บทที่ 62 : ทูตผู้หยิ่งผยองแห่งตระกูลโอแลนเดอร์!

บทที่ 62 : ทูตผู้หยิ่งผยองแห่งตระกูลโอแลนเดอร์!

"ครืนนน~~*

เสียงหิวโหยดังขึ้นอีกครั้ง และนีน่าก็ทนไม่ไหวเเล้ว

ตอนนี้เธอหิวมาก...

“ลืมไปเถอะ….คงไม่เป็นไรหรอก”

นีน่าพึมพำ, จากนั้นเธอก็คว้าชิ้นเนื้อและเริ่มเคี้ยวมันอย่างรวดเร็ว​

แค่กัดคำแรก….หูแมวขนปุกปุยของเธอก็สั่นสะท้าน

“มันอร่อยมาก…”

เนื้อสัตว์เวทย์….เธอไม่เคยกินมันเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา

สิ่งที่ดีที่สุดที่พี่น้อง​สองคนเคยกินก็คือแค่ข้าวต้มและโจ๊กเนื้อ

ดังนั้นอารมณ์และความรู้สึกในปัจจุบันของเธอ…..มันไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้จริงๆ

“พี่สาว…..มนุษย์คนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่คนเลว” ในขณะนี้, จู่ๆมินาก็อดไม่ได้ที่จะพูด

“ไม่ใช่คนเลวงั้นเหรอ?” นีน่าบ่นพึมพำ​

แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธน้องสาวของเธอ….เธอแค่กินเนื้ออย่างเงียบๆ และเพลิดเพลินกับทุกสิ่ง

จริงๆแล้ว,​ ถึงอีกฝ่ายจะเป็นคนดีหรือไม่….มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

เพราะตอนนี้พวกเธอเป็นทาสของเขาแล้ว

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนดีหรือไม่ดี….พวกเธอก็ทำได้แค่ยอมรับเท่านั้น​

แต่ถึงอย่างนั้น, เเม้เเต่เธอเองก็ดูเหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็นว่าสีหน้าในปัจจุบันของเธอดีขึ้นมาก

ดีกว่าความสิ้นหวังที่เธอเคยมีเมื่อก่อน

ชีวิต​ของพวกเธอตอนนี้ดีกว่าที่จินตนาการไว้มาก

นีน่ากินเนื้ออย่างเงียบๆ….แต่ดวงตาของเธอก็เริ่มเปล่งประกายเล็กน้อย

เขาเป็นคนดีจริงๆเหรอ?

พวกเธอสองพี่น้องได้เจอเจ้านายที่ดีงั้นหรือ?

นี่เป็นเรื่องจริงใช่ใหม?

…….

ในวันต่อๆมา….ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มีแค่งานก่อสร้างในเมืองได้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ และกำลังดำเนินไปอย่างเต็มกำลัง

บ้านเริ่มเพิ่มขึ้นทีละหลัง

ถนนอันกว้างใหญ่เเละงดงามเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง​

ทุกอย่างกำลังพัฒนาไปในทิศทางที่ดี

ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความหวัง ความสุข และรอยยิ้ม!

ดูเหมือนพวกเขาจะเริ่มมองเห็นอนาคตที่สดใส...

เเต่….อย่างไรก็ตาม

วันดีๆเเบบนี้กลับอยู่ได้เพียงไม่กี่วัน

ในวันนี้

วิงเกอร์แมนได้กลับมาที่เมืองใหม่ของหมู่บ้านเกรย์สโตนด้วยใบหน้าเศร้าหมอง

เพราะวันนี้….เขาได้นำข่าวร้ายมาด้วย

“ข้าขอโทษ บารอนเรย์มอนด์…..ข้าพบปัญหาเข้าเเล้ว!”

"ข้าไม่คิดเลยว่าไวเคานต์เคลย์จะหันมาต่อต้านข้า….เขายกเลิกการขายวัสดุก่อสร้างในเมืองและกีดกันทีมขนส่งของข้า​ เเละ….."

"และอะไร?" เรย์มอนด์เหลือบตามองเขาแล้วถาม

“และเขายังบอกอีกว่า, เขาจะไม่ขายอะไรให้เราอีกในอนาคต และเราต้องคืนหินกับวัสดุก่อสร้างชุดก่อนหน้านี้……ไม่เช่นนั้นเราจะต้องจ่ายค่าชดเชยให้เขา!”

