บทที่ 47 เข้าทำงานอย่างเป็นทางการ

"จำเอาไว้ล่ะ ข้าวปราณเหล่านี้ไม่ได้มีไว้ให้เจ้า ต้องส่งมอบให้ยอดเขาหลิงกู่ทั้งหมด ห้ามแอบเก็บไว้เป็นของส่วนตัวเด็ดขาด และอย่าได้คิดเข้าข้างตัวเองว่าพวกท่านเซียนจะจับไม่ได้ มิเช่นนั้นหากถูกทุบตีอย่างหนักแล้วไล่ตะเพิดออกจากยอดเขาหลิงกู่ ก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือนล่ะ"

"เอาล่ะ มีเรื่องต้องกำชับเพียงเท่านี้แหละ เจ้าก็อย่าเพิ่งท้อแท้ไป ข้าวปราณบางส่วนที่คุณภาพแย่เป็นพิเศษ ท่านผู้อาวุโสก็ไม่ต้องการหรอก ถึงอย่างไรก็ต้องมีตกรางวัลให้พวกเจ้าบ้าง คนธรรมดาทั่วไปยากนักที่จะได้กินข้าวปราณระดับสอง"

จางผิงอันพยักหน้ารับคำรัวๆ

"เจ้าก็ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน ผู้มีเรือนร่างสองธาตุทองและไม้ ช่างเกิดมาเพื่อเป็นชาวนาโดยแท้ ข้าตั้งความหวังกับเจ้าไว้มาก ขอเพียงทำผลงานได้ดีเยี่ยม ปีหน้าจะพิจารณาต่อสัญญาให้เจ้าก่อนใคร หรือไม่ข้าก็จะช่วยเดินเรื่องของานประจำให้เจ้า ค่าตอบแทนก็จะสูงกว่าตอนนี้ด้วย"

"พยายามเข้าล่ะ!"

"ต้องพึ่งพาท่านเซียนคอยชี้แนะแล้วขอรับ!"

อธิบายจนครบถ้วนหมดแล้ว มีทั้งข่มขู่และให้กำลังใจ ฟางเสี่ยวพั่งหันหลังเดินจากไปและออกจากถ้ำไปในที่สุด

จางผิงอันเดินตามไปส่งจนถึงหน้าประตู สายตามองส่งฟางเสี่ยวพั่งขี่กระบี่บินจากไป ระดับการขี่กระบี่ของฟางเสี่ยวพั่งนั้นธรรมดามาก บินส่ายไปส่ายมา เห็นได้ชัดว่าตรงกลับขึ้นเขาไปบำเพ็ญเพียรแล้ว

เหลือเพียงเขาอยู่คนเดียว

ที่นี่ไม่เลวเลย

สภาพแวดล้อมโดยรอบเงียบสงบยิ่งนัก ไร้ซึ่งวี่แววของผู้คน

เป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การปลีกวิเวกบำเพ็ญเพียรอย่างแท้จริง

แล้วตอนนี้ควรทำอะไรดีล่ะ?

ดูเหมือนจะต้องไปกระตุ้นการทำงานของหินก้อนที่เป็นแกนกลางค่ายกลนั่นก่อน

จางผิงอันไม่ได้รีบร้อน เขาเดินเล่นไปตามคันนาอย่างเชื่องช้า สูดดมกลิ่นหอมของต้นข้าวและเดินมาถึงหน้าหินปราณด้วยความสบายใจ

ตามคำบอกเล่าของฟางเสี่ยวพั่ง การถ่ายเทพลังปราณธาตุไม้เข้าไปคือวิธีที่ดีที่สุด

ซ้ายขวาไร้ผู้คน

จางผิงอันยื่นมือทั้งสองข้างออกไป แปลงปราณอัสนีเทพให้กลายเป็นปราณธาตุไม้อันเข้มข้น ปลดปล่อยออกจากฝ่ามือและถ่ายเทเข้าไปในหินปราณ

ซี่ ซี่...

