะไม่รู้ว่าน้องชายคนนี้มีสมองที่จะคิดเกี่ยวกับปัญหาประเภทนี้หรือไม่?

ดังนั้น,​ สิ่งที่เขาต้องการก็แค่อยากจะบอกอีกฝ่ายล่วงหน้าว่าอาจจะมีการต่อสู้​กันเกิดขึ้น​

เเละอาจจำเป็นต้องให้เขาในการดำเนินการด้วย

ส่วนสำหรับวิธีการจัดการ?

ในฐานะผู้นำตระกูลโอเเลนเดอร์….เขาไม่ใช่คนโง่, ดังนั้นเขามีเเผนการอยู่ในใจแล้ว

“เมย์นาร์ด!”

“ครับนายท่าน...”

จอมเวทย์วัยกลางคนที่มีผิวสีข้าวสาลี รูปร่างและหน้าตาค่อนข้างแข็งแกร่ง…..แต่อารมณ์โดยรวมของเขาทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเขาค่อนข้างฉลาดและลึกซึ้ง

เห็นได้ชัดว่านี่คือจอมเวทย์ระดับห้า

“เจ้าจงไปที่นั่นในนามตระกูล​โอเเลนเดอร์​ของเรา แล้วแจ้งบารอนเรย์มอนด์”

“ถ้าเขาอยากสร้างเมืองในหุบเขา​โฟโด้,​ ก่อนอื่นเลย ค่าธรรมเนียมการก่อสร้างเมืองที่นี่คือ 3,000 เหรียญทอง”

“นอกจากนี้ เขาต้องจ่ายภาษี 70% ให้กับตระกูล​โอเเลนเดอร์​ของเราทุกปี” เคานต์บรูโนสเอ่ยอย่างเยาะเย้ย

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็หัวเราะทันที…..เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งหมดเข้าใจว่าแผนการของผู้นำตระกูล​คืออะไร

อย่างแรกคือค่าธรรมเนียมการก่อสร้างเมือง 3,000 เหรียญทอง

มันเป็นราคาที่สูงเสียดฟ้า

ที่สำคัญกว่านั้น….ภาษี 70%?

นี่คือการบังคับคนให้ตาย!

แต่นั่นก็ใช่, เพราะจุดประสงค์ของการทำเช่นนี้คือการบังคับพวกเขาให้ตาย!

เเละเมื่อพวกเขาใกล้ตาย….อย่างไรพวกเขา​ก็ต้องต่อต้าน

เเละนั่นก็จะเป็นข้ออ้างอัน​สมเหตุสมผลที่พวกจะเปิดการโจมตี​ได้ไม่ใช่หรือ?

ทุกสิ่งเป็นเเผนการที่เเยบยลเเละตรงตนามวัตถุประสงค์ของพวกเขา

เเละไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม….จะไม่มี​ใครได้รับอนุญาต​ให้ตั้งเมืองในหุบเขา​โฟโด้ได้!

…………

ไม่กี่วันต่อมา

ณ​ ดินแดน​ใหม่ของหมู่บ้านเกรย์สโตน

เรย์มอนด์มองดูศพมนุษย์ปลาที่อยู่บนพื้นด้วยความรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“เวนดี้….พวกมันมาจากไหน?”

“เรียนท่านลอร์ด ที่ริมทะเลสาบใหญ่ทางทิศตะวันตก….ตอนที่ข้ากำลังลาดตระเวน ข้าพบว่าพวกมันกำลังโจมตีชาวบ้านของเรา ดังนั้นข้าจึงฆ่าพวกมันโดยตรง”

รอยัลกริฟ​ฟอน​เวนดี้, กล่าวด้วยความเคารพ

“โจมตีชาวบ้าน?”

เรย์มอนด์ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและใบหน้าของเขาก็มืดมนทันที

“มีคนตายไหม?”

"มี!"

"แม้ว่าความแข็งแกร่งของพวกมันจะไม่สูงมากนัก….แต่พวกมันก็ยังสามารถ​บดขยี้คนธรรมดาได้อย่างง่ายดาย”

“ในตอนที่ข้าไปถึงที่นั่น พวกมันก็สังหารชาวบ้านไปสี่หรือห้าคนแล้ว”

“และดูเหมือนว่าพวกมันกำลังวางแผนที่จะขนร่างของชาวบ้าน​กลับไปที่ทะเลสาบใหญ่!”

