บทที่ 18 : ฤดูหนาวกำลังมา!

บทที่ 18 : ฤดูหนาวกำลังมา!

พ่อค้าข้าว…..พ่อค้าข้าว

ทุกคนรู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ที่คนธรรมดา​จะกลายเป็นพ่อค้าข้าวได้

เบื้องหลังพ่อค้าข้าวใจโฉด มีบุคคลสำคัญซึ่งคอยควบคุมและคอยสนับสนุนพวกเขาอยู่​มาก

ท้ายที่สุดคนพวกนี้ก็คือกระเป๋าเงินของพวกเขา

เเถมในโลกนี้ อาหารก็ยังเป็นผลกำไรมหาศาลและเป็นเงินก้อนโตอย่างแน่นอน!

ดังนั้น ในจิตใต้สำนึกของคนอื่นๆ……ไม่เคยมีใครกล้าที่จะโจมตีพ่อค้าข้าวเหล่านั้นเลย (มีเเบ็คดี)​

แต่เรย์มอนด์ไม่สนใจ!

ถ้าพ่อค้าข้าวไม่เชื่อฟัง?......ก็แค่ฆ่าพวกเขาแล้วยึดบ้าน

ด้วยความแข็งแกร่งเพียงเล็กน้อยเเบบนั้น……เหล่าพ่อค้า​ข้าวคิดว่าพวกมันยอดเยี่ยมเเล้วหรือ?

อีกอย่างสำหรับเขา, กระเป๋าเงินของมันก็จะสามารถ​ช่วยหมู่บ้านได้อย่างมาก

“พวกมันเป็นแค่หมูโง่ๆฝูงหนึ่ง มันคิดว่าข้ากลัวพวกมันจริงๆหรือ”

“เเถมไอ้หมูโง่เหล่านี้ยังคิดที่จะกบฏ​อีกต่างหาก…..ที่น่าเสียดายก็เเค่พวกมันมีแกนเวทมนตร์น้อยเกินไป, ไม่มีแม้แต่เเกนเวทย์​มนต์​ระดับสี่” เรย์มอนด์​บ่นพึมพำ​

“ท่านบารอน, หากท่านต้องการแกนเวทย์มนตร์จริงๆ….เราสามารถออกไปล่าสัตว์เวทย์​อีกสองสามครั้งหลังจากฤดูหนาวมาถึงได้นะ” เเมตต์-เย​อร์มัน​กล่าวอย่างอารมณ์ดี​

“ออกไปล่าสัตว์เวทย์​เหรอ?” เรย์มอนด์ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและพูดด้วยความประหลาดใจ

“มันเป็นไปได้เหรอ?......การล่าสัตว์​เวทย์​จะเป็นอันตรายเมื่อถึงฤดูหนาวมาถึงไม่ใช่หรือ?”

“นั่นก็ถูก……เมื่อฤดูหนาวมาถึง, สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติจะรุนแรงและอันตรายอย่างแน่นอน”

“แต่มันก็ไม่ได้มีผลมากนักกับผู้เชี่ยวชาญ​ระดับ​สูง”

“พอร์ทแมน, ฮาร์แบร์เกอร์ และคนอื่นๆอยู่ระดับสาม, ชีนน์, นากัสอยู่ระดับสี่……และแม้แต่โอเวนส์ที่เป็นระดับห้า”

“พวกเขาเหล่านี้จะไม่มีปัญหา​สำหรับ​หน้าหนาว!”

“หากเป็นเพียงการล่าเล็กๆ ข้าคิดว่าเราจะสามารถ​ทำได้อย่างสมบูรณ์เเบบ……และที่สำคัญกว่านั้น มันสามารถช่วยให้เราชดเชยการขาดเนื้อสัตว์ได้”

"เนื้อสัตว์​?" เรย์มอนด์ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้น​ดวงตาของเขาก็สั่นไหว

ใช่ เรามีอาหาร(ข้าว)…..แต่เนื้อสัตว์ก็ยังคงเป็นปัญหา!

