ตอนที่ 5 การปรับตัว

เคที่ย์นั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ในขณะที่มีฟองล้อมรอบเธอเต็มไปหมด น้ำอุ่นๆทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย ซิลเวียได้สั่งงานคนรับใช้ที่เป็นมนุษย์ชื่อว่าเดย์ซี่อายุราวๆกลางสี่สิบเพื่อที่เธอจะได้ดูแลสิ่งเล็กๆน้อยๆให้กับเคธีย์ แก้มของเคธีย์กลายเป็นสีชมพูในขณะที่คนรับใช้ห่อผ้าเช็ดตัวให้เธอในขณะที่เธอเปลือยกาย เมื่อเธอก้าวออกมาจากอ่างน้ำ เธอไม่คุ้นเคยกับการดูแลจากคนแปลกหน้า มันทำให้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ เธอได้ประท้วงกับซิลเวียว่าเธอไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือ อย่างไรก็ตามซิลเวียยืนกราน

เดย์ซี่และเคที่ย์อยู่ด้วยกันลำพังในห้องในขณะที่พวกเขาเดินออกจากห้องน้ำ ห้องนั้นงดงามประดับไปด้วยแสงไฟอ่อนๆจากโคมไฟ

“ให้ฉันน้ำผ้าเช็ดตัวผืนใหม่มาให้ในขณะที่คุณเปลี่ยนชุด” คนรับใช้กล่าวและเดินกลับไปยังห้องน้ำในขณะที่เคธีย์เปลี่ยนชุดเป็นชุดนอนสีขาวที่ถูกวางเตรียมอยู่บนเตียงพร้อมกับชุดขั้นใน

น้ำหยดจากผมที่เปียกของเธอ หญิงสาวรับใช้น้ำผ้าเช็ดตัวมาเช็ดที่หัวของเธออย่างละเมียดละไมเพื่อทำให้มั่นใจว่าเธอไม่ได้ทำให้เด็กหญิงตรงหน้าของเธอเจ็บ เดย์ซี่ได้เดินถอยหลังในขณะที่ซิลเวียเดินมาหาเธอเพื่อให้เธอช่วยดูแลหญิงด้วยรายละเอียดเล็กๆ มันไม่ใช่เพราะว่าเธอถูกให้ดูแลเด็กแต่มันเป็นเพราะความจริงที่ว่า ว่าเด็กหญิงที่เธอเจอเป็นมนุษย์ ท่านลอร์ดปฏิบัติต่อเด็กหญิงคนนี้เสมือนเป็นแขกต้องเป็นเรื่องล้อเล่นแน่ๆเธอคิด แต่ซิลเวียจริงจังกับเรื่องนี้

เธอมองไปที่เด็กหญิงที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงอย่าเงียบๆปราศจากคำพูดใดๆ เธอทำผมสีน้ำตาลให้แห้ง เธอไม่สามารถปฏิเสธความจริงที่ว่าเด็กหญิงนั้นน่ารักน่าเอ็นดูด้วยดวงตากลมโตสีน้ำตาลและสายตาแห่งความไร้เดียงสาที่ปรากฏออกมา

เธอสงสัยว่าทำไมท่านลอร์ดถึงนำตัวเธอกลับมาบ้าน แน่นอนเธอได้ยินเกี่ยวกับหมู่บ้านใกล้ๆที่ถูกซุ่มโจมตี แต่ท่านลอร์ดสามารถส่งเธอไปยังบ้านเด็กกำพร้าของมนุษย์ได้ นี่มันไม่ใช่อุปนิสัยของเขาเลยที่จะทำแบบนี้นอกเหนือจากเขาจะถูกเข้าสิง หรือเขาอาจจะแค่ต้องการเลือดของเด็กผญิง มันมีข่าวลือที่ว่าเลือดของมนุษย์ที่เด็กจะมีรสชาติที่ดีกว่าผู้ใหญ่ หวังว่าเขาคงไม่ทำแบบนั้น เธอคิดในใจ

“ฉันจะทำที่เหลือ” เธอได้ยินเสียงเล็กๆของเด็กหญิงทำให้เธอยิ้ม

“ไม่เป็นไรที่รัก ผมของเธอใกล้จะแห้งแล้ว เธออยากให้ฉันแปรงผมให้รึเปล่า?” สาวใช้ได้ถาม เด็กหญิงพยักหน้า “ให้ฉันทำผมของเธอให้เสร็จแล้วเธอค่อยลงไปทานอาหารเย็นข้างล่างดีไหม?”

