บทที่ 23 : ทีมนักผจญภัยผู้สูงศักดิ์, รับค่าธรรมเนียมการจ้างงานมากมาย!

บทที่ 23 : ทีมนักผจญภัยผู้สูงศักดิ์, รับค่าธรรมเนียมการจ้างงานมากมาย!

"สวัสดี, ข้าชื่อโคดะ จากโรงเรียนนักรบเเห่งฟรอส”

“และพวกเขาทั้งหมดเป็นเพื่อนของข้า…เรน่ากับโครินน่า”

“ข้าขอโทษที่พวกเธอได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่สามารถ​ลุกขึ้น​ได้ในตอนนี้...”

ผู้หญิงเงียบๆมองดูเรย์มอนด์และคนอื่นๆแล้วพูดอย่างระมัดระวัง

นี่คือผู้หญิงที่มีกล้ามเนื้ออันสมบูรณ์…..ซึ่งทำให้เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นนักรบ

แต่ตอนนี้เธอกลับดูกังวลและวิตกมากจริงๆ

ที่เป็นเเบบนี้เพราะเธอไม่แน่ใจจริงๆ ว่าพวกเรย์มอนด์จะมีทัศนคติต่อพวกเธออย่างไร….โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ป่าที่อันตรายเช่นนี้

การฆ่าผู้คนและขโมยสินค้าถือเป็นเรื่องปกติเลย!

มันจึงไม่เเปลกที่เธอจะกลัวเเละกังวลมาก!

แต่นี่คือทางเลือกเดียวของพวกเธอ!

หากเป็นเพียงเธอและเบอร์นิส พวกเธอคงจะไม่สามารถพาเพื่อนออกจากป่านี้ได้อย่างแน่นอน!

…….

หลังจากสังเกตเห็นความกลัวและความกังวลใจของโคดะ….

เรย์มอนด์ก็ยกยิ้มแล้วเริ่มเอ่ยปาก

“ใจเย็นๆ, ถ้าข้าวางแผนที่จะทำร้ายพวกเจ้า……พวกเจ้าสองคนคงตายไปนานแล้ว”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา, โคดะก็ตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง

จากนั้น​เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ…..เเต่ตอนนี้ข้ายังไม่รู้จะเรียกท่านว่าอะไร?”

“ข้าชื่อเรย์มอนด์!”

“เมื่อกี้, สหายของเจ้าบอกข้าว่าพวกเจ้าได้พบกับพยัคฆ์เพลิงงั้นหรือ?”

เมื่อได้ยิน​ชื่อนี้, โคดะก็ได้เเต่ถอนหายใจแล้วเล่าให้เรย์มอนด์​ฟัง

“เดิมทีเราวางแผนที่จะมาล่าพยัคฆ์​เพลิง…..แต่เราไม่ได้คาดหวังเลย,​ ว่ามันจะทะลวงระดับได้ในช่วงนี้”

“หลังจากเผชิญหน้า​กับมันได้เเปปเดียว……อยู่​ๆมันก็กลายเป็นสัตว์เวทย์ระดับหกและเริ่มสังหารพวกเรา!”

“สหายของเราตายไปแล้ว และแม้แต่สัตว์เวทย์ระดับห้าที่พวกเขาเตรียมไว้ล่วงหน้าก็ตายเช่นกัน….มันน่าเสียดายมากจริงๆ!”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเรย์มอนด์ก็เป็นประกายทันที​

เพราะเขารู้เเล้ว….ว่านี่อาจเป็นเรื่องจริง​ (ยังไม่ไว้ใจคนพึ่งเจอ)​

เขาครุ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับโคดะและเบอร์นิส!

“ถ้าพวกเจ้าต้องการจะจ้างพวกเรา…..ต้องเข้าใจก่อนว่าค่าจ้างของพวกเราแพงมาก”

“ตอนนี้, พวกเจ้าได้เห็นความแข็งแกร่งของพวกเราแล้ว…..เรามีความสามารถในการต่อสู้ทั้งระดับห้า และระดับสี่!”

"นอกจากนี้ หากต้องเผชิญ​หน้ากับพยัคฆ์เพลิงระดับหก…..พวกเจ้าก็จะต้องจ่ายเพิ่มอีก!"

