บทที่​ 32 : ปัญหาภายในอาณาเขต!

บทที่​ 32 : ปัญหาภายในอาณาเขต!

“เราจะจัดการกับขุนนางเหล่านั้นอย่างไรดี?” แมตต์-เยอร์มันมองเรย์มอนด์ด้วยสีหน้าซับซ้อน!

“หากพวกเขาเลือกที่จะจากไปหลังจากฤดูหนาวจบลง พวกเขาก็จะทำให้สถานการณ์ฝั่งเรารั่วไหลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”

“แต่หากพวกเขาไม่จากไป เราจะกลับไปสู่วิถีเก่าและยอมรับพวกเขาได้หรือ?”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, เรย์มอนด์ก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นใบหน้าของเขาก็จริงจังมากขึ้น​

“ลุงแมตต์-เยอร์มัน ข้าควรทำอย่างไรต่อไป?”

เมื่อก่อนเขาไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น, เขาแค่อยากจะเพิ่มจำนวนประชากร….แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าการที่มีคนมากขึ้นนั้นไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป!

อัศวินผู้สูงศักดิ์ พ่อค้า ผู้เชี่ยวชาญ และบุรุษผู้แข็งแกร่งเหล่านี้…..แทบทั้งหมดเป็นผลกระทบ​ขนาดใหญ่!

“วิธีที่ง่ายที่สุดคือปล่อยให้พวกเขาตายในหน้าหนาว!”

หลังพูดจบ, แมตต์-เยอร์มันก็หยุดชะงักและยิ้มอย่างขมขื่น!

"แต่ราคานี้มันสูงเกินไป!"

"เรย์มอนด์... มันจะเป็นเรื่องปกติที่จะฆ่าหนึ่งหรือสองคน แต่เมื่อพบว่ามีการสังหารหมู่ขุนนางจำนวนมาก, ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันจะเป็นอาชญากรรมร้ายแรงเเละมีความเสี่ยงสูงมาก!"

“และในกรณีนี้, มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับเราที่จะระบุได้ว่าใครที่ต้องการภักดี​กับเราจริงๆ”

“มันไม่ยุติธรรมสำหรับพวกเขาที่ถูกกระทำเหมือนผู้ไม่ต้องการภักดี!”

เรย์มอนด์ต้องการเปิดปากของเขา…เเต่ในที่สุด​ก็เงียบไป

ตอนนี้สถานการณ์​ของพวกเขาสุ่มเสี่ยงมาก

เเละสิ่งที่เขาขาดตอนนี้คือเวลาจริงๆ…..ตราบใดที่เขามีเวลานานพอ , เขาก็จะสามารถขยายกองทัพศักดิ์สิทธิ์จนทรงพลังได้อย่างสมบูรณ์!

ตราบใดที่เขาสามารถก้าวไปสู่ไทม์ไลน์และแข็งแกร่งขึ้นได้

เขาจะไม่สนใจอีกเลยเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่าการคว่ำบาตรจากนครรัฐ​เลน!

เเต่ตอนนี้, สิ่งที่เขาสนใจคืออย่างหลังจริงๆ

ถ้าจะฆ่าพวกเขาทั้งหมดในคราวเดียว... มันคงไม่ยุติธรรมกับผู้ที่ยอมภักดี​อย่างจริงใจ!

……….

“ท่านลอร์ด​บารอน ข้ามีความคิดบางอย่าง​?” ในขณะนี้มันก็มีเสียงของนากัสดังขึ้น

"ความคิดอะไร?"

“ก็แค่ยกเลิกกองกำลังของพวกเขา”

นากัสพูดอย่างใจเย็น

“ท่านเพียงแค่ต้องออกคำสั่ง ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้รักษากองกำลังส่วนตัวในหมู่บ้านเกรย์สโตนของเรา…..ใครก็ตามที่ฝ่าฝืนจะถูกประหารชีวิตโดยตรง!”