แสงสว่างสีเขียวครามสาดส่องเจิดจ้า ปราณธาตุไม้ไหลทะลักราวกับสายน้ำ ถ่ายเทเข้าไปในก้อนหินอย่างไม่ขาดสาย

หินหยกกลางทุ่งนาก้อนนี้เริ่มสาดแสงสว่างวาบไปทั่วสารทิศ

ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคราม จากนั้นก็ยิ่งสว่างไสวมากขึ้นเรื่อยๆ จนสาดส่องไปทั่วท้องนภา

จางผิงอันถ่ายเทพลังหกส่วนในร่างกายเข้าไปจนหมด จู่ๆ ผืนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ

พลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวขุมหนึ่งไหลเวียนอยู่ลึกลงไปใต้ผืนปฐพี

ค่ายกลพลังปราณขนาดใหญ่ที่หลงเหลือมาจากยุคบรรพกาลเริ่มทำงาน พลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวถูกปลดปล่อยออกมาจากใต้ดิน

ทั่วทั้งผืนแผ่นดินถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกสีเขียวครามจางๆ

สายลมพัดผ่านนาข้าว ต้นกล้าส่งเสียงดังกังวานราวกับกระดิ่งเงินและเริ่มเจริญงอกงามขึ้นมา

การที่จางผิงอันทุ่มเทแรงกายแรงใจถึงเพียงนี้ย่อมมีเหตุผล เพราะได้ยินมาว่าผู้อาวุโสหลิงมู่ใจกว้างเป็นอย่างยิ่ง ขอเพียงดูแลนาข้าวให้ดีก็จะมีรางวัลพิเศษมอบให้เสมอ

ฟู่...

จางผิงอันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วรั้งมือทั้งสองข้างกลับมา

พอแค่นี้แหละ!

ค่ายกลถูกกระตุ้นให้ทำงานอย่างสมบูรณ์แล้ว พลังปราณปริมาณมหาศาลปกคลุมไปทั่วท้องทุ่ง หากถ่ายเทพลังปราณธาตุไม้เข้าไปอีกก็ไม่มีผลอะไรแล้ว

เมื่อต้นกล้าในแปลงสมุนไพรปราณเริ่มเจริญเติบโต พวกวัชพืชและดอกไม้ป่าก็เริ่มงอกงามอย่างบ้าคลั่งตามไปด้วย

ในจำนวนนั้นมีบุปผาเบญจรงค์รวมอยู่ด้วย!

งานประการที่สอง

นั่นก็คือการถอนวัชพืช จะปล่อยให้วัชพืชเหล่านี้มาดูดซับพลังปราณในแปลงสมุนไพรปราณจนส่งผลกระทบต่อการเจริญเติบโตของข้าวปราณไม่ได้เด็ดขาด

จางผิงอันหนังตากระตุกยิกๆ วัชพืชต้นหนึ่งเริ่มเติบโตอย่างบ้าคลั่งอยู่ใต้จมูกของเขา เพียงไม่กี่อึดใจก็โตจากต้นกล้าเล็กๆ กลายเป็นต้นสูงกว่าสามฉื่อ

นี่มันวัชพืชของแท้เลย ภายในมีพลังปราณปะปนกันมั่วซั่วไปหมด ไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด

หญ้าชนิดนี้มีขึ้นอยู่เต็มภูเขาและท้องทุ่งไปหมด

ชื่อของมันก็คือวัชพืช

จางผิงอันโคจรวิชากระบี่เทพ กระบี่เล็กสีขาวเงินปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือในพริบตา มันหมุนวนกลางอากาศหนึ่งรอบแล้วฟาดฟันลงไปอย่างโหดเหี้ยม

ประกายกระบี่รวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด

วัชพืชขาดสะบั้นล้มลงตามเสียงนั้นทันที!

ฮ่าฮ่า!

ง่ายนิดเดียว!

จางผิงอันเพิ่งจะหัวเราะเสร็จ รอยยิ้มบนใบหน้าคงอยู่ได้ไม่ถึงเสี้ยววินาทีก็ต้องแข็งค้างไป

ประสาทสัมผัสของเขาเฉียบคมมาก

พบความผิดปกติได้ในทันที

ใต้ดิน... ดูเหมือนจะมีความเคลื่อนไหวรึ? ราวกับมีหนูตัวหนึ่งมุดผ่านใต้ดินไปอย่างไรอย่างนั้น

เขาก้มตัวลงคุ้ยดินดูก็พบว่ารากหญ้าใต้ดินหายไปแล้ว ไม่รู้ว่าวิ่งหนีไปไหน

เชี่ยเอ๊ย!

