บทที่ 24 : ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน, กริฟฟอนตัวที่สี่!

บทที่ 24 : ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน, กริฟฟอนตัวที่สี่!

“ฉลาด​นี่” เรย์มอนด์กล่าว​ชมเชย

จากนั้นเขาจึงยืนขึ้นแล้วเดินไปที่โครินน่าเพื่อรักษา​แบบเดียวกัน

“พลังปราณแสงศักดิ์สิทธิ์ของข้าสามารถทำให้อาการบาดเจ็บของเจ้าทั้งสองดีขึ้นได้เล็กน้อย”

“ในเมื่อพวกเจ้ามีน้ำใจจ่ายราคาดีขนาดนี้, ข้าย่อมทำงานอย่างคุ้มค่าเงิน”

“ลุกขึ้นซะ…..เเล้วติดตามพวกเรามา”

"ข้าสัญญา​ว่าจะรับผิดชอบความปลอดภัยของพวกเจ้า…..แต่เราไม่ดูแลรับใช้​พวกเจ้าหรอกนะ"

“ขอบคุณมาก,​ เรย์มอนด์” โครินน่ายืนตัวสั่นและจับบาดแผลเอาไว้

แม้ว่าเธอจะยังคงอ่อนแอมาก แต่เธอก็สามารถยืนหยัดได้อย่างสมบู​รณ์

หลังจากเห็นฉากนี้, โคดะก็ได้แต่ถอนหายใจ

จากนั้นเขาก็หยิบแกนเวทมนตร์อันแวววาวออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้…..แล้วมอบให้เรย์มอนด์

“รับไปซะ นี่คือแกนเวทย์มนตร์ที่เจ้าต้องการ!”

ทั้งหมดมีห้าชิ้น

ระดับห้า​ 2​ ชิ้น, และระดับสาม 3​ ชิ้น!

รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเรย์มอนด์

จากนั้น, เมื่อโคดะ, เรน่า และคนอื่นๆ มองไม่เห็นเขา……เขาก็เริ่มอัญเชิญรอบใหม่

“ติ๊ง!”

“ตรวจพบทรัพยากรการอัญเชิญ, ​ โฮสต์​ต้องการอัญเชิญยูนิตระดับห้า, กริฟฟอนหรือไม่”

“ติ๊ง!”

“ตรวจพบทรัพยากรการอัญเชิญ, โฮสต์​ต้องการอัญเชิญ​ยูนิต​ระดับสี่, นักธนูแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์หรือไม่”

….

"อัญเชิญ​!"

“ติ๊ง!”

"โฮสต์อัญเชิญ​ยูนิตระดับห้า, กริฟฟอน x2 สำเร็จ!”

“ติ๊ง!”

"โฮสต์อัญเชิญ​ยูนิคระดับสี่, นักธนูแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ x3 สำเร็จ​!

……

บูม!

บูม!

ในเสี้ยววินาทีนั้น

ร่างใหญ่สองร่างก็ได้ปรากฏขึ้นต่อหน้าเรย์มอนด์​ในอากาศ

หากมองใกล้ๆ เขาจะเห็นว่ามันสูงถึงสี่เมตรและเป็นกริฟฟอนทั้งสองตัว

นอกจากนี้​ยังมีนักธนูแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ผู้แข็งแกร่งอีกสามคน

นี่ทำให้ความแข็งแกร่งของกองกำลัง​ในปัจจุบันของเขาจึงมี กริฟฟอน​ x4, และนักธนูแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์​ x10!

เป็นการเพิ่มความแข็งแกร่งที่สะดวกสบายมาก, ฮ่า ๆ ๆ ๆ

……..

ณ ตอนนี้

เมื่อโคดะ, โครินน่า, เรน่า และ เบอร์นิสกลับมาเห็นเรย์มอนด์​อีกครั้ง

พวกเธอก็ได้เห็นกริฟฟอนอีกสองตัวและนักธนูแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์อีกสามคนที่มาเพิ่มในกองกำลัง​ของเรย์มอนด์​

ซึ่งสิ่งนี้ทำให้ใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมากอีกครั้ง

“ทำไมกองกำลังของเขาถึงยังมีอีก!” เบอร์นิสพึมพำ​อย่างเหลือเชื่อ

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้เห็นพวกเขาในตอนก่อนหน้า​นี้…..แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น?

