บทที่ 51 : อัญเชิญครั้งใหญ่, ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอย่างมาก!

บทที่ 51 : อัญเชิญครั้งใหญ่, ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอย่างมาก!

ในโลกนี้….มีการค้าทาสอยู่

และผู้แพ้ที่มีความสามารถพิเศษ​จะถูกเปลี่ยนให้เป็นทาส

เรื่องเเบบนี้มันโหดร้าย, แต่ก็เป็นส่วนหนึ่ง​ของโลกนี้เช่นกัน​!

พวกเขาไม่เข้าใจหลักการการสร้างเมืองเหรอ?......งั้นก็แค่ซื้อทาสที่เข้าใจมา!

ความสามารถพิเศษในโลกนี้ราคาถูกจริงๆ!

เเละมีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่สามารถเป็นเจ้าของทุกอย่าง​ได้

จะทำอย่างไรถ้าเจ้าไม่มีความแข็งแกร่ง?

มันก็ไม่มีทางอื่น….นอกจากจะต้อง​กลายเป็นเบี้ยล่าง​เท่านั้น

ถูกรังแกและกดขี่ตลอด​ไป

นี่คือความจริงของโลกใบนี้

……

ไม่นาน​ เเมตต์-เยอร์มันก็จากไป

ในขณะเดียวกันเรย์มอนด์ก็รีบวิ่งไปที่ปราสาทศักดิ์​สิทธ์​ทันที

ตอนนี้แกนเวทมนตร์มาถึงแล้ว…..เขาจะรออะไรถ้าไม่ทำการอัญเชิญยูนิตใหม่?

ด้วยแกนเวทย์มนตร์ระดับหก 2 แกน และแกนเวทย์มนตร์ระดับห้า 5 แกน

กองทัพ​ของเขาจะได้รับการอัพเกรด​ครั้งใหญ่​

ฮ่าๆๆๆ!

…..

“ติ๊ง!”

“ตรวจพบทรัพยากรการอัญเชิญ โฮสต์ต้องการอัญเชิญยูนิตระดับห้า - [กริฟฟอน] หรือไม่!”

“ติ๊ง!”

“ตรวจพบทรัพยากรการอัญเชิญ โฮสต์ต้องการอัญเชิญยูนิตระดับหก - [รอยัลกริฟฟอน] หรือไม่!”

"อัญเชิญ!"

ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์อัญเชิญยูนิตระดับห้า, กริฟฟอน x5 สำเร็จแล้ว!

ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์อัญเชิญยูนิตระดับหก, รอยัลกริฟฟอน x2 สำเร็จแล้ว!

…….

บูม!

"กรรร!"

"กรรร!"

"กรรร!"

ในเสี้ยววินาทีนั้น

บนสนามฝึกซ้อม, กริฟฟอนและรอยัลกริฟฟอนที่ทรงพลังรวมเจ็ดตัวได้ปรากฏตัวออกมาจากอากาศ!

จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็โน้มตัวลงและหมอบไปหาเรย์มอนด์ด้วยความเคารพ​

“เวนดี้, ซิลันดี้….รอยัลกริฟฟอนยินดีรับใช้​ท่านลอร์ด​ผู้ยิ่งใหญ่!”

“กริฟฟอน สมาร์ท, (....) ยินดีรับใช้​ท่านลอร์ด​ผู้ยิ่งใหญ่!”

เมื่อเห็นยูนิต​ใหม่ทั้งเจ็ด, รอยยิ้มบนใบหน้าของเรย์มอนด์ก็สดใสขึ้นทันที

"ยินดีต้อนรับพวกเจ้า​ทุกคน​เข้าร่วมกองทัพ​ของเรา…..ลุกขึ้นได้เเล้ว"

เขายื่นมือออกไป….ดึงพวกเขาทั้งหมดขึ้นมาทีละคน, แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม!

“ที่นี่ข้าไม่มีข้อจำกัดอะไรมาก นับจากนี้ไป…พวกเจ้าสามารถเคลื่อนที่รอบๆได้อย่างอิสระตามต้องการ!

“เเต่หากมีอะไรเกิดขึ้น….ข้าจะแจ้งให้พวกเจ้าทราบอีกครั้ง, นอกจากนี้…”

“มีพรรค​พวกของพวกเจ้าอยู่ที่นี่ด้วย…..อัลเดอร์สันมาหาข้าหน่อย!”

