ตอนที่ 4 จุดเริ่มต้น

ในขณะเดียวกัน อาเล็กซานเดอร์วิ่งไปจับกึ่งแวมไพร์และไล่ต้อนมันไปยังถ้ำ กึ่งแวมไพร์อ้าปากกว้างแสดงฟันอันแหลมคนของมันใส่เด็กหญิงและอาเล็กซานเดอร์ เคที่ย์สั่นไปด้วยความกลัวในขณะที่เห็นเขี้ยวของมัน

“อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้” กึ่งแวมไพร์เตือนอาเล็กซานเดอร์

“ใครสร้างคุณขึ้นมา?” อาเล็กซานเดอร์ถามอย่างสงบ “ตอบฉันมาแล้วฉันจะปล่อยนายไป” เขากล่าว กึ่งแวมไพร์รู้ตัวว่ามันไม่มีสิทธิที่จะชนะด้วยตัวมันเองคนเดียว

“ลอร์ด นอร์แมน” มันพูดอย่างเสียงแหบ ผลักเด็กหญิงออกไปโดยที่พร้อมจะหนีแต่ปืนไม่ได้ถูกวางลงจากที่มันเห็น ลอร์ดแห่งวาเลอเรียนกล่าว

“ฉันขอโทษที่ไม่ได้รักษาคำพูดของฉัน” เขากล่าวอย่างสงบ “เจอกันในนรก” และเขาก็ได้ยิงปืนไปที่ทั้งตัวของกึ่งแวมไพร์ตัวนั้น เสียงของปืนที่ดังลั่นก้องอยู่ในถ้ำที่พวกเขาอยู่ ทำให้เคที่ย์สะดุ้ง

ในขณะที่เสียงปืนหยุดเด็กหญิงได้ลืมตาขึ้นและเห็นเลือดสาดกระจายไปทั่วพื้นโดยที่มีผมสีเข้มจมลงอยู่บนพื้น จากการเห็นซากศพและความตายอย่างใหล้ชิดทำให้เธอเหนื่อยเป็นอย่างมาก จิตใจที่ยังเด็กของเธอไม่สามารถรับทุกสิ่งทุกอย่างได้ เธอหลับตาและตัวเธอล้มลงไปข้างหน้า แต่อาเล็กซานเดอร์นั้นเร็วพอที่จะจับและโอบเธอไว้

อาเล็กซานเดอร์มองไปที่เด็กหญิงในวงแขนของเขาด้วยคิ้วที่ขมวด เด็กหญิงได้เป็นลมลงไปเนื่องจากความเหน็ดเหนื่อย เข้ารู้ว่ามนุษย์นั้นบอบบางและเขาก็ตั้งคำถามเกี่ยวกับการตัดสินใจของเขาที่นำเธอกลับมาด้วย การรอดชีวิตในโลกของแวมไพร์นั้นไม่ง่ายเลย แต่ก็มีเพียงเวลาเท่านั้นที่จะพิสูจน์

หลังจากอุ้มเธอขึ้น เขาได้แบกเธอออกจากถ้ำเดินผ่านต้นไม้ที่เขียวชอุ่ม เขาตรวจสอบเธอและสังเกตเห็นรอยเปื้อนเลือดที่นิ้วหัวแม่โป้งเท้าขวาของเธอ กึ่งแวมไพร์ได้ทำร้ายเธออย่างไร้เหตุผล เขารู้สึกว่าดวงตาของเขาแดงขึ้นและคมมากขึ้นและความฉุนเฉียวได้ปรากฏ

กึ่งแวมไพร์จำนวนน้อยเป็นสัตว์ร้ายที่ตำ่และเลวทราม มนุษย์ผสมกับแวมไพร์แต่ไร้ประโยชน์ไม่เหมือนแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์

“เธอโอเครึเปล่า?” ซิลเวียถามอาเล็กซานเดอร์เมือพวกเขาถึงรถม้า

“ข้อเท้าของเธอเลือดออก” เขาตอบและเข้าไปยังรถมาและวางเธอลงอีกฝั่งหนึ่งของที่นั่งก่อนที่จะนั่งข้างๆเธอ “ใช้สิ่งนี้” เขาพูดและยื่นผ้าเช็ดหน้าของเขาให้ซิลเวีย