แม้ว่าหลังจากบุกเข้าไปในบ้านของพ่อค้า​ข้าว​ใจโฉดเหล่านั้นแล้ว…..เเต่เนื้อสัตว์​ที่พวกนั้นเก็บไว้ก็ไม่ได้มีมากนัก

ในความเป็นจริงแล้ว การให้พวกเขามีอาหารเพียงพอและไม่อดอยากก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากอยู่แล้ว

แต่เขารู้สึกว่าถ้าเขามีพลังนี้และได้รับสิ่งที่ดีที่สุดจากทั้งสองโลก….มันก็คงจะดีกว่าถ้าเขาจะผู้คนในดินแดนของเขาได้กินเนื้อสัตว์และมีชีวิตที่ดีขึ้น

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้……เขาก็พยักหน้าทันที​

“เข้าใจเเล้วลุงเเมตต์, เรามาลองดูกัน”

เเมตต์-เยอร์มันพยักหน้าแล้วพูดขึ้นอีกครั้ง

“ท่านบารอน, ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง!”

"อะไร?"

“ผู้ลี้ภัย!”

“ผู้ลี้ภัย?” เมื่อได้ยิน​คำนี้, เรย์มอนด์ก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

“เจ้าหมายถึงคนที่ออกจากหมู่บ้านเดิมเหรอ?”

"ถูกต้อง" เเมตต์-เยอร์มัน พยักหน้าแล้วพูดด้วยอารมณ์

“เมื่อฤดูหนาวมาถึง, สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติจะรุนแรงจนส่งผลให้หมู่บ้านเล็กๆหลายแห่งขาดแคลนอาหาร..…เเละบังคับ​ให้พวกเขาต้องออกจากหมู่บ้าน”

“ดังนั้น…..ช่วงหลัจากนี้ คนจรจัดในป่าจะเยอะขึ้นมาก!”

เมื่อได้ยินอย่างนี้

เรย์มอนด์ก็เงียบไปสักพักแล้วพูดว่า!

“ถ้ามีผู้ลี้ภัยเข้ามา….เราจะยอมรับพวกเขาทั้งหมด”

“ตอนนี้ประชากรในหมู่บ้านเกรย์​สโตนของเรา​ยังน้อยเกินไป…..เมื่อเราต้องรื้อถอนและสร้างเมืองใหม่ทั้งหมดในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิของปีหน้า…..จำนวนประชากรยิ่งมากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น!”

“แต่จำนวนของผู้ลี้ภัย…..อาจเกินจินตนาการของเจ้าได้นะ” เเมตต์-เยอร์มันอดไม่ได้ที่จะกล่าวเตือน

ถึงตอนนี้พวกเขาจะมีอาหารอยู่มากมาย

เเต่ที่มันเพียงพอ, ก็เพราะจำนวนประชากรในปัจจุบันของเขามีประมาณ​ 1,000 คนเท่านั้น

แล้วถ้าเพิ่มเป็น 5,000 หรือ​ 10,000 คนล่ะ?.......ถึงตอนนั้นอาหารอาจจะไม่เพียงพอ,​ และนี่ก็จะเป็นปัญหาใหญ่​เเน่ๆ

“ไม่เป็นไรหรอก…..ถ้าเราสามารถออกไปล่าสัตว์ได้ มันก็ไม่น่าจะเป็นปัญหาอะไร”

“เอาล่ะ…..เรามาคุยเรื่องล่าสัตว์​กันเถอะ” เรย์มอนด์ยังคงพยักหน้า

เขาเข้าใจความกังวล​ของเเมตต์-เย​อร์มัน…..แต่สิ่งที่จำเป็นต้องทำเขาก็ต้องทำ

ยิ่งกว่านั้นเขามีระบบ, เขาไม่เชื่อว่าปัญหาเล็กๆน้อยๆเเค่นี้จะรั้งเขาไว้ได้!