“ขอบคุณค่ะ เดย์ซี่” เคที่ย์ขอบคุณสาวใช้ใจดีที่ทำให้ผมของเธออกมาน่ารัก

“ยินดีจ๊ะที่รัก” สาวใช้ตอบในขณะที่พวกเขาเดินออกจากห้อง

เมื่อเคที่ย์เข้ามาในโถงที่อาหารเย็นจะถูกเสิร์ฟ เธอรู้สึกกังวลในการมองหน้าบุคคลใหม่ๆในห้อง อยู่ดีๆทั้งห้องก็เงียบลงเพราะการปรากฏตัวของเธอ เธอมองไปที่ซิลเวียที่กำลังยิ้มและโบกมือให้กับเธอเพื่อให้เธอมาหาในขณะที่เธอลังเลที่จะก้าวเดินไปอีกก้าว ท่านลอร์ดนั่งไกลสุดของโต๊ะและจ้องมองไปที่เธอเพียงครั้งเดียวแล้วกลับไปคุยกับชายที่นั่งข้างๆเขา

“เจ้าหญิงเคที่ย์ เธอมาถึงแล้ว!” เด็กหญิงได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนออกมา เธอหันหน้ากลับไปและเห็นผู้ชายที่เธอเจอเมื่อหลายขั่วโมงก่อน เธอจำได้ว่าเขาได้เแนะนำตัวเองว่าเขาขื่ออีเลียท ทำไมเขาถึงเรียกเธอว่าเจ้าหญิง เธอรู้ว่าเธอไม่ใช่

อีเลียทลุกจากที่นั่งของเขาและเดินไปหาเคที่ย์เพื่อดึงมือเล็กของเธอมายังมือของเขาและพาเธอไปยังที่นั่งของเธอที่อยู่ติดกับเขา อีเลียทเป็นผู้บังคับบัญชาลำดับที่สามและถูกรับรู้ว่าเขาเป็นมือขวาของลอร์ดอาเล็กซานเดอร์ เขามีลักษณะที่สูงและมีผมหยักสีน้ำตาลแดง

“คุณไม่ได้หมายถึงมนุษย์ใช่ไหม? ไม่มีใครบอกฉันว่าจะมีมนุษย์มาร่วมทานอาหารเย็นกับพวกเรา” ผู้หญิงคนนึงกล่าวจากด้านหนึ่งของโต๊ะอาหาร เธอมีผมยาวสีบลอนด์ที่ถูกหวีแค่ข้างเดียว ปากของเธอท่าด้วยสีแดงสด ในขณะที่เธอพูดกับอีเลียตด้วยน้ำเสียงอันเย่อหยิ่ง

“ฉันขอโทษ สาวสวยของฉัน” อีเลียทตอบโดยโค้งคับนับไปที่เธอและผลักเก้าอี้ของเขา

“ทุกคน นี่คือแคทเธอรีน เธอเป็นแขกคนสำคัญและเธอจะอาศัยอยูที่นี่เป็น-”

“หมายความว่าอย่างไร อาศัยอยู่ที่นี่?” หนึ่งในแวมไพร์ขัดจังหวะ

“และแขก? คุณต้องล้อเล่นแน่ๆ” หญิงสาวคนที่พูดอย่างเย้ยหยันก่อนหน้าด้วยคำพูดเหน็บแนมหัวเราะในตอนจบ ในขณะที่เสียงบ่นพึมพังดังอยู่ในห้อง ทันใดนั้นเสียงแก้วแตกก็ได้กังขึ้น หลังจากรู้ว่าใครทำแก้วแตก ทุกคนในห้องเงียบ

อาเล็กซานเดอร์ลุกขึ้นจากที่นั่งของเขา มองไปที่ทุกๆคนในโถงในขณะที่เขาได้รับการสนใจอย่างไม่มีการแบ่งแยก เขามองไปที่เด็กหญิงที่กำลองมองเพ่งไปที่จานดูกังวลมากกว่าตอนที่เธอเข้ามาในห้อง

“อย่างที่อีเลียทกล่าว แคทเธอรีนจะอาศัยอยู่ที่นี่และมันจะเป็นที่น่าพอใจสำหรับข้า หากทุกคนไม่ยุ่งกับเลือดของเธอ ขัดเจนไหม?” เขาถามทุกคนในห้อง

“แต่ท่านลอร์ด เธอเป็นมนุษย์ จริงที่พวกเราความสัมพันธ์ที่ดีกับมนุษย์แต่นี่มัน-” ผู้ญิงคนนั้นพูดอีกครั้ง

“เธอกำลังสงสัยในการตัดสินใจของฉันอย่างงั้นหรือ กิเซล?” อาเล็กซานเดอร์ถามโดยที่น้ำเสียงของเขาเริ่มเยือกเย็น ท้าทายผู้หญิงที่แทรกคำพูดของเขา

“ไม่ค่ะ ท่านลอร์ด” เธอพึมพำก้มหัวลงแต่หลังจากนั้นเธอก็จ้องไปที่เด็กหญิงจนทำให้เด็กหญิงสะดุ้ง

กิเซลไม่เข้าใจว่าทำไมมนุษย์ที่น่าสมเพชถึงได้รับอนุญาตให้มาทานอาหารเย็นกับพวกเขา หรือเป็นเพราะเธอยังเด็กและจะสมบูรณ์ในอายุที่ท่านลอร์ดต้องการจะข่มขืนเธอ เธอต้องกำจัดปัญหาก่อนที่มันจะเกิดขึ้น