วัชพืชพวกนี้บำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นปีศาจไปแล้วหรือไง?

ห่างออกไปสิบจั้ง รากของวัชพืชต้นนั้นกำลังดูดซับพลังปราณและงอกยาวขึ้นมาใหม่กว่าหนึ่งฉื่อ มันกำลังแกว่งไกวไปมา

ดูเหมือนกำลังอวดเบ่งท้าทายจางผิงอันอยู่

แบบนี้ใครจะไปทนไหว?

จางผิงอันโมโหจัด ในใจรู้สึกไม่ยอมแพ้ ตัวเขาคงไม่ถึงขั้นสู้กับหญ้าแค่ต้นเดียวไม่ได้หรอกนะ

เขาถึงเพิ่งนึกถึงคำกำชับของฟางเสี่ยวพั่งได้ว่าต้องจัดการถอนรากถอนโคน

สัมผัสเทวะแผ่ขยายออกไปเพื่อตรวจสอบ ล็อกเป้าหมายตำแหน่งรากของวัชพืชโดยตรง กระบี่เล็กสีขาวเงินพุ่งแทงทะลุอากาศลงไปอีกครั้ง

ฟิ้ว!

เห็นได้ชัดว่าวัชพืชเริ่มลนลาน มันรีบตัดหางปล่อยวัด สลัดใบทิ้งก้านที่เพิ่งงอกขึ้นมาใหม่ไปอย่างรวดเร็ว

ฟิ้ว!

ไปโผล่อยู่ห่างออกไปอีกสิบจั้ง

ฟันวืดไปอีกครั้ง

พรึ่บ!

ไฟโทสะปะทุพวยพุ่งขึ้นมาทันที จางผิงอันสาบานเลยว่าจะต้องไม่ขออยู่ร่วมโลกกับวัชพืชต้นนี้อย่างเด็ดขาด...

หนึ่งคนหนึ่งต้นหญ้าวิ่งไล่จับกันเป็นเวลาหนึ่งก้านธูป

เพียงไม่นาน

จางผิงอันก็ค้นพบกฎเกณฑ์บางอย่าง วัชพืชต้นนี้ไวต่อพลังปราณเป็นอย่างยิ่ง พอมีพลังปราณก่อตัวขึ้น มันก็จะหลบหนีไปไกลในพริบตา

แต่ทว่า... มันจะมีระยะทางที่ตายตัวเสมอ คือจะหนีไปทางทิศตรงกันข้ามในระยะสิบจั้ง เป็นเช่นนี้ทุกครั้งไป

นี่แสดงให้เห็นถึงอะไร?

นี่ก็คือปฏิกิริยาตอบสนองของพืช ไม่ใช่ว่ามันบำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นปีศาจจริงๆ และก็ไม่ได้มีจิตสำนึกนึกคิดได้เองแบบพวกสัตว์ด้วย

มิเช่นนั้น ปฏิกิริยาตอบสนองในแต่ละครั้งคงไม่มีทางตายตัวแบบนี้หรอก

เมื่อจับกฎเกณฑ์ได้แล้ว ทุกอย่างก็ง่ายดายขึ้น

กระบี่เล็กสีขาวเงินพุ่งฟันเข้าใส่วัชพืช วัชพืชก็หนีไปไกลสิบจั้งในชั่วพริบตา แต่กระบี่เล็กสีขาวเงินเป็นเพียงแค่การสับขาหลอกเท่านั้น ภายใต้การควบคุมจากสัมผัสเทวะของจางผิงอัน มันเปลี่ยนทิศทางในพริบตา แล้วพุ่งไปฟาดฟันยังตำแหน่งสิบจั้งห่างออกไป

กระบี่เดียวแทงทะลุลงไปในดิน

ฉึก!