“เข้าใจแล้วท่านลอร์ด​บารอน​” เเมตต์-เยอร์มันพยักหน้าและในฐานะลูกน้อง……เขาก็ต้องเข้าใจผลประโยชน์ของบารอน

แต่จากมุมมองทางจิตวิทยา เขายังคงหวังว่าเรย์มอนด์จะทำสิ่งนี้​ (รับคนอพยพ)​

พฤติกรรมสะท้อนถึงอุปนิสัย

พูดตรงๆ….. เขาโอเคกับความใจกว้างของเรย์​มอน​ด์จริงๆ

หลังจาก​นั้น​

มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก

อย่างมากที่สุด คือผู้คนในหมู่บ้านเกรย์สโตนที่ตอนแรกหวาดกลัวกับการมีอยู่ของกริฟฟอนโอเวนส์

แต่จากนั้น, มันก็ค่อยๆกลายเป็นความประหลาดใจ ความชื่นชม ความตื่นเต้น และความสุข!

ตอนนี้, ทุกคน​รู้แล้วว่าสัตว์เวทย์บินได้ที่น่าสะพรึงกลัวนี้…..จริงๆ แล้วคือสัตว์เลี้ยงของลอร์ดผู้ยิ่งใหญ่!

และสำหรับพวกเขา...นี่เป็น​ข่าวดีจริงๆ!

หากหมู่บ้านเกรย์​สโตนของพวกเขาได้รับการปกป้องจากสัตว์เวทย์ที่ทรงพลังเช่นนี้…..พวกเขาจะปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ตลอดฤดูหนาวและต่อจากนี้ตลอด​ไป!

…….

ไม่กี่วันต่อมา ฤดูหนาวก็มาถึง

หิมะตกหนักในชั่วข้ามคืน

อุณหภูมิในหมู่บ้านเกรย์​สโตนทั้งหมดลดลงอย่างน้อยสามสิบถึงสี่สิบองศา!

"นี่คือฤดูหนาว และมันก็สมชื่อ...มันหนาวมาก!" เรย์มอนด์ถอนหายใจและมองไปยังทุกสิ่งที่กลายเป็นสีขาว

โลกทั้งใบมีเเต่สีขาวของหิมะ, เกล็ดหิมะกำลังปลิวว่อน และมันหนาวเหน็บ!

เพียงแค่ข้ามคืนเท่านั้น….บริเวณทั้งหมดก็สามารถ​สะสมชั้นหิมะจนหนาพอที่จะจุ่มขาลงไปทั้งขา!

คงจินตนาการได้ไม่ยากว่าแนวคิดนี้คืออะไร!

พลังของฤดูหนาวนี้ค่อนข้างมากกว่าที่เขาจินตนาการไว้ ... แม้ว่าร่างกายดั้งเดิมจะมีสิ่งเหล่านี้อยู่ในความทรงจำ แต่มันก็เป็นเเค่ความทรงจะ…… และตอนนี้เขาได้ประสบกับมันด้วยตัวเอง​แล้ว

อุณหภูมิรอบๆติดลบอย่างน้อยสามสิบหรือสี่สิบองศา….ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทุกคนบอกว่าฤดูหนาวนั้นน่ากลัว

แม้ว่านี่จะไม่มีปัญหา​กับความแข็งแกร่งระดับห้าในปัจจุบันของเขา……แต่มันก็เป็นอันตรายถึงชีวิตเลยสำหรับคนธรรมดา, โดยเฉพาะ, คนแก่, คนป่วย, และคนพิการ!

หรือแม้แต่มืออาชีพระดับหนึ่งเเละระดับสอง…..พวกเขา​ก็ยังยากที่จะต้านทานมันได้อยู่​ดี

ภัยธรรมชาตินี้…..น่ากลัวมากจริงๆ

"ไม่คิดเลย​ ว่ามันจะหนาวขนาดนี้ในช่วงต้นฤดู"

"ท่านบารอน.​…ดูเหมือนว่าคลื่นความหนาวของปีนี้ในเดือนกุมภาพันธ์(ช่วงปลายฤดู)​จะแย่กว่านี้มาก!"

ยิร์มาราที่ห่อตัว​ด้วยเสื้อผ้าหนาหลายชั้น…..แต่เขาก็ยังคงตัวสั่นไปทั้งตัวและมีใบหน้าที่ดำคล้ำจากความหนาวเย็น!

…………………………………….