“โชคดีที่ก่อนหน้า​นี้ข้าไม่หุนหันพลันแล่น ไม่เช่นนั้นพวกเราคงจะต้องเสียใจ​มาก!” โคดะยิ้มอย่างขมขื่น

แน่นอนว่าเธอเข้าใจดีว่านี่จะต้องเป็นเรย์มอนด์ที่ซ่อนความแข็งแกร่งของพวกเขาเอาไว้….เผื่อมีเหตุไม่คาดฝัน

แต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติสำหรับโลกอันโหดร้าย​ใบนี้

ส่วนคนที่ซื่อสัตย์หรือคนที่ใจดีน่ะหรือ?

คนพวกนี้ตายหมดเรียบร้อย​แล้ว!

ในพื้นที่ป่าแบบนี้ ทุกคนต้องซ่อนพลังให้ลึกที่สุด

เเต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องเเย่อะไร…..อย่างน้อยที่สุด ยิ่งเรย์มอนด์แข็งแกร่งมากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น!

อันที่จริงแล้ว…..ถ้ามีสัตว์เลี้ยงเป็นสัตว์เวทย์ระดับห้าถึงสี่ตัวเช่นนี้ หากพยัคฆ์เพลิงไม่ทะลุไปถึงระดับหก

….. เกรงว่าพวกเขาคงจะเดินเล่นในป่าทึบทางตอนเหนือนี้ได้อย่างง่ายดาย​

แถมถ้ามีการต่อสู้กันจริงๆมันก็จะเป็นการต่อสู้​เเบบ 4v1…….นี่อาจไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะแพ้พยัคฆ์​เพลิงเสมอไป!

เมื่อคิดได้ถึงสิ่งนี้, มันก็มีความคิดหนึ่งเข้ามาในใจของเธอ...

จากนั้นเธอก็เหลือบมอง โครินน่า…. เพื่อนของเธอโดยไม่รู้ตัว

แล้วเธอก็พบว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะมีความคิดที่คล้ายกัน

เเถมทันใดนั้น, โครินน่าก็เอ่ยขึ้นมก่อนเธอ!

“เรย์มอนด์….เจ้ายังสนใจพยัคฆ์​เพลิงอยู่ไหม?”

เมื่อได้ยิน​เช่นนี้, เรย์มอนด์ก็เหลือบมองเธอเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็พยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา

"ข้ามาที่นี่เพียงเพื่อล่ามัน…..แต่ไม่คิดว่ามันจะทะลุไปถึงระดับหกแล้ว,​ นี่จึงเป็นสถานการณ์​ที่ยากลำบากเล็กน้อย​!"

"คือ…..เพื่อที่จะเอาชีวิตรอดก่อนหน้านี้ ข้าได้ใช้คัมภีร์เวทย์มนตร์ระดับห้า - ปืนใหญ่​พายุหิมะใส่มันในขณะที่​มันกำลังจะทะลวงผ่าน!”

“ดังนั้น, มันจึงได้รับบาดเจ็บที่เท้าขวา…..และตอนนี้มันเพิ่งทะลวงผ่านระดับขั้นมาได้,​ มันก็ไม่น่าจะทรงพลังมากใช่ไหม?” โครินน่าเอ่ยเบาๆ

เรย์มอนด์มองเธออีกครั้งแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม!

“อะไร…..เจ้าต้องการให้พวกเราไปสู้กับมันจนตายทั้งสองฝ่ายงั้นเหรอ?” (อารมณ์​รอสองฝ่ายตายหมดเเล้วฉกของ)​

“อย่าเข้าใจผิด, ข้าแค่คิดว่าเจ้าแข็งแกร่งมาก!” โครินน่ายิ้มแล้วพูดเบาๆ!

“อีกอย่าง, ตอนนี้เราทุกคนก็อยู่ในมือของเจ้าแล้ว…..เราไม่สามารถทำอะไรเจ้าได้หรอก”

หลังจากหยุดชั่วคราว….เธอก็ยิ้มและพูดอีกครั้ง

“สัตว์เวทย์ตัวนั้นฆ่าเพื่อนของเรา, ข้าอยากจะแก้แค้นและทำให้มันตาย.…ส่วนเจ้า,​ ก็ต้องการแกนเวทย์ของมันไม่ใช่หรือ?”

