บทที่ 33 : ความโกรธของเหล่าขุนนาง​!

บทที่ 33 : ความโกรธของเหล่าขุนนาง​!

ท่านลอร์ด​ผู้​ยิ่งใหญ่!!

คำนี้มันฟังดูเท่และสง่างามมากจริงๆ

แต่ยิ่งสิ่งนี้เกิดขึ้น อาณาเขตของเขาก็จะใหญ่ขึ้น,​ จำนวนประชากรก็จะมากขึ้น….จากนั้นปัญหาก็จะยิ่งโดดเด่นมากขึ้นเท่านั้น!

แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว

“ลุงแมตต์…..ข้ารู้เเล้วว่าต้องทำอย่างไร​”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ แมตต์-เยอร์มัน และ นากัส ก็ออกจากห้องเพื่อเเยกย้ายกันไปทำงาน

…..

กองกำลังไม่เพียงพองั้นเหรอ?.......ทางเลือกเดียวของเขาตอนนี้ก็คือการอัญเชิญ​กองกำลังเพิ่มเติม

เเละเมื่อเป็นกรณีนี้เช่นนี้, เรย์มอนด์ จึงขี้เกียจเกินกว่าจะกังวลอีกต่อไป

มาใช้พวกมันให้หมดไปเลยดีกว่า​(เเกนเวทย์​มนต์)​

เพราะเมื่อเทียบกับการรับสมัคร​ทหารจากคนอื่นๆ……อย่างไรเขาก็ยังคงไว้วางใจกองทัพศักดิ์สิทธิ์ของเขามากที่สุด​!

หลังจาก​นั้น, เขาจึงตรงไปที่โกดังเเละใช้แกนเวทย์มนตร์ที่เก็บไว้ทั้งหมดเพื่อทำการอัญเชิญ​

…

"อัญเชิญ​!"

“ติ๊ง!”

"โฮสต์ได้ทำการอัญเชิญ​​, นักธนูแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ x3, นักธนูเทมพลาร์ x33, อัศวินเเห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ x93, อัศวินเทมพลาร์ x55...สำเร็จ​เเล้ว"

เเละในกรณีนี้

ความแข็งแกร่งของเขาในปัจจุบันก็ได้กลายเป็น: รอยัลกริฟฟอน x1, กริฟฟอน x4, นักธนูแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ x13, นักธนูเทมพลาร์ x42, อัศวินเเห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ x123, อัศวินเทมพลาร์ x194!

สิ่งนี้ทำให้แรงกดดันทางทหารในหมู่บ้านเกรย์​สโตนมีเสถียรภาพมากขึ้น​ในทันที

ก่อนหน้านี้กองทัพประมาณ​ร้อยคนนั้นไม่เพียงพอ, แต่นี่เกือบสี่ร้อยคน…..อย่างไรก็เพียงพอแล้ว!

…….

เเละในคืนนั้น

มันก็มีการประกาศใช้กฎหมายห้ามมีกองกำลังติดอาวุธของคนในหมู่บ้าน​ และสิ่งนี้ก็เหมือนกับหยดน้ำที่หยดลงในกระทะน้ำมัน

มันทำให้บางคนเดือดพล่านทันที

พวกเขาเหมือนกับถังระเบิดที่ติดไฟอย่างง่ายดาย​!

เต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ระเบิด​ออกมา!

“ให้ตายเถอะ ให้ตายเถอะ!.....เขากล้าดียังไง!”

“บารอนเรย์มอนด์​กล้าที่จะกีดกันกองกำลังติดอาวุธส่วนตัวของเรา ทำไมล่ะ นี่คือพลังที่นครรัฐ​เลนมอบให้เรา พวกเราเป็นขุนนางนะ, ไม่…เขาไม่มีคุณสมบัติเช่นนั้น! ไม่อย่างแน่นอน!”

“ไม่…..เรื่องนี้ยอมรับ​ไม่ได้, ข้าเป็นขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ เป็นบารอนผู้สูงศักดิ์ อำนาจการป้องกันของข้าเป็นของข้า…..เขาไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้!”

ที่ไหนสักแห่งในหมู่บ้านเกรย์สโตน

พวกขุนนางชั้นสูง พ่อค้า​ หรือแม้กระทั่งข้าราชบริพารได้มารวมตัวกันที่นี่ในเวลานี้ และใบหน้าของพวกเขาก็ดูน่าเกลียดมาก

พวกเขากำลังตะโกนและสาปแช่งอยู่ตลอดเวลา…..เพื่อระบายความคับข้องและความโกรธของพวกเขา

แน่นอนว่าที่พวกเขาทั้งหมดโกรธ​มากขนาด​นี้​ ก็​เพราะพวกเขาได้รับคำสั่งห้ามใช้อาวุธเเละห้ามมีกองกำลัง​ส่วนตัวที่เเจ้งมาโดยแมตต์-เยอร์มัน

จากนี้ไปกองกำลังติดอาวุธและองครักษ์​ส่วนตัวทั้งหมดของพวกเขาจะถูกยกเลิกเเละถูกปลดออกทั้งหมด

สำหรับขุนนางเช่นพวกเขา…..เรื่องเเบบนี้มันยอมรับไม่ได้จริงๆ!