อีเลียทปิดประตูและไปนั่งแทนที่คนขับรถม้า ตาของเค้ามองดูลาดเลาว่ามีอะไรที่น่าสงสัยขยับเขยื้อนบ้งรรึเปล่า ผงสีดำได้ส่งกลิ่นเหม็นในอากาศทำให้เขางอตัวนิดนึงแล้ ขยับบังเหียนม้าจึงเริ่มวิ่ง ข้างในรถม้า ซิลเวียพันผ้าเช็ดหน้ารอบๆข้อเท้าเด็กหญิงเกือบเสร็จแล้วในขณะที่อาเล็กซานเดอร์กล่าว

“หาว่านอร์แมนกำลังทำอะไรและต้องการอะไรเมื่อเราถึงราชอาณาจักร” เขากล่าวโดยที่มองไปยังนิ้วมือของเขาสักพัก และนึกถึงบางสิ่งอย่างลึกซึ้ง เขาก้มลงไปข้างหน้าเพื่อที่จะรวบรวมหยดเลือดของเด็กหญิงที่หยดลงจากนิ้วมือของเขาที่หยดลงมาจากเข่าของเด็กหญิง “อาเล็กซ์” ซิลเวีย จ้องมองลอร์ดของเธอนำนิ้วของเขาเข้าปาก นิ้วเดียวกับที่มีเลือด “คุณกำลังทำอะไร?” เธอร้องอุทานด้วยความตกใจปรากฏบนหน้าของเธอ

ในขณะที่เขาเอานิ้วโป้งออกจากปาก เขาถาม “มันเหมือนอะไรหละ?”

ซิลเวียร์ไม่รู้จะพูดอะไรกับเขา การที่ลอร์ดแวมไพร์เลือดบริสุทธ์ลองชิมเลือดจากบาดแผลเป็นการกระทำที่น่าอับอาย พวกเขาไม่รู้ว่าบาดแผลนั้นติดเชื้อหรือไม่ในตอนที่กึ่งแวมไพร์จับตัวเด็กหญิงไป เธอถอนหายใจและพยักหน้า

เมื่อพวกเขาไปถึงยังปราสาท เคทีย์ก็ถูกส่งตัวไปยังสถานพยาบาลในขณะที่เจ้าหน้าที่จำนวนหนึ่งรวมตัวกันอยู่ในคุกชั้นบน การรวมตัวส่วนใหญ่เกิดขึ้นที่ห้องโถงหลักแต่สิ่งที่สำคัญและฉุกเฉินและเป็นความลับอยู่ในคุก ทางเข้าของคุกอยู่ข้างใต้โรงเก็บของของปราสาท คุกสำหรับนักโทษถูกแบ่งออกเป็นสองชั้น ชั้นบนและชั้นใต้ดิน คุกชั้นบนถูกขังไปด้วยด้วยผู้ชายและหมาป่าในขณะที่คุกใต้ดินขังนักโทษที่ละเมิดกฏหมาย

“ท่านอีเลียท ทำไมพวกเราถึงถูกเรียกตัวมายังที่นี่?” ชายคนหนึ่งได้ถาม มองไปที่ผู้บังคับบัญชาการลำดับที่สาม” การประชุมครั้งล่าาสุดเพิ่งผ่านมาสองวันเอง

“นายไม่ได้ยินเรื่องที่หมู่บ้านโดนโจมตีเมื่อคืนหรอ?” ผู้หญิงคนที่ยืนอยู่ติดกับกำแพงกล่าวในขณะที่เธอกำลังศึกษาเล็บที่ทาด้วยสีดำของเธอ

“การโจมตีอะไรหรอ?” ชายแก่ในกลุ่มได้ถาม

“ผมได้ยินมาว่าพวกมนุษย์ถูกสูบเลือดจนหมด” เด็กชายตอบ คนทั้งห้องอ้าปากค้างและะบ่นพึมพำกับคำตอบที่ได้ยิน เสียงได้ดังขึ้นอย่างช้าๆ ถามคำถามเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“เงียบ” อาเล็กซานเดอร์กล่าวในขณะที่เดินเข้ามายังชั้นบน ด้านหลังของเขาถูกตามมาด้วยชายใส่แว่นกลมๆคนหนึ่ง “เมื่อคืนนี้ทั้งหมู่บ้านของพวกมนุษย์ถูกฆ่าด้วยแวมไพร์แดง พวกเราจับมาได้หนึ่งตัวและการสอบสวนจะเกิดขึ้นในอาทิตย์หน้า

“อาทิตย์หน้า?” ช่ายแก่ถาม

“ใช่” อาเล็กซานเดอร์ตอบ “จนกว่าจะถึงตอนนั้นเขาจะถูกสอบสวน มีบางสิ่งที่ต้องได้รับความสนใจโดนที่โอลิเวียจะเป็นคนอธิบายเมื่อฉันออกไป” เขาพูดโดยมองไปที่ผู้ชายด้านหลังของเขา ผู้ชายที่ได้ตามอาเล็กซานเดอร์มาพยักหน้า