“สำหรับ​ค่าจ้างของพวกเรา, เราให้ความสำคัญ​กับแกนเวทมนตร์เป็นอันดับแรก……เอาล่ะพวกเจ้าสามารถพิจารณาได้เลย”

ทันทีที่มีข้อความนี้ออกมา, โคดะก็พูดขึ้น​ทันที!

“เรย์มอนด์, ตอนนี้เรามีแกนเวทย์มนตร์ระดับสี่สามอัน….นอกจากนี้เรายังสามารถจ่ายให้เจ้าได้อีก 300 เหรียญทอง,​ เจ้าคิดว่าไง?”

"แค่นี้ยังไม่พอ" เรย์มอนด์ปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด

ระดับสี่แค่สามชิ้นงั้นเหรอ?

เเบบนี้มันไม่คุ้มกับเวลาที่ไปยุ่งเรื่องของคนอื่นเลย

ส่วนเหรียญทองก็แค่สามร้อยเท่านั้น…..มันไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับเขาเลย

อย่าลืมว่าฤดูหนาวกำลังจะมาถึง และถนนถูกปิดด้วยหิมะ……เขาไม่มีที่สำหรับใช้เหรียญทองในมืออยู่​เเล้ว

“ถ้านี่เป็นขีดจำกัด​ของเจ้า ข้าคิดว่าเราไม่จำเป็นต้องคุยกันอีก…..เเละข้าขอให้พวกเจ้าโชคดี” หลังจากเรย์มอนด์พูดจบ, เขาก็เตรียม​พร้อมที่จะจากไป!

"เดี๋ยว​ก่อน!"

แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงแผ่วเบาดังขึ้น! ถนน

“ข้าสามารถให้เหรียญทองม่วงแก่เจ้าได้….เจ้าคิดว่าไง”

“เหรียญทองม่วง?” เรย์มอนด์สะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง

และเมื่อเขามองย้อนกลับไป เขาก็พบว่าผู้หญิงที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสที่ชื่อเรน่ากำลังเอื้อมมือออกมาด้วยความยากลำบาก…..เเละทำการถอดสร้อยคอเส้นหนึ่งออกจากคอของเธอ

จากนั้นเมื่อเธอเปิดให้ดู….มันก็มีเหรียญทองม่วงอยู่ข้างในจริงๆ!

เหรียญทองม่วงนี้เป็นหน่วยสกุลเงินที่มีระดับสูงกว่าเหรียญทอง

ภายใต้สถานการณ์ปกติ, เหรียญทองแดง เหรียญเงิน และเหรียญทองจะมีอัตราเเลกเปลี่ยน​คือหนึ่งร้อยต่อหนึ่ง

แต่เหรียญทองสีม่วงนี้เป็นข้อยกเว้น!

อัตราส่วนของเหรียญทองม่วงต่อเหรียญทองคือหนึ่งพันต่อหนึ่ง…..และนี่เป็นเพียงในทางทฤษฎีเท่านั้น

เพราะเหรียญทองม่วงนี้มีกระบวนการผลิตที่เป็นเอกลักษณ์เเละหายากมาก……ดังนั้นมันจึงมีมูลค่าในการสะสม!

แม้แต่นครรัฐเลนก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะผลิตและเผยแพร่ได้….ดังนั้นราคาตลาดของสิ่งนี้แต่โดยพื้นฐานแล้วจึงเป็นหนึ่งพันสามร้อยเหรียญ​ทองต่อหนึ่งเหรียญ​ทองม่วง!

หนึ่งพันสามร้อย?.....ราคานี้ถือว่าดีมาก

แต่อย่างไรก็ตาม, เรย์มอนด์ยังคงปฏิเสธอย่างใจเย็น!

"ขออภัย….ข้าปฏิเสธ,​ พวกเราไปกันเถอะ!"