เรย์มอนด์ตะโกนขึ้นไปบนท้องฟ้า และหลังจากนั้นไม่นาน, ร่างใหญ่ร่างหนึ่งก็บินลงมาจากท้องฟ้า….เเละเเน่นอนว่านั่นคือรอยัล กริฟฟอน, อัลเดอร์สัน!

“ท่านลอร์ด!” อัลเดอร์​สันทักทายด้วยความเคารพ

จากนั้นเขาก็มองไปยังรอยัลกริฟฟอนตัวอื่นๆ ด้วยความประหลาดใจ

“ท่านลอร์ด​บารอน เรามีสมาชิก​ใหม่เเล้วใช่ใหม?”

"ถูกต้องแล้ว..." เรย์มอนด์ยิ้มและพูดต่อ!

“อัลเดอร์สัน พาพวกเขาไปดูรอบๆ…. แล้วบอกพวกเขาเกี่ยวกับสถานการณ์และกฎเกณฑ์ของเรา!”

“รับคำสั่งท่านลอร์ด!”

จากนั้นพวกเขาก็ออกเดินทางพร้อมกัน

…….

ณ​ ขณะนี้​

กองกำลัง​ของเรย์มอนด์ในปัจจุบันจึงได้กลายเป็น: รอยัลกริฟฟอน x3, กริฟฟอน x9, นักธนูแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ x13, นักธนูเทมพลาร์ x42, อัศวินเเห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ x123, อัศวินเทมพลาร์ x194!

“ยอดเยี่ยม​มาก….ด้วยกำลังรบเเบบนี้, เราจะสามารถสร้างฐานที่มั่นในนครรัฐเลนได้อย่างเป็นทางการแล้ว” เรย์มอนด์พึมพำอย่างตื่นเต้นและมีความสุข

ก่อนหน้านี้…..ถามเขาก่อนว่ากดดันใหม?

ถึงแม้จะไม่มาก แต่มันก็มีบ้าง

ท้ายที่สุดเเล้ว, ในนครรัฐเลนมีผู้เชี่ยวชาญระดับแปดไม่มาก(สองคน)​….เเต่ยังคงมีผู้เชี่ยวชาญ​ระดับเจ็ดอีกมากมาย

ในช่วงก่อนหน้านี้, ถ้าเรย์มอนด์​ตกเป็นเป้าหมายของพวกเขา….มันก็คงจะลำบาก​อย่างมาก!

แต่​ ณ​ เวลานี้เขามีรอยัลกริฟฟอนสามตัวอยู่ในมือแล้ว…และยังมีพลังของเขาเองด้วย

ดังนั้นเขาจึงมั่นใจอย่างยิ่งว่าเขาสามารถเผชิญหน้า​กับผู้เชี่ยวชาญระดับเจ็ดได้เเล้ว!

นี่คือเกมส์​ 4​ ต่อ​ 1!

ท้ายที่สุดแล้วการต่องสู้เเบบ 4​ ต่อ​ 1……มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะถูกบดขยี้โดยพลังของอีกฝ่าย

ส่วนผู้เชี่ยวชาญระดับแปด….พวกนั้นมีน้อยมาก

ตราบใดที่ระมัดระวัง​ ไม่ก่อเรื่องให้เอิกเกริก​มากเกินไป

มันก็คงจะไม่มีอันตรายอย่างแน่นอน...

……..

สองสามวันถัดมา

ช่วงนี้ไม่มีเหตุการณ์พิเศษ​ใดๆ

มีเเค่, ในวันนี้….ต้นฤดูใบไม้ผลิได้มาถึงเเล้ว

ทุกสิ่งทุกอย่าง​เริ่มฟื้นคืนชีพ หิมะสีขาวลดน้อยลง และในที่สุดโลกทั้งใบก็ฟื้นคืนความมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ในวันเดียวกันนี้เอง….มันได้มีการสร้างแท่นสูงบนพื้นที่อันกว้างใหญ่นอกหมู่บ้านเกรย์สโตน

เเท่นนี้, แม้ว่ามันจะเรียบง่ายมาก…แต่ก็สะดุดตามาก

และในเวลานี้

ชาวบ้านเกือบ 9,000 คนในหมู่บ้านเกรย์สโตนได้ออกจากบ้านและมารวมตัวกันที่นี่…..เพราะพวกเขาทั้งหมดถูกเรียก​ตัวออกมา

“เฮ้ ข้าได้ยินมาว่าเรากำลังจะย้ายไปเมืองอื่น….เรื่องนี้เรื่องจริงหรือเปล่า?”