วิงเกอร์แมนพูดด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว

“ชดเชยให้เขางั้นเหรอ?” เรย์มอนด์หัวเราะแล้วถามอีกครั้ง

“เขาต้องการให้ข้าชดเชยเท่าไหร่!”

"5000 เหรียญ​ทอง!" วิงเกอร์แมนพูดด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย​

“บารอนเรย์มอนด์ ข้าขอโทษ”

“ข้า….ข้าไม่เข้าใจ ว่าทำไมไวเ​คา​นต์​เคลย์ถึงทำเช่นนี้!”

"5,000 เหรียญทอง….นี่มันเป็นการปล้นกันชัดๆ!"

“เจ้าไม่เข้าใจเรื่องนี้งั้นเหรอ?” เรย์มอนด์ยกยิ้ม

“ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนั้นกำลังวางแผนที่จะสร้างปัญหาให้ข้า…”

“5,000 เหรียญทอง….เขากำลังฝันอยู่หรือไง!”

ไม่ต้องพูดถึงว่ามันเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะชดเชยเงินจำนวนนี้!

เเละแม้ว่าเขาจะเต็มใจที่จะชดเชย….แต่มันก็ไม่น่าจะมากขนาดนี้

ดังนั้น…..

เกรงว่าอีกฝ่ายไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะสามารถชดใช้เงินได้….อีกฝ่ายแค่อยากสร้างปัญหาให้พวกเขาก็เท่านั้น​เอง

“บารอนเรย์มอนด์ ข้าขอโทษ….. มันเป็นปัญหาของข้า!” วิงเกอร์แมนพูดด้วยรอยยิ้มเบี้ยว

เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นงั้นหรอ?

แน่นอนว่าเขาเข้าใจ

แต่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเเล้ว….เเละนั่นมันหมายความว่าเขากำลังจัดการ​สิ่งต่างๆได้ไม่ดีนัก

อย่างไร​ก็ตาม, เรย์มอนด์ไม่ได้สนใจที่จะตำหนิเขาแบบไม่มี​เหตุ​ผล

“เอาล่ะ ข้าเข้าใจทุกอย่าง​แล้ว, ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เอง…”

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายต้องการสร้างปัญหาให้เขา

เเต่มันก็ไม่มีปัญหา​อะไร….อย่างไรดีโวสก็ไม่มีอะไรให้ทำในทุกวันนี้

งั้นก็ปล่อยให้เขาไปออกกำลัง​กายซักหน่อย​ก็เเล้วกัน!

แต่ทันใดนั้น,​ มันก็มีเสียงของแมตช์​-เย​อร์มัน​ดังมาจากด้านนอกประตู

“เรย์มอนด์​….ข้าขอเข้าไปได้ไหม”

“ลุงแมตต์, เข้ามาสิ….มีเรื่องอะไรเหรอ?”

ทันทีที่​แมตต์-เยอร์มันเดินเข้ามา….เขาก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง!

“เรย์มอนด์…มีปัญหา​บางอย่างเกิดขึ้น”

“มีกองทหารกองหนึ่งมาจากเขตภาคเหนือ, มีจำนวนอย่างน้อยหนึ่งพันคน….และพวกเขาเป็นสมาชิกของตระกูลโอแลนเดอร์”

“ตระกูล​โอแลนเดอร์?”

เรย์มอนด์ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง….จากนั้นใบหน้าของเขาก็มืดลงทันที​!

เเมตต์-เย​อร์มัน​พยักหน้าเเละพูดต่อด้วยความกังวล​

“มีผู้ชายคนหนึ่งที่อ้างว่าเป็นทูตของตระกูลโอแลนเดอร์….ตอนนี้เขาอยู่นอกเมืองแล้ว และเขาบอกว่าเขาต้องการพบเจ้า!

"ถ้าอย่างนั้นก็ไปดูหน้าเขาซักหน่อย!" เรย์มอนด์เอ่ยอย่างไม่ลังเล

ไม่กี่นาที​ต่อมา

เรย์มอนด์ก็มาถึงบริเวณรอบนอกของเมืองแล้วเดินออกจากประตูเมือง

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ได้เห็นกองทัพจำนวนนับพันคนจากระยะไกล

และไม่ไกลนักมีจอมเวทย์​วัยกลางคนที่มีท่าทางเย่อหยิ่ง​ สวมเสื้อคลุมของจอมเวทย์​และขี่หมาป่าเพลิงยักษ์ผู้ยิ่งใหญ่และครอบงำ

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะเป็นบารอนเรย์มอนด์….สวัสดี!”