เหตุใดจึงปฏิเสธ?.....ประการแรก เขาพบว่ามันลำบากในการดูเเลคนพวกนี้​

และประการที่สอง ฤดูหนาวนั้นยาวนานเกินไป….เขาต้องรอจนฤดูหนาวหมดลงถึงจะใช้เงินจำนี้ได้……ป่านนั้นเขาคงจะมีกองกำลัง​ที่ยิ่งใหญ่​จนไม่สนใจเงินจำนวน​นี้อีกต่อไปเเล้ว

ดังนั้น…..ลืมไปเถอะ เขาขี้เกียจเกินกว่าจะยุ่งเรื่องของคนอื่น

เขาโบกมือเเละพร้อมที่จะจากไปอีกครั้ง

"เดี๋ยว​ก่อน"

แต่เรน่ากลับหยุดเขาอีกครั้งและกัดฟันพูด!

“เจ้าต้องการแค่แกนเวทย์มนตร์งั้นเหรอ?”

"เจ้ามีอีกงั้นหรือ?"

เรน่าหยุดครู่หนึ่งแล้วมองไปทางโคดะ! “โคดะ เอามันออกมา”

“แต่นั่น…..มันไม่มากไปเหรอ?!”

“เอามันออกมาโคดะ นี่เป็นทางเดียว” ในที่สุดผู้หญิงที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสคนสุดท้ายที่ชื่อโครินน่าก็อดจะพูดไม่ได้

จากนั้น, เธอก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า

“เฮ้ ถ้าเจ้าต้องการแกนเวทย์มนตร์”

“เราสามารถใช้แกนเวทย์มนตร์ระดับห้าได้หรือไม่?”

เรย์มอนด์เหลือบมองเธอแล้วพูดอย่างใจเย็น

“ข้าคิดว่าเจ้าควรหยุดต่อรองกับข้าดีกว่า…..ไม่อย่างนั้นความอดทนของข้าจะหมดลงและข้าอาจจะไม่พูดเรื่องไร้สาระกับพวกเจ้าอีก”

ทันทีที่ได้ยินคำพูดแบบนี้, ใบหน้าของโครินน่าก็แข็งค้างทันที……จากนั้นเธอก็ยิ้มอย่างขมขื่นและไม่พูดอะไรอีก

และในขณะเดียวกันเรน่าก็พูดขึ้น​อีกครั้ง

“แกนเวทย์มนตร์ระดับห้า 2 แกน, แกนเวทย์มนตร์ระดับสี่ 3 แกน…..พร้อมด้วยเหรียญทองม่วงของข้า, แค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วใช่ไหม?”

“เเต่ด้วยราคาขนาดนี้, เจ้าต้องรับผิดชอบในการส่งพวกเราออกไปจากที่นี่…..รวมถึงการเผชิญหน้ากับพยัคฆ์เพลิงด้วย!”

"ตกลงตามนั้น​!" เรย์มอนด์พยักหน้าและตอบตกลงทันที

ในกรณีนี้…..เขาจะสามารถอัญเชิญ​กริฟฟอนเพิ่มได้อีกสองตัว

ในเวลานั้น….แม้ว่าจะเป็นพยัคฆ์​เพลิงระดับหก, เขาก็ยังกล้าเผชิญ​หน้ากับมันอยู่ดี!

เมื่อเห็น​เรย์มอนด์​ยอมรับข้อเสนอ, เรน่าก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แม้ว่าค่าใช้จ่ายจะมาก แต่อย่างน้อยเธอก็จะปลอดภัย

หากเธอรอดไปได้, ค่าใช้จ่ายเหล่านี้ก็ถือว่าคุ้มค่า……ท้ายที่สุดแล้ว เงินมากมาย​เพียงใด​ก็ไม่คุ้​มค่าเท่าการได้มีชีวิต​อยู่​!

และหลังจากตกลงกันได้เเล้ว….เรย์มอนด์ก็เดินไปหาคนเจ็บ​โดยตรง

ทันใดนั้น​เขาก็คุกเข่าลงต่อหน้านเรน่า

“เจ้า….เจ้าจะทำอะไร?” สีหน้าของ โคดะเปลี่ยนไปและรีบพูดขึ้นทันที​

'ผ่อนคลาย อย่ากังวลไป' เรย์มอนด์พูดอย่างสงบ

จากนั้นเขาก็ยื่นมือออก, พร้อมพลังปราณแสงศักดิ์สิทธิ์ที่แพร่กระจายไปยังบาดแผลของเรน่า!

“ปราณ? ปราณแสงศักดิ์สิทธิ์?!”

เรน่าอุทานด้วยควาทตกตะลึง

………………………