ในอีกส่วนของปราสาท เคทีย์นั่งดื่มซุปอยู่ด้านหน้าของซิลเวีย

“เธอชอบมันมั้ย?” ซิลเวียถามในขณะที่นั่งเธอคุกเข่าลงบนต้นขาของเธอ เธอใช้สองมือจับไปที่แก้มของเด็กหญิง “ฉันสามารถให้พวกเขาเตรียมอย่างอื่นในเธอหากเธอไม่ชอบมัน”

เคที่ย์พยักหน้า “ฉันชอบมัน” เธอตอบด้วยเสียงที่นุ่มนวลของเธอ

“ฉันดีใจที่ได้ยินแบบนั้น” ซิลเวียยิ้ม ผ่านไปไม่กี่วินาที เคที่ย์มองขึ้นไปยังหญิงสาวด้วยสายตาลังเล “เป็นอะไรหรอเคที่ย์” ซิลเวียถามโดยรู้สึกได้ถึงความลังเขของเด็กหญิง

“เอ่อคือ คุณเห็นกระต่ายของฉันไหม?” เธอถามอย่างๆข้าๆ ซิลเวียยิ้มแบบบอ้ำๆอึ้งๆสักพัก

“อาเล็กซานเดอร์บอกว่าเขาได้นำกระต่ายไปยังสัตวแพทย์” เธอได้บอกเคที่ย์ เด็กหญิงพยักหน้าและทานซุปของเธอจนหมด รอยยิ้มของซิลเวียปรากฏบนใบหน้าของเธอในขณะที่เด็กหญิงมองลงไปข้างล่างและดื่มซุปของเธอ

มันเป็นเรื่องจริงที่กระต่ายถูกส่งตัวไปยังสัตวแพทย์ แต่เธอก็สงสัยว่ามันจะรอดมั้ย กรงเล็บของกึ่งแวมไพร์ต้องข่วนกระต่ายตอนที่เด็กหญิงถูกดึงตัวออกจากรถม้าแน่ๆ เธอคิดในใจ หากกระตายของเธอเสียชีวิตพวกเขาคงแทนที่กระต่ายเธอด้วยกระต่ายตัวใหม่

เมื่อเคที่ย์ทานอาหารเสร็จ ซิลเวียได้นำเธอไปยังชั้นสองของคฤหาสน์เพื่อที่จะพาเธอไปยังห้องที่เธอจะได้อยู่ ห้องของเธออยู่ห่างถัดไปสองห้องจากห้องของลอร์ดเพื่อความปลอดภัยเนื่องจาก ณ ตอนนี้พวกเขามีแขกแวมไพร์อยู่ในคฤหาสน์ เคที่ย์จะถูกแนะนำตัวให้ทุกคนได้รู้จัก แต่การเป็นมนุษย์มันไม่ปลอดภัยเลย ถึงแม้พวกแวมไพร์จะถูกตักเตือนแล้ว แต่ก็ยังคงมีแวมไพร์ที่ยังอยากดื่มเลือดของเธอ จากสิบสองห้องในชั้น มีเพียงสี่ห้องเท่านั้นที่ถูกใช้ห้องที่เหลือนั้นว่างเปล่า

“เคที่ย์ นี่จะเป็นห้องของเธอสำหรับตอนนี้” ซิลเวียกล่าวในขณะที่เธอผลักประตูที่ผลิตจากไม้สัก ห้องได้ถูกทาสีในขณะที่เตียงอยู่เกือบตรงกลางของห้องแต่เธอผลักมันไปชิดขอบกำแพง รอบๆห้องมีผ้าม่านสีขาวที่ทำจากผ้าแพร เคที่ย์กระโดดเมือเธอได้ยินเสียงฟ้าผ่านอกหน้าต่าง

“ให้ตายเถอะ ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าฝนตก” ซิลเวียบ่นและะเดินไปปิดหน้าต่าง สายฟ้าฟาดจากบนท้องฟ้าดูเหมือนว่าฝนจะไม่หยุดในเร็วๆนี้ หันหลังกลับไป เธอเห็นเด็กหญิงจ้องมองไปที่แจกันที่มีดอกไม้เสียบอยู่

พวกเขาได้นำเธอมายังโลกที่มืดมิด หากเธอสามารถรอดพ้นจากสิ่งนี้ทั้งหมด อนาคตของเธอคงไม่ได้ยากลำบากขนาดนั้น ซิลเวียคิดและยิ้มออกมา