“เอาร่างของชาวบ้านกลับไป?”

เรย์มอนด์ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้น, สีหน้าของเขาก็มืดลงอีกครั้ง

เเน่นอนว่า, เผ่ามนุษย์​ปลามาจากชนเผ่าทะเล…..พวกมันจึงไม่ใช่เชื้อชาติเดียวกันกับมนุษย์, ดังนั้นการกินเนื้อมนุษย์​คงจะไม่ใช่เรื่องเเปลกอะไร

แต่ถึงอย่างนั้น​ เขาก็รับกับสิ่งนี้ไม่ได้!

“ยิร์มารา...”

"ครับ​ ท่านบารอน!"

"ออกกฎพิเศษ…..ในระหว่างการก่อสร้างเมืองใหม่ห้ามทุกคนอยู่ห่างจากตัวเมืองและห้ามเข้าใกล้ทะเลสาบออสตินทางทิศตะวันตกเด็ดขาด​!"

“รับคำสั่งท่านลอร์ด, ข้าจะรีบจัดการทันที​”

"บูมมมมม!"

หลังจากเรย์มอนด์สั่งการเสร็จ, ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงพายุรุนแรงที่พัดผ่านท้องฟ้า

เเละสิ่งที่ตามมาก็คืออัลเดอร์สันนั่นเอง

“ท่านลอร์ด​บารอน….วัสดุสำหรับก่อสร้าง​เมืองอยู่ที่นี่แล้ว!”

"หืมมม"

"ในที่สุดก็มาแล้วสินะ!"

“พาข้าไปดู…”

……..

หลังจากนั้นไม่นาน

นอกดินแดน​ใหม่ของหมู่บ้านเกรย์สโตน

ต่อหน้าทีมงานจำนวนมหาศาลที่ประกอบด้วยผู้คนหลายพันคน….ในที่สุดเรย์มอนด์ก็มองเห็นหินและวัสดุก่อสร้างที่เขาต้องการมานานแล้ว!

“ท่านเรย์มอนด์ นี่คือสิ่งที่ท่านต้องการ…..ทั้งหมดนี้อยู่ที่นี่แล้ว” วิเกอร์​เเมนเอ่ยคำพูดของเขาอย่างระมัดระวัง

“เเละนี่เป็นเพียงชุดแรกเท่านั้น ยังมีเหลืออีกเจ็ดหรือแปดชุด”

“เเละข้าต้องขอโทษด้วย, และข้าใช้เวลากับไวเคานต์เคลย์​นานมาก….แต่ซื้อมาได้แค่นี้เท่านั้น”

“ยอดรวมประมาณมากกว่าหนึ่งพันเหรียญทอง….และเขาก็สัญญากับข้าว่าเขาจะขายให้เรามากขึ้นเรื่อยๆในอนาคต!”

“แค่พันกว่าเหรียญ​ทองงั้นเหรอ?” เรย์มอนด์เหลือบมองเขาแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

จากนั้นเรย์มอนด์​ก็มองไปที่โอนีลและแมตต์-เย​อร์มัน​ที่อยู่ข้างหลังเขาแล้วพูดว่า

“ลุงแมตต์, โอนีล…..ไปตรวจสอบหินและวัสดุก่อสร้างเหล่านี้หน่อย ว่าใช้งานได้หรือไม่!”

"ครับท่านลอร์ด​!"

โอนีลเป็นผู้นำ….เขารีบวิ่งไปคนเเรกทันที

เขาเริ่มตรวจสอบอย่างรอบคอบ….เเละใช้เวลาไม่นานในกระบวน​การนี้

"ท่านลอร์ด มันไม่มีปัญหา…..คุณ​ภาพ​ของหินและวัสดุก่อสร้างเหล่านี้ดีมาก มันตรงตามข้อกำหนดของเราทุกอย่างเลย"

เมื่อได้ยินดังนั้น….เรย์มอนด์ก็รู้สึกโล่งใจเช่นกัน

จากนั้นเขาก็มองไปทางวิงเกอร์​เเมนเเละพูดด้วยน้ำเสียงสงบ

“จำสิ่งที่ข้าบอกเจ้าก่อนหน้านี้ได้ไหม”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​วิงเกอร์​เเมนก็สะดุ้งทันที….จากนั้นใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปและเหงื่อเย็นๆก็เริ่มไหลออกมา​

“เรียนท่านลอร์ดเรย์มอนด์….ข้าขอโทษ ข้า ข้า...”