“นี่เป็นข่าวที่ลอร์ดยิร์มาราและคนอื่นๆพูดกันเป็นการส่วนตัว….ต่อไปเราจะย้ายไปที่เมืองอื่น, ว่ากันว่าอยู่เเถวหุบเขาโฟโด้”

“หืมมมม? หุบเขาโฟโด้? นั่นมันเเถวๆทะเลสาบออสตินที่เป็นอาณาเขตของเผ่ามนุษย์ปลาเวรนั่นไม่ใช่เหรอ.....เราจะไปที่นั่นจริงๆเหรอ?”

“ขนาดท่านลอร์ดยังกล้าไปที่นั่น….เเล้วเจ้าจะกลัวอะไรอีก?, ข้าไม่สนใจหรอกว่าอีกฝ่ายจะเป็นมนุษ​ย์ปลาหรือไม่, เเค่ท่านลอร์ดไปที่ไหน ข้าก็จะไปที่นั่น​!”

“ถูกต้อง! ท่านลอร์ดใจดีกับพวกเรามาก…..เราจะหาลอร์ด​เเบบนี้ได้จากที่ใหน​อีกล่ะ เเละถ้าเจ้าไม่กล้าไปก็ไม่ต้องออกไปจากที่นี่,​ ก็เท่านั้นเอง”

“ใครบอกว่าข้าไม่กล้าไป….ไป,​ ไปกันเลย!”

“ข้าเป็นอัศวินระดับสอง หากชาวมนุษยปลาเวรนั่นกล้าแอบโจมตีและปล้นพวกเรา ข้าจะฆ่าพวกมันอย่างแน่นอน!”

“พี่ชาย….เจ้าขี้โม้สุดๆเลย! ฮ่าฮ่าฮ่า…”

…….

ทุกคนพูดกันอย่างสนุกปากมาก

มันดูเหมือนพวกเขาจะไม่มีความกดดันใดๆเลย….พวกเขาทั้งหมดผ่อนคลาย มีความมุ่งมั่น และมีรอยยิ้มบนใบหน้า!

อันที่จริงแล้ว,​ พวกเขารู้อยู่แล้วว่าจุดหมายปลายทางถัดไปของพวกเขาคือหุบเขาโฟโด้

ซึ่งหุบเขานี้มันมักจะมีอันตรายร้ายแรงอยู่มากมาย​

แต่​ ณ​ ตอนนี้​พวกเขาไม่กลัวอันตราย​เหล่านี้​เลยสักนิด​!

ท้ายที่สุดไม่ว่าอันตรายจะใหญ่โตมากเพียงใด

มันจะเปรียบ​เทียบ​กับการมีอาหารไม่เพียงพอ ไม่มีเสื้อผ้าใส่ หรือถึงขั้นอดอยากตายได้อย่าง​ไร?

ในอดีต พวกเขาเป็นเหมือนแมลงบนพื้น….ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดไปวันๆ!

แต่ตอนนี้ล่ะ?

พวกเขาได้รับอาหาร เสื้อผ้า และสวัสดิการอย่างดี!

นี่คือสิ่งที่ทุกคนบนโลกฝันถึง

การมีบารอนที่ดีเช่นนี้ เป็นเหมือน​การได้รับพรจากพระเจ้า​

ดังนั้น....ไม่สำคัญว่าท่านลอร์ด​วารอนจะไปที่ไหน

อันตรายหรือไม่?

พวกเขาจะไม่สนใจ​เลย!

ตราบใดที่ท่านลอร์ดยังอยู่กับพวกเขา…..พวกเขาก็กล้าไปทุกที่บนโลกใบ​นี้​!

……

ไม่กี่นาทีต่อมา

เรย์มอนด์ก้าวขึ้นไปบนเวทีอย่างประหม่า

……………………….