บทที่ 50 : หอการค้าฟีนิกซ์!

บทที่ 50 : หอการค้าฟีนิกซ์!

“ลงมือแบบลับๆงั้นเหรอ?”

"ใช่ครับ" ยิร์มาราหรี่ตาลงแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม!

“ตอนนี้ไวเคานต์วิลล์ได้รับความสูญเสียอย่างมาก….พูดตามตรง ที่เราก็ต้องทำแค่ส่งคนไปจัดการเขาอย่างลับๆเท่านั้น”

“ถึงตอนนั้น….เราก็จะสามารถ​บังคับให้เขาโอนตำแหน่งไวเคานต์มาให้เรา หรือแอบควบคุมเขา และปล่อยให้เขาเป็นหุ่นเชิดหาเงินให้เราก็ได้”

“หนทางทั้งสองนี้, ต่างก็เป็นทางเลือกที่ดีทั้งคู่….เเละมันยังช่วยลดปัญหาไปได้มาก!”

"เป็นความคิดที่ดี!" เรย์มอนด์พยักหน้า

เกรงกลัวการลงโทษ​?....เขาไม่กลัวอย่างแน่นอน

แต่มันเป็นเรื่องจริงที่เขาขี้เกียจเกินกว่าจะต้องมาตามเเก้ปัญหา….ตราบใดที่มีวิธีแก้ปัญหาที่สะดวกและมีประสิทธิภาพกว่า มันก็ย่อมเป็นเรื่องดีสำหรับเขา

“แล้วการย้ายและสร้างเมืองล่ะ?” เรย์มอนด์​ถามขึ้นอีกครั้ง

“ท่านลอร์ด​บารอน ข้ายังคงยึดถือความคิดเดิม!”

"หุบเขาโฟโด้ เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน….ตราบใดที่เราสามารถแก้ปัญหาของ​เผ่า​มนุษย์​ปลา​ได้ คุณค่าและศักยภาพของพื้นที่นั้นก็จะน่าอัศจรรย์อย่างยิ่ง!"

“และด้วยความแข็งแกร่งของพวกเรา

…..เราควรจะสามารถจัดการพวกมันได้” ยิร์มาราตอบอย่างมั่นใจ

เรย์มอนด์ครุ่นคิดสักพักแล้วพยักหน้าตอบ!

“เอาล่ะ ตัดสินใจได้แล้ว…..เมื่อแมตต์-เยอร์มันและคนอื่นๆกลับมา เราจะเริ่มย้ายเมืองไปหุบเขา​โฟโด้กัน!”

“รับคำสั่งท่านลอร์ด….ข้าจะทำงานนี้ให้สมบูรณ์” ยิร์มาราพูดอย่างตื่นเต้น

…….

ไม่กี่วันต่อมา เเมตต์-เยอร์มันและคนอื่นๆก็กลับมา

นอกจากนี้ พวกเขายังนำอาหาร, เนื้อ, วัสดุก่อสร้าง, และทรัพยากรต่างๆ กลับมาจำนวนมากอีกด้วย!

เเต่เเน่นอนว่าสิ่ง​ที่​สำคัญที่สุด​​ก็คือแกนเวทย์มนตร์ที่เรย์มอนด์รอมานาน!

แกนเวทย์มนตร์ระดับหก!

“เรย์มอนด์ นี่คือของทั้งหมดที่เราเเลกเปลี่ยน​มาได้ระหว่างที่ไปเมืองดยุค......เจ้าพอใจกับมันไหม ฮ่าฮ่าฮ่า” แมตต์-เยอร์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี​

เขาดูมีความสุขและภูมิใจมาก

และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ!

สิ่งที่เขาเเลกเปลี่ยน​มาได้ในครั้งนี้….มันมีมากมายจนแม้แต่เรย์มอนด์เองก็คาดไม่ถึง​

“แกนเวทย์มนตร์ระดับหก 2 แกน, แกนเวทย์มนตร์ระดับห้า 5 แกน?”

“ลุงเเมตต์, ลุงทำได้​ยังไง?......เหรียญทองของเราเพียงพอที่จะซื้อเเค่แกนเวทมนตร์ระดับหก เเค่สองแกนไม่ใช่​หรือ?”