คำขอก่อนหน้านี้ของเรย์มอนด์สำหรับเขาคือวัสดุ​ในการก่อสร้​างราคา 5,000 เหรียญทอง…..แต่ตอนนี้?

เขาหาวัสดุ​มาได้ไม่ถึงหนึ่งในสามด้วยซ้ำ

เเล้วเเบบนี้เขาจะถูกฆ่าทิ้งตรงนี้เลยหรือเปล่า

แต่อย่างไรก็ตาม, เรย์มอนด์ก็รีบส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

ได้ของมาเเล้ว….ก็ไม่ควรทำให้วิงเกอร์​เเมนหวาดกลัวมากเกินไป

“เอาล่ะ…..เรามาขนย้ายสินค้ากันดีกว่า”

ทันทีที่ข้อความนี้ออกมา วิงเกอร์แมนก็ตกตะลึงไปทันที

นี่มัน….หมายความว่ามันไม่เป็นไรเเล้วใช่ไหม?

“อะไร….เจ้าไม่พอใจเหรอ?” เรย์มอนด์ถาม

“ไม่…ไม่,​ ขอบคุณท่านเรย์มอนด์ ขอบคุณท่านเรย์มอนด์…”

หลังจากได้รับการนิรโทษกรรม วิงเกอร์​เเมนก็รู้สึกขอบคุณอย่างบ้าคลั่ง​

และในขณะเดียวกัน….เรย์มอนด์ก็ขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขาอีกเเล้ว

ท้ายที่สุด, หินเหล่าเเละวัสดุก่อสร้างก็ได้มาถึงแล้ว

ดังนั้นสิ่งสำคัญลำดับต่อไป​ ก็คือการเริ่มต้นงานก่อสร้างเมืองอย่างเป็นทางการ!

การก่อสร้างเมือง….คือสิ่งสำคัญที่สุด

เมื่อเทียบกับสิ่งนี้….การพยายามทำให้วิงเกอร์แมนตกใจ ดูจะไร้สาระ​มากเกินไปหน่อย

…….

“เดี๋ยวก่อน,​ ท่านลอร์ดเรย์มอนด์……กรุณารอก่อน”

แต่ในขณะนี้, วิงเก​อร์แมน​ก็มาหยุดเขาไว้ทันที

“มีอะไรอีก?”

“ท่านเรย์มอนด์ที่รัก….ข้ามีของขวัญจะมอบให้กับท่าน” วิงเกอร์แมนกล่าวอย่างระมัดระวัง

"ของขวัญ?.....ของขวัญอะไร?” เรย์มอนด์ถามอย่างสงสัย

“โปรดตามข้ามา……”

วิงเกอร์แมนพูดอย่างรวดเร็วแล้วเดินนำไปทันที

เรย์มอนด์ไม่ได้ปฎิเสธเเละได้ติดตามพวกเขาไปโดยตรง

ไม่นานหลังจากนั้น, ภายใต้การนำของวิงเก​อร์แมน….พวกเขาก็มาถึงที่ไหนสักแห่งเเถวๆด้านหลังของทีมขนส่ง

ที่นี่มีรถม้าที่คลุมด้วยผ้าสีดำและดูเหมือนจะมีกุญแจสกปรกขนาดใหญ่อยู่ที่มุม….เเละยังคงล็อคอยู่

นี่คือ….รถม้านักโทษ​?

“เรียนบารอนเรย์มอนด์, นี่คือของขวัญที่ข้าอยากจะมอบให้ท่าน!”