“แล้วถ้าพวกเขาแสร้งทำเป็นยุบกองกำลังล่ะ?” แมตต์-เยอร์มันเอ่ยอย่างลังเล

“เราสามารถแกล้งทำเป็นว่าการจัดการคำสั่งนี้หละหลวมมาก และมันไม่สำคัญแม้ว่าจะไม่ได้ถูกยุบก็ตาม”

“ในกรณีนี้ คนที่มีความคิดอื่น(ไม่ภักดี)​ก็ย่อมมีข้อบกพร่องโดยธรรมชาติ!”

"เราแค่ต้องจับตาดูพวกเขาอย่างเงียบๆ และกำจัดพวกไม่ภักดีให้หมดภายในเวลาที่กำหนด!"

“นอกจากนี้ นักธนูแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ของเราก็มีความสามารถด้านนี้โดยเฉพาะ​เลย!” นากัสกล่าวอย่างมั่นใจ

"เป็นความคิดที่ดี!" ดวงตาของแมตต์-เยอร์มันเป็นประกาย

แท้จริงแล้ว, สิ่งที่เป็นจริงไม่สามารถเป็นเท็จได้…..และสิ่งที่เป็นเท็จก็ไม่สามารถเป็นจริงได้

หากทำให้พวกเขาสับสนสักเล็กน้อย….พวกเขาก็จะเปิดเผยข้อบกพร่องโดยธรรมชาติ!

จากนั้น, มันก็จะมีเหตุผลที่ดีที่จะฆ่าคน…..และไม่ต้องกังวลว่าจะถูกจับได้

แต่ในเวลานี้ เรย์มอนด์ก็รู้สึ​กแปลกๆนิดหน่อย

วิธีนี้…..ค่อข้างน่ารังเกียจ! แต่เขากลับชอบมันอย่างมาก ฮ่าฮ่า​ฮ่าฮ่า​..

……

“เอาล่ะ….ตกลงทำตามเเผนนี้!”

“ลุงแมตต์, ลุงเตรียมการประกาศกฎใหม่!”

“ส่วนนากัส, ข้าจะฝากหน้าที่จับตาดูพวกเขาไว้ให้เจ้า”

“กำลังทหารในปัจจุบันของเจ้าเพียงพอหรือไม่?” เรย์มอนด์ถาม

นากัสพยักหน้า แต่ทันใดนั้น​เขาก็รีบส่ายหัวแล้วพูดว่า

"ท่านลอร์ด​บารอน, มันจะสะดวกกว่าถ้ามีคนมากกว่านี้!"

ทันทีที่เขาพูดแบบนี้ แมตต์-เยอร์มัน ก็พยักหน้าเห็นด้วย​

“เรย์มอนด์ นี่มันเดือนกุมภาพันธ์(ฤดู​หนาว)​ เเต่กองกำลังของเราก็แทบจะไม่พออยู่เเล้ว…..ถ้าผ่านช่วงนี้ไปถึงช่วงฤดูใบไม้ผลิ”

“คนอื่นๆจะเริ่มรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของเรา…..ข้าเชื่อว่าในตอนนั้นจะต้องมีประชากรอพยพมาที่นี่มากขึ้น​อย่างเเน่นอน”

“ดังนั้น…..เราควรรีบเพิ่มทหารให้ทันเวลา!”

"ข้าเข้าใจเเล้ว" เมื่อได้ยินสิ่งนี้เรย์มอนด์ก็พยักหน้าแล้วถามต่อ

“ลุงแมตต์, ตอนนี้เรามีแกนเวทมนตร์เหลืออยู่เท่าไหร่?”

