บทที่ 16​ : แมตต์-เยอร์มันและนากัสกลับมาแล้ว!

บทที่ 16​ : แมตต์-เยอร์มันและนากัสกลับมาแล้ว!

“ดีมาก….อนาคตของเราสดใสเเน่ๆ!” เรย์มอนด์อดหัวเราะไม่ได้

จากนั้นเขาก็ตบตัวโอเวนส์แล้วพูดว่า

“โอเวนส์ เจ้าสามารถเคลื่อนที่สำรวจรอบๆได้อย่างอิสระ……ตราบใดที่ไม่ไกลเกินไป!”

“เเล้วถ้ามีอะไร, ข้าจะเรียกหาเจ้าเอง!”

“รับคำสั่ง​ท่านลอร์ด หากมีสิ่งใดที่ท่านต้องการ……โปรดเรียกหาข้าด้วย!”

โอเวนส์พูดอย่างรวดเร็ว จากนั้นมันก็กระพือปีกแล้วบินขึ้น​สู​่ท้องฟ้า

"กรรรรร!"

ชั่วขณะหนึ่ง

เสียงคำรามอันน่าตกตะลึง​ได้กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านเกรย์สโตน!

“นั่นเสียงอะไรน่ะ?”

“ไม่…..มันคือสัตว์เวทย์!”

“ดูสิ….นั่นอะไรบนท้องฟ้า? สัตว์เวทย์ที่บินได้?”

“มันจบแล้ว….ทำไมถึงมีสัตว์เวทย์ที่แข็งแกร่งขนาดนี้อยู่ที่นี่ได้?”

“เเล้วมันมาที่นี่เพื่อโจมตีพวกเรางั้นเหรอ?”

“ไม่สิ ทำไมมันถึงบินหนีไป? ดูเหมือนมันจะไม่ได้มีเจตนาจะโจมตีเราเลย…….เป็นไปได้ไหมว่านั่นคือสัตว์เวทย์​ของท่านลอร์ด!”

"เป็นไปไม่ได้…..สัตว์เวทย์ตัวนี้ดูน่ากลัวเกินไป มันจะเป็นสัตว์เวทย์ที่ถูกปราบปรามเเล้ว​ได้อย่างไร"

“เเต่มันบินไปเเล้ว, มันบินหนีไปจริงๆ!”

……

การกระทำอันโอ่อ่า​ของโอเวนส์ได้สร้างความตกใจครั้งใหญ่ให้กับชาวบ้านในหมู่บ้านเกรย์สโตนทั้งหมด!

ท้ายที่สุดแล้ว การปรากฏตัวของกริฟฟอนนั้นดูน่ากลัวเกินไปจริงๆ

ด้วยความสูงถึงสี่เมตร, ปีกขนาดใหญ่, ลำตัวที่แข็งแกร่งและกรงเล็บกริฟฟอนที่แหลมคม!

โดยรวมแล้ว…..คงไม่มีใครโง่พอที่จะสงสัยในพลังของมัน

ดังนั้น, ผลกระทบและความตกใจดังกล่าวจึงใหญ่มากอย่างไม่ต้องสงสัย!

ประชากรเกือบทั้งหมดของหมู่บ้านเกรย์สโตนล้วนมีส่วนร่วมในเรื่องนี้…..และมันเป็นการยากที่พวกเขา​จะสงบสติอารมณ์ได้

และสำหรับสิ่งนี้….เรย์มอนด์ก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เเต่จากนั้น​เขาก็หัวเราะออกมา

แม้ว่าการเคลื่อนไหวของโอเวนส์จะดูโอ่อ่าไปสักหน่อย แต่มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

ตอนนี้ปัญหาทั้งภายในและภายนอกทั้งหมดได้หมดไปเเล้ว……การมีชื่อเสียงมากขึ้นจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ในทางตรงกันข้าม…..สิ่งนี้จะสามารถช่วยเพิ่มอารมณ์และความมั่นใจให้กับหมู่บ้านเกรย์สโตนได้อย่างดี​

นอกจากนี้…..ความมั่งคั่งและเกียรติยศที่กลับคืนสู่บ้านเกิดก็การเหมือนเดินนุ่งห่มผ้าในเวลากลางคืน

เขามีพลังมากและมีหน่วยกริฟฟอนที่ทรงพลังขนาดนี้…..ทำไมเขาถึงจะแสดงออกมาไม่ได้ล่ะ?​ (ขอโชว์​พลังหน่อยจิ….อาอารมณ์​ประมาณ​นี้)​

……..

