บทที่ 17 : ไวเคานต์วิลล์ผู้โกรธแค้น!
บทที่ 17 : ไวเคานต์วิลล์ผู้โกรธแค้น!
บทที่ 17 : ไวเคานต์วิลล์ผู้โกรธแค้น!
"ไม่ต้องกังวล ทุกอย่างได้รับการแก้ไขแล้ว" เรย์มอนด์กล่าวด้วยรอยยิ้ม
แก้ไขเรียบร้อยแล้ว?
เเมตต์-เยอร์มันตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง……แต่เมื่อเขาหันไปเห็นชีนน์, ฮาร์แบร์เกอร์, พอร์ทแมน, และแม้แต่ โอเวนส์, เขาก็อดหัวเราะไม่ได้
ฮ่าๆ…..ใช่เเล้ว
หมู่บ้านเกรย์สโตนของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นมากแล้วในตอนนี้!
แค่โจรกระจอกไม่กี่คน, มันไม่น่าจะมีปัญหาอะไรอยู่เเล้ว
“ถ้าอย่างนั้นเราก็เเค่รอฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วัน” เเมตต์-เยอร์มันกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ในอดีตที่ผ่านมา…..การมาถึงของฤดูหนาวจะทำให้พวกเขาตกอยู่ภายใต้แรงกดดันอย่างมาก
แต่ตอนนี้….ความเครียดเหล่านั้นดูเหมือนจะหายไปแล้ว!
ตอนนี้, เขาเห็นเพียงความมหัศจรรย์และความหวังในตัวเรย์มอนด์
ในอนาคต……หมู่บ้านของเขามีความหวังเเล้ว!
อย่างไรก็ตาม, ในขณะที่พวกเขากำลังมีความสุข……เเต่ไวเคานต์วิลล์กลับกำลังเจ็บปวดอย่างมาก
……..
ณ เมืองไบรตัน
ปราสาทของไวเคานต์วิลล์
"ตาย! ตาย! ตาย!"
“แกมันเลวทราม….ข้าจะฆ่าเเก”
ไวเคานต์วิลล์ผู้กำลังถือดาบคมกริบ ฟันไปยังทูตที่กลับมาจากหมู่บ้านเกรย์สโตนจนล้มลง
แถมยังโดนแทงไปอีกหลายดาบ
ไวเคานต์ วิลล์กำลังระบายความโกรธในใจของเขา!
ส่วนที่เป็นเเบบนี้ก็เพราะว่าเขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าบารอนคนใหม่แห่งหมู่บ้านเกรย์สโตนจะกล้าเอาเปรียบเขาเเบบนี้!
หลังจากรับแก่นเวทย์มนตร์ของเขาไปแล้ว……ไอ้บ้านั่นกลับไม่ยอมปล่อยคนของเขาออกมา
และในกรณีนี้ ไม่เพียงแต่เขาจะต้องประสบกับความสูญเสียอย่างหนัก…..แต่ยังได้รับความอัปยศอดสูอีกด้วย!
มันจึงไม่เเปลกที่เขาจะรู้สึกอับอายและโมโหอย่างมาก!
เเละไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นที่เป็นเเบบนี้
ณ ตอนนี้…..ลูกชายของเขาซึ่งเป็นอัศวินปฐพีระดับห้าที่ทรงพลังอย่างมาก
เเต่ใบหน้าของเขาในตอนนี้กลับดูน่าเกลียดราวกับว่าเขาได้กลืนหนูเข้าไป
และทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นและพูดว่า
“ท่านพ่อ ข้าจะต้องรับผิดชอบเรื่องนี้”
“ในฤดูใบไม้ผลิ ข้าจะนำกองทหารไปตัดหัวบารอนงี่เง่านั่นด้วยตัวเอง!”
"อีกอย่าง…..ดูเหมือนว่าดอร์แรนซ์กำลังจะทะลวงระดับ, บางทีเขาอาจจะประสบความสำเร็จได้ในฤดูหนาวนี้”
“เเละเมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะบุกไปพร้อมกับเขา……แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีผู้เชี่ยวชาญระดับห้าจริงๆ, ข้าก็จะทำให้พวกเขาต้องชดใช้!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้, ไวเคานต์ วิลล์ก็สั่นด้วยความตื่นเต้นไปทั้งตัว
"เอาล่ะอีวาน เจ้าเป็นลูกชายสุดที่รักของข้า….. แน่นอนว่าข้าเชื่อใจเจ้า!”
“ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้พวกมันรอดพ้นในฤดูหนาวต่อไป…..หลังจากฤดูใบไม้ผลิ, เจ้าสามารถใช้กองกำลังของข้าได้ทั้งหมด”
“บารอนเรย์มอนด์….มันกล้าดียังไงมาทำให้ข้าขายหน้า”
“ฮึ......พวกมันก็ต้องชดใช้อย่างสาสม!”
'นี่คือเจตจำนงของข้า…..ไวเคานต์ผู้ยิ่งใหญ่คนนี้!"