“สัตว์เวทย์ระดับหก ที่เพิ่งบุกทะลวงระดับขั้นและยังได้รับบาดเจ็บ…..โอกาสเช่นนี้หาได้ยากพอสมควร​เลยว่าไหม?”

เมื่อได้ยิน​เช่นนี้, เรย์มอนด์ก็เงียบไปครู่หนึ่ง

ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะออกมา!

"ฮ่าๆๆ..."

“เจ้าสวยและฉลาด…..แต่ผู้หญิงฉลาดมักจะน่ารำคาญนิดหน่อย!”

ในที่สุดสีหน้าของโครินน่าก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น​

เเละต้องยอมรับจริงๆว่าคำพูดของเธอทำให้เรย์มอนด์ประทับใจจริงๆ

จากนั้น, เขาก็ถามเธออีกครั้ง

“บอกทางหน่อยสิ ตอนนี้พยัคฆ์​เพลิงอยู่ที่ไหน!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา โครินน่าและโคดะก็อดที่จะอมยิ้ม​ไม่ได้

แล้วโคดะก็รีบยื่นมือออกมา, แล้วชี้ไปในทิศทางหนึ่ง

“ถ้าเจ้าเดินต่อไปทางนี้อีกประมาณ​สองชั่วโมง….เจ้าจะเห็นสนามรบก่อนหน้านี้ของเรา,​ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด​ รังของพยัคฆ์​เพลิงน่าจะอยู่ใกล้ๆบริเวณ​นั้น”

"เอาล่ะ…..งั้นเราไปกันเถอะ!"

เรย์มอนด์โบกมือเเล้วเริ่มออกเดินทางทันที​

………

จากนั้นเกือบสองชั่วโมงต่อมา ในที่สุดพวกเขาก็ค้นพบร่องรอยของพยัคฆ์เพลิง!

ต้นไม้บริเวณ​โดยรอบถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน มีรอยไหม้สีดำพราวบนหิมะสีขาว

สัญญาณทั้งหมดนี้บ่งบอกว่าบริเวณนี้ควรเป็นรังของพยัคฆ์​เพลิง!

พวกเขาพบมันแล้ว!

“ระวังตัว...เเละเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้เสมอ!”

เรย์มอนด์ตะโกนสั่งการ

จากนั้นเขาก็หันไปทางเเมตต์-เยอร์มันแล้วกระซิบ!

“ลุงเเมตต์-เยอร์มัน ช่วยจับตาดูพวกเธอหน่อยนะ……ข้าไม่ไว้ใจพวกเธอ”

เเมตต์-เยอร์มันกำลังจะปฏิเสธ….แต่เมื่อนึกถึงพยัคฆ์​เพลิงระดับหก, เขาทำได้เพียงกลืนคำพูดของเขากลับ

เขานั้นยังอยู่เเค่ระดับสี่…การไปสู้กับระดับหกในระยะประชิด​ มันก็เหมือนการวิ่งหาความตายโดยสมบูรณ์, ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่ระวังหลังให้ทุกคนในเวลานี้

"ข้าเข้าใ​จเเล้ว" เเมตต์-เยอร์มัน พยักหน้า

จากนั้นเขาก็เดินไปอยู่กับเรน่าและคนอื่นๆ

และไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้น

นากัส ชีนน์ และนักธนูคนอื่นๆก็ถอยมาเหมือนกัน

ในการรบครั้งต่อไป, กริฟฟอนระดับห้าจะเป็นกำลังหลักระยะประชิด, ส่วนพวกเขาเป็นกองกำลังระยะไกล……ดังนั้นควรอยู่ห่างๆไว้จะดีกว่า

“ไปหากันต่อ!”

เรย์มอนด์สั่งการเหล่ากริฟฟอนแล้วค้นหาต่อไป

จากนั้นไม่นาน

ประสาทสัมผัส​ของเขาก็แหลมคมและตึงเครียดขึ้น……มันราวกับว่าเขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

………………………