จากนั้นเรย์มอนด์ก็เริ่มคิดอีกครั้ง

“จากการคำนวณเวลา…..ฤดูหนาวน่าจะใกล้เข้ามาแล้ว”

“ลุงแมตต์-เยอร์มันและนากัสก็น่าจะกลับมาเร็วๆนี้……แบบนี้ทุกอย่างน่าจะจบอย่างสมบูรณ์แบ​บ, ที่เหลือก็เเค่รอฤดูหนาวมาถึง!”

"ข้าหวังว่าฤดูหนาวนี้จะไม่ได้มีอะไรผิดปกติ​นะ, ไม่เช่นนั้น หากมีอะไรผิดพลาดในฤดูหนาว….โดยพื้นฐานแล้วมันจะกลายเป็นปัญหาใหญ่" เรย์มอนด์พึมพำ

ปกติ​เมื่อฤดูหนาวมาถึง, อุณหภูมิจะลดลง โดยเริ่มต่ำกว่าศูนย์อย่างน้อย 20 หรือ 30 องศา

ในสภาพอากาศเช่นนี้…..การกระทำทั้งหมดจะเข้าสู่จังหวะที่ช้าลง

ทุกคนจะถูกกักขังอยู่ในอุณหภูมิที่หนาวเย็น!

ในกรณีนี้….ปัญหาต่างๆจะน้อยลงอย่างแน่นอน

แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะหายไป

ในทางตรงกันข้าม, เมื่อสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติย่ำแย่…..ถ้าไม่มีปัญหาก็คือไม่ใช่ปัญหาเลย

เเต่หากมีปัญหา, มันก็จะเป็นปัญหาที่ใหญ่มาก!

ดังนั้นในฤดูหนาว ความมั่นคงของสถานการณ์​จึงเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด!

……..

เช้าวันรุ่งขึ้น

ในที่สุด, เเมตต์-เยอร์มัน และ นากัสก็กลับมาถึงหมู่บ้าน​หลังจากการเดินทางอันยาวนาน!

อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาเห็นการเปลี่ยนแปลงของหมู่บ้านเกรย์สโตน

หรือให้เจาะจงกว่านี้…..มันคือการเปลี่ยนแปลงในกองทัพศักดิ์สิทธิ์ และกองทัพของหมู่บ้านเกรย์สโตน

สิ่งเหล่านี้ทำให้เเมตต์-เยอร์มันได้รับผลกระทบอย่างมาก!

“เรย์มอนด์……นี่ นี่คือสัตว์เวทย์ระดับห้างั้นเหรอ?”

“ทำไมมันถึงปรากฏในหมู่บ้านเกรย์สโตนของเราล่ะ?......เเล้วมันไม่อันตรายเหรอ!”

แมตต์-เยอร์มันน์ทำหน้าตึงเครียดทันทีเมื่อเขาเห็นกริฟฟอนโอเวนส์

นี่คือสัตว์​เวทย์​ระดับห้า!

แถมมันยังเป็นสัตว์เวทย์ที่บินได้!

นี่มันเกินจริงไปหรือเปล่า….. สัตว์เวทย์ที่แข็งแกร่งขนาดนี้จะมาปรากฏตัวในหมู่บ้านเกรย์สโตนของเขาได้อย่างไร?

“ฮ่าๆ ลุงเเมตต์-เยอร์มันไม่ต้องกังวล​ไป”

“สัตว์​เวทย์​ตัวนี้เป็นของข้า….ไม่อันตรายอย่างแน่นอน!”

“เอาล่ะ, ข้าขอแนะนำให้รู้จัก…..นี่คือกริฟฟอน,​ โอเวนส์”

“โอเวนส์…..นี่คือแมตต์-เยอร์มัน​ ท่านลุงของข้า!” เรย์มอนด์พูดด้วยรอยยิ้ม

“สัตว์​เวทย์…..กริฟฟอน?”

เเมตต์-เยอร์มันยังคงตกอยู่ในภวังค์

แน่นอนว่าชื่อนี้เขาไม่คุ้นเคยเลย!