ตอนนี้พวกเขาสูญเสียศักดินาและผู้คนไปแล้ว และนี่ยังต้องมาดำเนินชีวิตตามสถานะที่ด้อยกว่าผู้อื่นอีกหรือ

บารอนเรย์มอนด์นั่น….บ้าไปแล้วเหรอ?

เขากล้าที่จะกีดกันพวกเขาจากกองกำลังส่วนตัวได้ยังไง

นี่เป็นการขัดขวางทางออกของพวกเขาโดยสิ้นเชิง!

“ไม่….นี่เป็นสิทธิของข้า ทำไมข้าจะต้องสูญเสียพลังป้องกันของข้าด้วย...ข้ายอมรับไม่ได้” มีคนคำรามและทุบสิ่งของที่อยู่ตรงหน้าด้วยความหงุดหงิด!

แม้ว่าคนอื่นจะไม่ได้บ้าขนาดนั้น…..เเต่ใบหน้าของพวกเขายังคงเป็นขี้เถ้าและมืดมนอย่างยิ่ง

บางคนถึงกับมีใบหน้าพร้อมแววตาที่ดุร้าย….เห็นได้ชัดว่าพวกเขามีเจตนาฆ่า!

พวกเขาทุกคน​ในที่นี้, ไม่มีความตั้งใจที่จะยอมจำนนต่อเรย์มอนด์ ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเชื่อฟังกฎนี้

…….

“บารอนโกดัก, เจ้าคิดว่าเราควรทำอย่างไรดี?.....เป็นไปไม่ได้ที่เราจะทำอย่างที่เขาต้องการ​จริงๆใช่ไหม!”

มีคนสาปแช่งด้วยความโกรธแล้วมองไปยังบุคคล​คนหนึ่ง

ชายอ้วนผมสีบลอนด์แต่งตัวดี, กำลังนั่งอยู่ทิศนั้นด้วยสีหน้าสงบ เขานั้นยังไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ...

มันเหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่าง​นี้ไม่สำคัญอะไรเลย

“อย่าลืมว่าพวกเรามาอยู่ในอาณาเขต​ของเขาแล้ว, ดังนั้นด้วยประสงค์ของลอร์ด…..พวกเราขุนนางแห่งดินแดนจะไม่ยอมรับได้อย่างไร?” บารอนโกดักกล่าวเบาๆ

“หมายถึง​เราต้องทำตามที่เขาบอกงั้นเหรอ?.....บารอนโกดัก เจ้าล้อเล่นเหรอ?”

เมื่อได้ยิน​สิ่งนี้, สีหน้าของคนอื่นๆก็เปลี่ยนไปทันที

“นี่เป็นไปไม่ได้เลย!”

“เจ้ากำลังขอให้เราละทิ้งกองกำลังพิทักษ์ของเราหรือ?”

บารอนโกดักยิ้มและพูดต่ออย่างใจเย็น

“ตอนนี้เป็นคลื่นความหนาวเย็นในเดือนกุมภาพันธ์…..มันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะออกจากที่นี่เเล้วไปอาศัยอยู่ใต้อาณาเขต​อื่น, ดังนั้นเราจึงทำได้เพียงเท่านี้”

“แต่……อย่างมากที่สุดภายในหนึ่งเดือน, คลื่นความเย็นนี้ก็จะสิ้นสุด และอย่างมากที่สุดอีกเดือนครึ่ง ต้นฤดูใบไม้ผลิก็จะมาถึง”

“เมื่อถึงตอนนั้น เราก็จะออกจากที่นี่ได้อย่างไม่ต้องสนใจอะไร​… ฮ่าๆ!”

หลังจากหยุดหัวเราะ, เขาก็หรี่ตาลงและเยาะเย้ย

“เป็นแค่บารอนที่มีสถานะเดียวกับเรา…..จะให้เขามาควบคุมพวกเราไม่ได้”

“ดังนั้นโปรดอดทนต่อไปอีกหนึ่งเดือน….หลังจากที่เราออกจากที่นี่ค่อยตั้งกองกำลังขึ้นใหม่”

ทันทีที่ข้อความนี้ออกมา….ทุกคนก็อดหัวเราะไม่ได้

พวกเขาที่อยู่​ที่นี่ล้วนเป็นขุนนางผู้สูงศักดิ์…..เเล้วพวกเขาจะเข้าร่วมเพียงเเค่บารอนคนเดียวได้อย่างไร?

ทันทีที่ฤดูหนาวนี้ผ่านไป….พวกเขาจะจากไปอย่างแน่นอน

เเละเมื่อถึงเวลานั้น,​ ชีวิตที่สวยงามของพวกเขาก็จะกลับมาอีกครั้ง...ทุกสิ่งทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิม!

“แต่จริงๆแล้ว​ ที่เขากล้ามาหาเรื่องเราแบบนี้…..เราควรปล่อยเขาไปไหม?”

ทันใดนั้น, มันก็มีคนพูดสิ่งนี้ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ขุ่นเคือง และโกรธ

"แล้ว​พวกเราจะทำอะไรได้?"

“ความแข็งแกร่งของชายคนนี้ทรงพลังมาก, โดยเฉพาะสัตว์เวทย์ระดับห้าของเขา…..แม้ว่าเราจะรวมพลังกัน เราก็สู้เขา​ไม่ได้​หรอ​ก”

“ทำอะไร​ไม่ได้​เลย​”

……………………