………
ในช่วงไม่กี่วันสุดท้ายก่อนฤดูหนาวมาถึง…..ทุกอย่างเริ่มเงียบสงบมาก
มีเพียงเรย์มอนด์และปราสาทของเขาเท่านั้นที่ยังคงมีชีวิตชีวามาก
เพราะในตอนนี้, ช่างก่ออิฐและช่างตีเหล็กในหมู่บ้านเกรย์สโตนของพวกเขาทดลองปูนซีเมนต์สำเร็จเเล้ว…และตอนนี้ก็ปรับให้เข้ากับลักษณะของวัสดุของโลกนี้ได้ในระดับหนึ่งเเล้ว
เเถมเอฟเฟกต์และความสามารถของมันก็ดูเหมือนจะดีขึ้น…..ดังนั้น เรย์มอนด์ จึงวางแผนที่จะใช้ประโยชน์จากช่วงเวลาสุดท้ายนี้เพื่อปรับปรุงปราสาทของเขา
ท้ายที่สุดแล้วสิ่งเหล่านั้นที่เคยกล่าวกันว่ามันเป็นปราสาท
แต่แท้จริงแล้วมันเป็นเพียงบ้านหินหลังใหญ่เท่านั้น…..มันอึดอัดมากสำหรับเขาที่จะอาศัยอยู่ที่เเบบนี้
“ท่านบารอน มันน่าทึ่งมาก”
“สิ่งเหล่านี้เรียกว่าปูนซีเมนต์มีมนต์ขลังจริงๆ…..มันทำให้ข้าตาสว่างในหลายๆเรื่องเลย” เเมตต์-เยอร์มัน พูดด้วยอารมณ์ขณะที่เขายืนอยู่ที่ไซต์ก่อสร้าง
ตั้งแต่เขากลับมา
เรื่องการเปลี่ยนแปลงต่างๆของหมู่บ้านเริ่มทำให้เขาแปลกใจและตกใจมากขึ้นเรื่อยๆ
ในขณะเดียวกัน, เขาก็รู้สึกว่าหลานชายตัวน้อยของเขา เหมือนได้รับพรจากเทพเจ้าบางคนมา!
ทุกอย่างที่เขาทำ, มันกลายเป็นเรื่องเหลือเชื่อ……มันมหัศจรรย์มากๆ และล้วนเป็นสิ่งที่ดี!
“สิ่งนี้ค่อนข้างมหัศจรรย์จริงๆ……น่าเสียดายที่ฤดูหนาวกำลังใกล้เข้ามาและเรามีเวลาไม่มากนัก
ไม่เช่นนั้น เราคงจะสามารถลื้อและสร้างหมู่บ้านเกรย์สโตนของเราขึ้นมาใหม่ได้ทั้งหมด!”
"เมื่อถึงเวลานั้น, เราจะไม่เป็นหมู่บ้านเกรย์สโตนอีกต่อไป…..แต่เราจะเป็นเมืองเกรย์สโตน!" เรย์มอนด์พูดด้วยดวงตาเป็นประกาย
……..
ณ ตอนนี้, สภาพที่พักในหมู่บ้านย่ำแย่มาก
บ้านเกือบทั้งหมดเป็นบ้านไม้….ในหมู่บ้านเกรย์สโตนทั้งหมด มีเพียงปราสาทของเขาเท่านั้นที่เป็นบ้านหิน
ดังนั้น
เขาจึงตระหนักว่าเขาต้องสร้างปูนซีเมนต์ขึ้นมา
ในความเห็นของเขา เงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับการก่อสร้างเมืองและโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ก็คือซีเมนต์!
ปูนซีเมนต์นี้สามารถนำไปใช้ในการสร้างถนน, บ้าน, เขื่อน, สะพาน, เเละอื่นๆอีกมากมาย
ที่สำคัญกว่านั้น ถ้าเขาต้องการให้หมู่บ้านเกรย์สโตนแห่งนี้พัฒนาขึ้น…..
เขาก็ต้องวางแผนที่จะรื้อทุกอย่างแล้วเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
สร้างเมืองใหม่…..เมืองเกรย์สโตนที่ประณีตและเป็นระเบียบ!
“ใช่เเล้ว ท่านบารอน…..ด้วยความแข็งแกร่งของเราในปัจจุบัน เราจะสามารถสร้างเมืองขึ้นใหม่ได้อย่างแน่นอน….. เเต่เราต้องรอจนกว่าฤดูหนาวจะสิ้นสุดลงก่อน, เราถึงจะเริ่มดำเนินการได้!”
"หลังจากฤดูใบไม้ผลิมาถึง, ทุกอย่างจะฟื้นคืนชีพ……จากนั้นเราก็จะเริ่มสร้างเมืองของเราขึ้นใหม่ได้!" เเมตต์-เยอร์มันพึมพำอย่างตื่นเต้น
“รอฤดูใบไม้ผลิ?” เรย์มอนด์พึมพำแล้วพยักหน้า
“ว่าเเต่ลุงเเมตต์, ตอนนี้เรามีอาหารสำรองเพียงพอแล้วหรือยัง?”
“แล้วแหล่งทำความร้อนล่ะ…..ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรใช่ไหม?” เรย์มอนด์ถามย้ำอีกครั้ง
"ไม่ต้องกังวล, ลอร์ดบารอน…..ทุทุกอย่างได้เตรียมความพร้อมไว้หมดเเล้ว!"
“พ่อค้าข้าวใจโฉดพวกนั้นเก็บอาหารไว้มากเกินไป……อาหารของพวกมันเพียงพอสำหรับเราที่จะกินได้อีกหลายเดือน”
“เเต่ใครจะไปคิด, ว่าท่านจะรื้อค้นบ้านของพวกมันจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า!” เเมตต์-เยอร์มันที่จะอดหัวเราะไม่ได้
อันที่จริงเมื่อเขารู้ข่าวนี้ครั้งแรก
……เขาก็รู้สึกตื่นตระหนกกับความกล้าของเรย์มอนด์อยู่พอสมควรเลย
………………………