“นี่เป็นครั้งแรกที่เราพบกัน….งั้นก็ขอแนะนำตัวเองก่อนละกัน”

“ข้าชื่อเมย์นาร์ด, มาจากเมืองอัมคุนเซ็ตของตระกูลโอแลนเดอร์...ยินดีที่ได้พบ” เมย์นาร์ดมองเรย์มอนด์อย่างถ่อมตัวเเต่เเอบเเฝงรอยยิ้ม​เยาะเย้ย

“ยินดีที่ได้พบข้า….จริงเหรอ?”

“เมย์นาร์ด….ดูเหมือนเจ้าจะไม่ได้มาที่นี่ในฐานะ​เเขกนะ?”

เรย์มอนด์ไม่ได้มองเขา เพียงแต่จ้องมองกองทหารหลายพันคนในระยะไกล

เมย์นาร์ดยกยิ้มและไม่ได้อธิบายอะไร

หลังจากนั้น…เขาก็พูดต่ออย่างภาคภูมิใจ

"บารอนเรย์มอนด์….นี่คือกองพันที่หกเเห่งตระกูลโอแลนเดอร์ของเรา …ดูดีใช่ใหม?"

"ฮ่าฮ่า, เเต่จริงๆแล้วพลังของกองพันที่หกนี้ไม่ได้สูงเท่าไหร่​หรอก!"

“ในหมู่พวกเขามีจอมเวทย์เพียงห้าสิบคน และพวกเขาก็เป็นแค่ระดับสองเเละระดับสามเท่านั้น ซึ่งถือว่าธรรมดามาก.....ยิ่งกว่านั้นความแข็งแกร่งของทหารคนอื่นๆก็ไม่ได้สูงส่งอะไรนัก”

“มันก็แค่ระดับเฉลี่ยประมาณระดับสองถึงระดับสาม”

“เจ้ารู้ไหม ด้วยความแข็งแกร่งแบบนี้….ในบรรดากองพันทั้งหมดของตระกูลโอแลนเดอร์, กองพันนี้ไม่สามารถติดอันดับหนึ่งในสามอันดับแรกได้ด้วยซ้ำ”

“​ดังนั้นเรย์มอนด์….เจ้าไม่ต้องกลัวกองพันนี้หรอก​”

“เเละอย่างน้อย….ตอนนี้ตระกูลโอแลนเดอร์ของเราจะยังไม่ทำอะไรเจ้า หรอก….แต่ถ้าเป็นในอนาคตมันก็ยากที่จะพูด ฮ่าๆๆๆๆๆ” เมย์นาร์ดหัวเราะอย่างเย่อหยิ่ง​

เเละสิ่งนี้, มันทำให้เรย์มอนด์รู้สึกไม่มีความสุขเล็กน้อย….พร้อมกันนั้นดวงตาของเขาก็เย็นชามากขึ้น​เรื่อย​ๆ

“หืมมมม….นี่เจ้ากำลังขู่ข้าอยู่งั้นเหรอ”

“ไม่สิ….ข้าแค่กำลังบอกความจริงกับเจ้า บารอนเรย์มอนด์, อย่างไรก็ตาม เจ้าควรได้รับของขวัญอีกชิ้นจากตระกูลโอแลนเดอร์​ของเราเเล้วใช่ไหม”

เมย์นาร์ดหรี่ตาลงและเยาะเย้ยอีกครั้ง

“เจ้ากำลังขาดแคลนหินและวัสดุก่อสร้างจำนวน​มากเลยไม่ใช่เหรอ?”

ทันทีที่เขาพูดแบบนี้….เรย์มอนด์ก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเช่นกัน

จากนั้นใบหน้าของเขาก็มืดมนจนถึง​ที่สุด​......