วิงเกอร์แมนหายใจเข้าลึกๆ​ แล้วค่อยๆ​ เปิดผ้าสีดำของรถนักโทษออกอย่างระมัดระวัง

เมื่อได้เห็​นสิ่งที่อยู่บนรถม้า….เรย์มอนด์ก็ตกตะลึงทันที​

เพราะภายใต้ผ้าดำนั้น

เขามองเห็นร่างเล็กสองร่างกำลังซุกตัวอยู่ที่มุมกรง

พวกเขารวมตัวกันอยู่ที่นั่นโดยไม่ได้ขยับเขยื้อน…..และไม่รู้ว่าตายเเล้วหรือยังมีชีวิตอยู่!

"บูม!"

วิงเกอร์แมนตบกรงอย่างรุนแรง​ทันที

“เฮ้, ตื่น….อย่ามาแกล้งทำเป็นตายเพื่อหลอกพวกข้านะ”

เมื่อมีเสียงตะโกนอย้างกระทันหัน….อีกฝ่ายก็ตัวสั่นทันที

ดูเหมือนพวกเขาจะหวาดกลัวอย่างมาก….เเละยังได้ยินเสียงสะอื้นออกมาเล็กน้อย

แต่การกระทำเล็กๆน้อยๆเหล่านี้…..ได้ทำให้เรย์มอนด์มองเห็นตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

“สาวหูแมว?.....เผ่ามนุษย์​สัตว์​งั้นหรอ?”

เขาจ้องมองร่างเล็กทั้งสองในกรงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

นี่คือ….เผ่ามนุษย์​สัตว์​ในตำนานจริงๆ เหรอ?

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าโลกนี้มีเผ่าพันธุ์​มนุษย์​สัตว์….แต่เขาก็ยังไม่เคยเห็นพวกเขามาก่อน, ดังนั้นเขาจึงไม่คิดว่าจะได้เห็นที่นี่ในวันนี้

เผ่าพันธุ์​มนุษย์​สัตว์​(สาวหูแมว)​…..สิ่งแบบนั้นมีอยู่จริงๆสินะ

“ท่านบารอนเรย์มอนด์ผู้ยิ่งใหญ่….นี่คือของขวัญที่ข้าต้องการมอบให้ท่าน!”

"ทั้งสองเป็นมนุษ​ย์แมวแฝดเพศหญิงที่พ่อของข้า, ไวเคานต์วิลล์ซื้อมาจากประเทศอื่นเมื่อนานมาแล้ว”

“พวกเธอล้วนงดงาม​ทั้งคู่….และที่สำคัญกว่านั้น,​ พวกเธอล้วนเป็นหญิงพรหมจรรย์​

วิงเก​อร์แมน​พยายามอย่างหนักเพื่อส่งเสริมของขวัญของเขา

เเละสิ่งนี้ยิ่งทำให้ใบหน้าเล็กๆของฝาแฝดที่ถูกขังอยู่ในกรง​ เริ่มสิ้นหวัง ตัวสั่น และหน้าซีดมากขึ้น

ชื่อของพวกเธอคือนีน่าและมินา

ในตอนที่พวกเธอยังเด็กมาก….พวกเธอถูกจับตัวมาโดยพวกมนุษย์​

จากนั้น, หลายปีที่ผ่านไป พวกเธอก็ได้รับการอบรมเรื่องการเอาใจและรับใช้ผู้ชาย

จากนั้นก็ขายเป็นสินค้า!

จนถึงวันนี้….ณ​ ตอนนี้,

ช่วงเวลาแห่งชะตากรรมของสองพี่น้องมาถึงแล้ว

บางทีนี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้าย

นีน่าเป็นพี่สาว เธอไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้….เธอจึงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นและมองออกไปนอกกรง

เธอรู้สึกสิ้นหวังและชาในใจ นี่คือเจ้านายในอนาคตของพวกเธองั้นเหรอ?

แม้ว่าเขาจะหน้าตาดีและยังเด็กมาก…..แต่ประสบการณ์ตลอดหลายปีที่ผ่านมาบอกเธอว่าขุนนางมนุษย์เหล่านี้ล้วนเป็นคนนิสัยไม่ดี, พวกเขาเป็นปีศาจ...

ดังนั้น….ผู้ชายตรงหน้าเธอก็คงจะเป็นเหมือนคนอื่นๆใช่ไหม?

นีน่าได้เเต่ก้มศีรษะลงด้วยความสิ้นหวัง

…………….