แต่อย่างไรก็ตาม​ ข้อเท็จจริงก็อยู่ต่อหน้าต่อตาเขาเเล้ว….. และเขาก็ทำได้เพียงเชื่อเท่านั้น​ ว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง!

"สวัสดี ข้าชื่อโอเวนส์…..ไม่ต้องกังวลหรือหวาดกลัวข้า”

“พวกเราล้วนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านลอร์ด เเละข้าจะไม่โจมตีคนของท่านลอร์ด​เด็ดขาด​!”

เมื่อได้ยิน​เช่นนี้, เเมตต์-เยอร์มันก็แสดงความเคารพกลับทันที​

"สวัสดีโอเวนส์ ข้าเเมตต์-เยอร์มัน! เป็นเกียรติที่ได้ทำงานร่วมกัน"

ส่วนนากัสนั้นไม่ได้มีปฎิกิริยา​มากนัก

ท้ายที่สุดแล้ว ทุกคนเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพปราสาท​ศักดิ์​สิทธ์​

ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับกริฟฟอนเหล่านี้โดยธรรมชาติ…..เรียกได้ว่านี่คือเอกลักษณ์ของกองทัพปราสาทศักดิ์​สิทธ์​ของพวกเขาด้วย!

……

“ลุงเเมตต์-เยอร์มัน คราวนี้ท่านเก็บเกี่ยวอะไรมาได้บ้าง”

เมื่อเเนะนำตัวกันเสร็จ​เเล้วเรย์มอนด์ก็ถามขึ้นอีกครั้ง

จากนั้นเขาก็เห็นเเมตต์-เยอร์มัน​ ถอดถุงพัสดุที่อยู่ข้างหลังเขาอย่างรวดเร็ว

วางมันไว้ข้างหน้าเรย์มอนด์อย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า!

“ท่านบารอน นี่เป็นผลลัพธ์การล่าสัตว์เวทย์​ของเรา….. แกนเวทย์มนตร์ระดับสี่​ 2 ชิ้น!”

“แกนเวทย์ระดับสี่?”

เรย์มอนด์​ประหลาดใจเล็กน้อยกับผลลัพธ์​เช่นนี้​

แม้ว่าตอนนี้เขาจะมีกริฟฟอนแล้วก็ตาม…..แต่ประเภททหารเสริมความแข็งแกร่งระดับสี่นั้นยังมีน้อยมาก, หรือนั่นก็คือนักธนู​เเห่งวิหารศักดิ์​สิทธ์​

ต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้เขามีเพียงสองคนเท่านั้น…..แต่ตอนนี้มันกำลังจะมีเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!

"ใช่เเล้ว​​"

“เพราะเจ้าบอกว่าเจ้าต้องการแกนเวทมนตร์ระดับสูง, ดังนั้นนากัสและข้าก็เลยตกลง​ ที่จะไปที่ที่ราบสูงพาลอสเพื่อแลกเปลี่ยนแกนเวทมนตร์ระดับต่ำหลายๆชิ้นเป็นเเกนเวทย์​มนต์​ระดับสี่กับคนอื่นๆ” เเมตต์-เยอร์มัน กล่าวด้วยความระมัดระวัง

ดูเหมือนว่าเขาจะกังวลเล็กน้อยว่าเขาตัดสิน​ใจได้ผิดพลาด​หรือเปล่า

"ทำได้ดีมาก ลุงเเมตต์, นากัส

…… ขอบคุณ​สำหรับการทำงานหนักของพวกท่าน!"

เรย์มอนด์กล่าวชมพร้อมหัวเราะลั่น

แกนเวทย์มนตร์ระดับสี่นี้คือนักธนูเเห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์!

เมื่อคิดถึงความง่ายดายในการจัดการกับกลุ่มโจรราตรีแดงเมื่อวันก่อน…..เรย์มอนด์​ก็พึงพอใจกับผลลัพธ์​นี้มาก!

ทันใดนั้น…..เเมตต์-เยอร์มันก็มีคำถามอีกคำถาม​ขึ้นมาทันที

“ท่านบารอน เเล้วปัญหา​เรื่องกลุ่มโจรราตรีแดงล่ะ?”

…………………………….