“เป็นฝีมือพวกเจ้างั้นหรอ?”​

ตอนแรกเขาคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ

เเต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายอวดโอ้เเบบนี้….นี่ก็เเสดงให้เห็นเเล้วว่าการกระทำของไวเ​คา​นต์​เคลย์ก่อนหน้านี้เป็นฝีมือ​ของตระกูล​โอเเลนเดอร์

"ใช่แล้ว….เป็นฝีมือพวกเราเอง!" เมย์นาร์ดยิ้มและพูดอย่างภาคภูมิใจ

“บารอนเรย์มอนด์ ข้าคิดว่าเจ้าก็คงเป็นคนฉลาดเช่นกัน….ดังนั้นข้าจะบอกเจ้าตามตรง”

“ข้าไม่สนใจว่าเจ้ามาจากไหนหรือมีภูมิหลังอะไร….ตราบใดที่เจ้าอยู่ในดินแดนของตระกูลโอแลนเดอร์ของเรา, เจ้าจะต้องเชื่อฟังและมีไหวพริบ”

“เจ้าเข้าใจดรื่องนี้ไหม?”

ทันทีที่เมย์นาร์ดพูดสิ่งนี้จบ….เรย์มอนด์ก็เงยหน้าขึ้นมองเขา,​ จากนั้นก็หัวเราะทันที

“เมย์นาร์ด….เจ้าดูหยิ่งยโส​มากเลยนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมย์นาร์ดก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง...จากนั้นเขาก็ยังคงหัวเราะเช่นเดิม

“ฮ่าๆๆๆๆ”

ช่วงเวลาต่อมา, เขาไม่เอ่ยคำแก้ตัวที่ไม่จำเป็นกับเรย์มอนด์ด้วยซ้ำ

เขายกมือขึ้นโดยตรงและร่ายเวทย์มนตร์ไปบนท้องฟ้า

พลังเวทย์มนตร์ระเบิดออกมา​ (เป็นสัญญาณ​เรียกพวกเฉยๆ)​

จากนั้น, กองทัพหลายพันคนในระยะไกลก็เคลื่อนตัวเข้ามาพร้อมกับเสียงดังก้อง

เสียงเดินขบวนดังกึกก้องจนเเผ่นดินบริเวณ​รอบๆถึงกับสั่นสะเทือน

ท่ามกลางเสียงการเดินขบวน​…. ผู้คนนับพันเดินเข้ามาอย่างช้าๆ เเละในที่สุด​พวกเขาก็ใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ!

ในเวลาเดียวกัน ความกดดันอันมหาศาลก็พัดปกคลุมท้องฟ้า, มันเหมือนกับพลังอันท่วมท้น….จนกระทั่งพวกเขาอยู่ห่างจากจุดที่เมย์นาร์ดและเรย์มอนด์เจรจา​กันเพียงไม่กี่ร้อยเมตร​

แล้วการเดินขบวน​ของพวกเขาก็ค่อยๆหยุดลง

เมื่อเรียกกองทัพของตนให้เข้ามาใกล้เเล้ว….เมย์นาร์ดคนนั้นมีท่าทีเยาะเย้ยและหยิ่งยโสมากขึ้น​ไป​อีก​

“บารอนเรย์มอนด์, มันไม่เเปลกที่ข้าจะเย่อหยิ่ง”

“ถ้าเจ้ามีกองทัพ​ที่ทรงพลังเหมือนข้า….เจ้าก็จะเป็นเหมือนข้าเช่นกัน​ ฮ่าๆๆๆๆ”

เมื่อเรย์มอนด์ได้ยินสิ่งนี้, เขาก็พยักหน้าเห็นด้วย​

“เจ้าพูดถูก….เมย์นาร์ด”

"ตราบใดที่มีความแข็งแกร่ง มันก็เป็นเรื่องธรรมดาและสมเหตุสมผลที่จะหยิ่งผยอง" เรย์มอนด์พูดเบาๆแล้วทำการโบกมือไปทางประตูเมืองใหม่ของหมู่บ้านเกรย์​สโตน

“ดีโวส!”

เกือบจะใน​เวลา​เดียวกัน​นั้น….ดีโวสก็เดินออกมาจากประตูเมืองทันที​

เมื่อเห็นฉากนี้, เมย์นาร์ดอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย

“บารอนเรย์มอนด์….เจ้าวางแผนจะทำอะไร”

"ข้าคิดว่าข้าควรเตือนเจ้าด้วยความกรุณา….หากเจ้าต้องการต่อต้านตระกูลโอแลนเดอร์ของข้า, นี่ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนักสำหรับเจ้า!