“เเล้วทำไมถึงมีเเกนเวทย์​มนต์​ระดับห้าอีกหลายชิ้นได้ล่ะ!” เรย์มอนด์พูดด้วยความประหลาดใจ

ในเวลานี้, ด้านหน้าของเขามีแกนเวทมนตร์ระดับหก 2 ชิ้น, และแกนเวทมนตร์ระดับห้า 5 ชิ้น…..รวมทั้งหมด​ 7 ชิ้น

มูลค่ารวมของพวกมันน่าจะเกือบ 20,000 เหรียญทอง!

มันแตกต่างไปจากสิ่งที่เขาคาดการณ์​ไว้ในตอนแรกอย่างมาก

ที่เกินจริงไปกว่านั้นคือ, เมื่อแมตต์-เยอร์มันและคนอื่นๆ กลับมาในครั้งนี้…..พวกเขาไม่เพียงแต่นำแกนเวทมนตร์เหล่านี้กลับมาเท่านั้น​

เเต่มันยังมี อาหาร เนื้อสัตว์ ทรัพยากรโครงสร้างพื้นฐาน ทรัพยากรการก่อสร้าง แผนที่​ เเละอื่นๆอีกมากมาย​!

เขา…..ซื้อทั้งหมดด้วยเงินเพียงเเค่นั้นได้อย่างไร?

"ข้าก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน…..แต่ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณหอการค้าฟีนิกซ์" แมตต์-เย​อร์มัน​ตอบด้วยรอยยิ้ม​

“หอการค้าฟีนิกซ์?” เรย์มอนด์ไม่คุ้นกับชื่อนี้สักเท่าไหร่​

“ถูกต้อง หอการค้าฟีนิกซ์…” แมตต์-เยอร์มันพยักหน้า

“เรย์มอนด์, หอการค้า​ฟีนิกซ์​คือหอการค้าที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในนครรัฐเลนของเรา!”

“มันเป็นหอการค้าที่ใหญ่และทรงพลังมาก”

“สำนักงานใหญ่ของพวกเขาไม่ได้อยู่ในนครรัฐเลนของเรา…และข้าไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน, แต่สาขาของพวกเขาได้เปิดที่นครรัฐเลนของเราและแม้แต่ประเทศอื่นๆในพื้นที่ใกล้เคียงทั้งหมด!”

"สรุป…..นี่เป็นองค์กร​ที่ทรงพลังและน่ากลัวมาก!"

“แล้วทำไมพวกเขาถึงช่วยเราล่ะ” เรย์มอนด์ถามอย่างสงสัย

พูดตามหลักตรรกะแล้ว….ทั้งสองฝ่ายไม่ควรรู้จักกันใช่ไหม?

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน, แต่ถ้าให้เดา….มันก็มีความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น, นั่นคือพวกเขา​ต้องการสร้างคอนเนคชั่น​เพิ่มเติม​”

"คอนเนคชั่น​?"

"ใช่"

เเมตต์-เยอร์มัน พยักหน้าและพูดต่อด้วยดวงตาที่เป็นประกาย!

“ในเวลานั้น พวกเราไม่สามารถหาซื้อแกนเวทมนตร์ระดับหกได้เลย เพราะถึงเรามีเงินเเต่ก็ไม่มีใครขายให้เรา”

“เเกนเวทย์​มนต์​ระดับหกเป็นทรัพยากรเชิงกลยุทธ์….ดังนั้นการหมุนเวียนของมันจึงถูกบล็อกอย่างรุนแรง!”

“ตอนเเรกข้าคิดว่ากำลังจะต้องกลับมามือเปล่า​…..เเต่มิสเตอร์อีธานจากหอการค้าฟีนิกซ์สาขาเมืองดยุคก็มาพบข้าเป็นการส่วนตัวและนำแกนเวทมนตร์เหล่านี้มาให้ข้า!”