“ตอนนี้เรามีแกนเวทย์มนตร์ระดับสี่ จำนวน 3 แกน, แกนเวทมนตร์ระดับสามจำนวน 33 แกน, แกนเวทมนตร์ระดับสองจำนวน 93 แกน และแกนเวทมนตร์ระดับหนึ่งจำนวน 55 แกน” แมตต์-เยอร์มันพูดโดยไม่ต้องคิด

“ทำไมเยอะขนาดนี้!” เรย์มอนด์พึมพำ​อย่างประหลาดใจ

เขาจำได้ว่าตอนที่กลับมาจากป่าทางเหนือ….เขาไม่ได้มีมากขนาดนี้นี่?

"ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณอัลเดอร์สัน​ เช่นเดียวกับโอเวนส์ แมร์ก และกริฟ​ฟอน​ตัวอื่นๆ!"

"แม้ว่าจะยังมีคลื่นความหนาวเย็นของเดือนกุมภาพันธ์….แต่พวกเขาก็ยังสามารถ​ออกล่าและหาอาหารด้วยตัวเองในช่วงเวลานี้!”

“ทำให้ในเวลาเดียวกัน….แกนเวทมนตร์พิเศษเหล่านี้ก็ถูกนำกลับมาโดยพวกเขา”

“ไม่อย่างนั้น….ข้าเกรงว่าอาหารของเราจะมีปัญหา!”

“มีปัญหา? หมายความว่าอาหารสำรองของเราไม่เพียงพออีกต่อไปเเล้วเหรอ!” เรย์มอนด์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

แมตต์-เยอร์มันส่ายหัวแล้วพูดต่อ

“เดิมทีข้าอยากจะบอกเจ้าหลังจากผ่านไประยะหนึ่ง…..แต่ตอนนี้เราได้คุยกันเรื่องนี้แล้ว, งั้นมาคุยเรื่องนี้กันเถอะ…”

หลังจากหยุดชั่วคราว ดวงตาของเเมตต์-เย​อร์มัน​ก็สั่นไหว

“ตอนนี้ประชากรของเราทะลุ 8,000 คนแล้ว……ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป​ อาหารที่มีอยู่คงกินได้ไม่ถึงเดือนครึ่ง!”

“แต่เมื่อถึงตอนนั้นฤดูหนาวก็ควรจะหมดไป…...ตราบใดที่เราไม่ต้องเผชิญกับผู้อพยพไปมากกว่านี้,​ มันก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”

“แต่ปัญหาก็ยังมีอยู่, หลังจากต้นฤดูใบไม้ผลิเราต้องแก้ไขปัญหาเรื่องการบริโภคอาหารของคนเกือบหมื่นคน……นี่ไม่ใช่จำนวน​น้อยๆเลย”

"เข้า​ใจเเล้ว" เรย์มอนด์พยักหน้าแล้วถามอีกครั้ง!

“แล้วปัญหาที่ลุงพูดถึงก่อนหน้านี้เกี่ยวกับเหล่ากริฟ​ฟอน​คืออะไร?”

“มันเกี่ยวกับเนื้อสัตว์เวทย์!”

"เนื้อสัตว์​เวทย์​?"

'ใช่!" แมตต์-เยอร์มัน พยักหน้าและอธิบาย

"สำหรับอัลเดอร์สันและกริฟ​ฟอน​ตัวอื่นๆ…. อาหารธรรมดาไม่สามารถตอบสนองความต้องการทางกายภาพของพวกเขาได้, พวกเขาต้องการเนื้อจากสัตว์เวทย์เท่านั้น​!"

“โชคดีที่พวกเขาไม่ได้ริเริ่มกินเนื้อสัตว์เวทย์​สำรองของเรา​ แต่เลือกที่จะออกไปล่าสัตว์เวทย์​และเลี้ยงตัวเองได้…..ไม่เช่นนั้นนี่อาจจะเป็นปัญหา…”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้, เรย์มอนด์ก็เริ่มรู้สึกหมดหนทางและปวดหัว​ (อารมณ์​รู้สึกผิด​ที่เลี้ยงลูก​ให้ลำบาก​ 55555)

……………………………