รากของวัชพืชถูกกระบี่เล็กสีขาวเงินแทงเข้าอย่างจัง และเหี่ยวเฉาลงไปในทันที

ธาตุทองข่มธาตุไม้ นี่คือสัจธรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

จางผิงอันถอนหายใจอย่างโล่งอก

ก็แค่หญ้าต้นเดียว ต่อให้เจ้าเล่ห์แสนกลแค่ไหน ก็ไม่มีทางเก่งกาจไปกว่ามนุษย์หรอก

รากหญ้าที่ถูกแทงตายเน่าเปื่อยและเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว พลังปราณถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง กลับกลายเป็นปุ๋ยบำรุงแปลงสมุนไพรปราณเสียอย่างนั้น

ตอนนี้เขาถึงเพิ่งจะเข้าใจสิ่งที่ผู้อาวุโสหลิงมู่กล่าวไว้ว่า เพิ่งจะอยู่ระดับฝึกลมปราณขั้นสี่ จะทนไหวหรือ...

ที่แท้การถอนวัชพืชนี้ ก็เป็นงานที่ต้องใช้แรงกายจริงๆ ด้วย

หากไม่ใช่เพราะตัวเองมีกระบี่เล็กธาตุทอง เกรงว่าคงจะรับมือได้ยากจริงๆ นั่นแหละ

หนึ่งวัน

สองวัน

สามวัน

จางผิงอันถอนวัชพืชได้อย่างเชี่ยวชาญมากขึ้นเรื่อยๆ เผลอแป๊บเดียว แม้แต่วิชากระบี่เทพก็ยังเลื่อนระดับขึ้นมาหนึ่งขั้น ตอนนี้สามารถปลดปล่อยกระบี่เล็กสีขาวเงินออกมาพร้อมกันได้สองเล่มแล้ว

แต่เนื่องจากสัมผัสเทวะยังไม่แข็งแกร่งพอ กระบี่เล็กสีขาวเงินเล่มที่สองจึงมีขนาดเล็กกว่าเล่มแรกมาก มีขนาดเท่ากับมีดสั้นเล่มหนึ่งเท่านั้น

หากใช้โจมตีซึ่งหน้าคงไม่ค่อยมีประโยชน์นัก แต่ถ้าเอาไว้ลอบโจมตีล่ะก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

จางผิงอันใช้กระบี่เล็กสีขาวเงินสองเล่ม คอยคุ้มกันและฟาดฟันสลับกันไปมา จนสามารถจัดการวัชพืชในนาข้าวไปได้เกือบหมดแล้ว

เหลือไว้เพียงต้นข้าวปราณ และบุปผาเบญจรงค์ที่เบ่งบานอยู่ทั่วท้องทุ่ง

ฤดูกาลเก็บเกี่ยวบุปผาเบญจรงค์มาถึงแล้ว

จางผิงอันย่อมไม่ตัดใจฟันบุปผาเบญจรงค์ให้ตายหรอก วิธีที่เขาจัดการกับบุปผาเบญจรงค์ ก็คือการเก็บมาเฉพาะกลีบดอกและใบ ปล่อยให้รากและลำต้นหนีไป

หลังจากรากและลำต้นหนีไปแล้ว มันก็จะผลิดอกออกใบขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

เพียงแต่ดอกและใบที่เพิ่งจะงอกออกมาใหม่ จะมีปริมาณพลังปราณต่ำเกินไป เขาก็ไม่เอาเหมือนกัน โดยปกติแล้วต้องรอให้มันเติบโตไปสักสองสามวันก่อน เขาถึงจะไปเก็บเกี่ยว

หากมองเห็นวัชพืชและดอกไม้ป่าชนิดอื่นๆ

เขาจะจัดการกวาดล้างจนหมดจดเกลี้ยงเกลา

ทั่วทั้งทุ่งนา จึงเหลือเพียงบุปผาเบญจรงค์และต้นข้าวปราณเท่านั้น

โชคดีที่จางผิงอันใช้ปราณธาตุไม้ที่บริสุทธิ์เป็นอย่างยิ่งในการกระตุ้นค่ายกล ปราณธาตุไม้ที่ค่ายกลแห่งนี้ปลดปล่อยออกมาจึงเหมาะแก่การเจริญเติบโตของพืชพรรณเป็นพิเศษ จึงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการเจริญงอกงามของข้าวปราณแต่อย่างใด

เผลอแป๊บเดียว เวลาหนึ่งเดือนก็ผ่านพ้นไปแล้ว

วุ่นวายไปอีกหนึ่งวัน

เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองยามพลบค่ำ

จางผิงอันผิวปากอย่างอารมณ์ดี หอบตะกร้าใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยบุปผาเบญจรงค์กลับมาที่พัก