“เขาบอกข้าว่าหอการค้าฟีนิกซ์เป็นหอการค้าที่ข้าชอบสร้างเพื่อนใหม่​ๆ……ดังนั้นพวกเขาจึงยินดีที่จะเป็นเพื่อนกับเรา, เเละสิ่งเหล่านี้จะเป็นของขวัญเพื่อเเสดงความจริงใจของพวกเขา!”

"ยิ่งกว่านั้น, หากเรามีทรัพยากร​โภคภัณฑ์ แกนเวทมนตร์ หรือสิ่งต่างๆในอนาคต…..เราสามารถไปที่ เมืองดยุคเพื่อหาเขาได้, เขาจะยินดีที่จะช่วยเราทุกอย่าง​!"

หลังจากได้ฟังเรื่องนี้….สีหน้าของเรย์​มอน​ด์ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

เเต่จากนั้นเขาก็ถอนหายใจด้วยอารมณ์

"สมเเล้วที่จะเป็นหอการค้าขนาดใหญ่ในระดับข้ามชาติ(ตั้งอยู่หลายประเทศ).....พวกเขารู้จักการสร้างคอนเนคชั่น​จริงๆ!"

เเต่ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีเจตนาอะไรก็ตามา….มันก็ไม่สำคัญสำหรับ​เขา!

เเค่มีประโยชน์​ต่อกันก็พอเเล้ว

จากนั้นเรย์มอนด์​ก็เลิกสนใจ​เรื่องหอการค้า​ฟีนิกซ์​

เขาหยิบภาพวาดแผนการย้ายเมืองของยิร์มาราออกมาเเล้วส่งต่อให้แมตต์-เยอร์มัน!

“ลุงแมตต์-เยอร์มัน ดูนี่สิ...”

เเมตต์-เยอร์มัน ดูรูปวาดแล้วพยักหน้าแล้วพูดว่า!

“เรย์มอนด์ ข้าเห็นด้วยกับแผนของยิร์มารา…เพราะที่ตั้งของหมู่บ้านเกรย์สโตนของเราไม่ค่อยดีนัก ส่วนเหตุผลที่ข้ากับพ่อของเจ้าเลือกที่นี่ก็เพราะมันห่างไกลและปลอดภัย…”

"แต่ในทางกลับกัน สถานที่แห่งนี้จึงแย่มาก….แทบไม่มีศักยภาพในการพัฒนาได้เลย!"

"ถ้าเราสามารถสร้างเมืองในหุบเขาโฟโด้ได้…..ศักยภาพและความหวังในอนาคตมันจะยิ่งใหญ่มาก! มันยากที่จะจินตนาการด้วยซ้ำ"

“ข้าเห็นด้วยกับแผนนี้มาก เรย์มอนด์……เราย้ายไปที่เมืองต่อไปกันเถอะ” แมตต์-เยอร์มันมองไปที่เรย์มอนด์อย่างจริงจัง

"ดี!"

“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้”

“ลุงแมตต์​ ลุงและยิร์มาราจะจัดการเรื่องการประกาศกฎการย้ายเมือง”

“เมื่อต้นฤดูใบไม้ผลิมาถึง เราจะเริ่มย้ายเมืองทันที​!”

“วางใจ​ได้เลย, โปรดปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเรา” แมตต์-เยอร์มัน กล่าวอย่างมั่นใจ

แม้ว่าการย้ายเมืองจะเป็นเรื่องใหญ่

แต่พรอันศักดิ์สิทธิ์ของเรย์มอนด์ทำให้เขามั่นใจอย่างเต็มที่…..พวกเขาจะประสบความสำเร็จได้อย่างแน่นอน!

และในระหว่างการเดินทางไปซื้อขายที่เมืองดยุค….เขายังเตรียมการล่วงหน้าโดยซื้อทรัพยากรการก่อสร้างและคนที่มีความสามารถพิเศษมาด้วย

หรือถ้าให้พูดตรงๆเลย มันก็คือการค้าทาส!

ในโลกนี้….มีการค้าทาสอยู่

และผู้แพ้ที่มีความสามารถพิเศษ​จะถูกเปลี่ยนให้เป็นทาส

เรื่องเเบบนี้มันโหดร้าย, แต่ก็เป็นส่วนหนึ่ง​ของโลกนี้เช่นกัน​!

……………………