“ใจเย็นๆ….ข้าแค่อยากให้เจ้าได้ดูการแสดงบางอย่าง, เมย์นาร์ด”

เรย์มอนด์เหลือบมองเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

"ใจเย็นๆ….ผ่อนคลายเข้าไว้"

หลังจากพูดจบ, เรย์มอนด์​ก็มองไปทางดีโวส​ เเล้วพูดเบาๆ!

“ดีโวส….ฆ่าพวกมันซะ!”

“รับคำสั่งท่านลอร์ด”

“เจ้าพูดอะไร….บารอนเรย์มอนด์, เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ!” เมย์นาร์ดตะโกน​อย่างบ้าคลั่ง​

แต่​อย่างไร​ก็​ตาม, ในขณะนี้การแสดงได้เริ่มขึ้นแล้ว!

………

ดีโวสเดินผ่านเรย์มอนด์และเมย์นาร์ด แล้วตรงไปยังกองทัพที่มีผู้คนหลายพันคน

และหลังจากที่ได้เห็นฉากนี้….สีหน้าของเมย์นาร์ดเปลี่ยนไปชั่วขณะหนึ่ง

จากนั้นเขาก็ค่อยๆเริ่มยกยิ้มเยาะเย้ย

“เจ้านั่นเพียงคนเดียว, กลับต้องการริเริ่มที่จะต่อสู้กับกองพันที่หกของตระกูล​โอเเลนเดอร์​งั้นเหรอ…..ช่างโง่เง่าจริงๆ!”

“ฮึ่ม…..หากเป็นเช่นนี้ก็ปล่อยให้เขาตายไปซะ!”

แม้ว่าเขาจะไม่ทราบความแข็งแกร่งที่แท้จริงของดีโวส….แต่เขาก็ไม่เชื่อว่าดีโวสเพียงลำพังจะสามารถทำอะไรกับกองพันที่หกของตระกูลโอแลนเดอร์ได้

ต้องรู้ว่า, นอกเหนือจากกองพันนี้จะมีคนหลายพันคนแล้ว

ท่ามกลางกองพันที่หกยังมีผู้เชี่ยวชาญระดับห้าอย่างน้อยสามคน…..เช่นเดียวกับตัวเลขอย่างน้อยสองหลักและผู้เชี่ยวชาญระดับสี่!

กล่าวอีกนัยหนึ่ง, เว้นแต่ผู้เชี่ยวชาญระดับเจ็ดจะมาด้วยตนเอง

ด้วยกองพันนี้, แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญระดับหกก็ยังต้องล่าถอย

หรือว่าดีโวสจะเป็นขุมพลังระดับเจ็ด?

ฮ่าๆๆๆๆๆ……

เรื่องเเบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

ดังนั้นสิ่งที่เขาควรกังวลต่อไปไม่ใช่ชายคนนี้เลย….แต่เป็นบารอนเรย์มอนด์!

ต้องบอกเลยว่านี่เป็นบารอนที่โง่เขลาที่สุดเท่าที่​เขาเคยเจอมา

เป็นเเค่บารอนตัวเล็กๆกลับกล้าคิดที่จะต่อต้าน​ตระกูลโอแลนเดอร์ของเขางั้นหรือ

ฮ่าๆ…..ช่างไม่รู้จักกลัวความตายเลยจริงๆ!

………

ในขณะเดียวกัน

เมื่อดีโวสเดินตรงไปยังกองพันที่หก ทีละก้าวทีละ​ก้าว​

เหล่าผู้นำของกองพันที่หกก็เริ่มแสดงท่าทีดูถูกเหยียดหยามทันที​

คนคนหนึ่ง?

แค่คนคนเดียว….เเต่จะมาสู้กับคนพัน

นี่ใช่​ใหมที่เรียกว่าการเเส่หาความ​ตา​ย

“ฮ่าฮ่าฮ่า, ผู้ชายคนนี้บ้าไปเเล้วหรือเปล่า?

“อย่าไปว่าสิ….อย่างน้อยเขาก็กล้าหาญจริงๆ”

“แต่ก็น่าเสียดายที่เขาประเมินความสามารถของตัวเองสูงเกินไป…”

……………..