บทที่ 41 รูปแต่งงานอะไร

ลีออนยกปืนขึ้นแล้วยิงออกไป

แม้กระสุนทุกนัดจะพุ่งทะลุลูกโป่ง แต่ความรู้สึกกลับเหมือนพุ่งทะลุหัวใจเจ้าของร้านมากกว่า

ฉันเปิดแผงมานานขนาดนี้ ดัดแปลงปืนไปตั้งเท่าไหร่ แต่ไม่เคยเห็นใครยิงแม่นขนาดนี้มาก่อน

เจ้าของร้านจ้องลีออนตาเขม็ง มองเห็นทุกอย่างในสายตา และยิ่งมองก็ยิ่งเกลียดเข้ากระดูกดำ

แต่ผู้หญิงอีกคนที่อยู่ตรงนั้นกลับมีความคิดต่างจากเจ้าของร้านโดยสิ้นเชิง

ในสายตาของเธอ ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าดูตั้งใจและจริงจัง แม้จะดื้อรั้นไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้กระทบอะไรนัก

ทุกครั้งที่เขาเหนี่ยวไก ลูกโป่งจะระเบิดหนึ่งใบ และเขาจะเผยรอยยิ้มมั่นใจปนทะนงตน

ผู้ชายคนนี้ปกติก็ดูไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่ แต่พอเอาจริงขึ้นมา กลับมีเสน่ห์แบบพิเศษเสมอ

“พ่อเท่มาก! เท่มาก เท่มากเลย!” มูนตะโกนชมพ่ออยู่ข้าง ๆ

โนอามองลีออนที่กำลังจดจ่อกับการยิงด้วยแววตาเปี่ยมความคาดหวังและโหยหา

ดูสิ ตั้งแต่มูนตัวน้อยไปจนถึงรอสไวส์ราชินีผู้ยิ่งใหญ่ ทุกคนต่างก็มีความรู้สึกแบบเดียวกัน

พอรอสไวส์ได้สติกลับมา ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ก็ถูกยัดใส่อ้อมแขนเธอแล้ว

นุ่ม อุ่น และฟู

แม้ในความคิดของมังกร หมีจะเป็นแค่อาหารที่ไม่ชวนกิน ไม่คู่ควรแม้แต่จะเอาเข้าปาก แต่พอทำเป็นหมอนตุ๊กตาแบบนี้กลับดูมีอะไรขึ้นมาไม่น้อย...

น่ารักงั้นเหรอ?

ดูจากปฏิกิริยาของลูก ๆ ก็รู้แล้ว

แม้แต่โนอาที่ปกติไม่ค่อยพูด ยังชอบมากจนบีบอุ้งเท้าหมีแล้วเอาไป “สู้” กับหมีของมูน เล่นกันอย่างสนุกสนาน

ความสุขเรียบง่ายแบบนี้ มีแค่ลีออนเท่านั้นที่มอบให้พวกเธอได้

พี่สาวของเธอ อิซาเบลล่า เคยบอกเธอว่า ครอบครัวจะขาดผู้ชายไม่ได้

ตอนนั้นรอสไวส์แค่นหัวเราะ ใจคิดว่าต่อให้ไม่มีผู้ชาย เธอก็ใช้ชีวิตได้อย่างสมบูรณ์แบบ

แต่ลองคิดดูสิ ถ้าเมื่อครู่นี้ไม่มีลีออนอยู่ ด้วยนิสัยและสถานะของรอสไวส์ เธอต้องอบรมสั่งสอนโนอาแน่ บอกว่าเกมเด็กแบบนี้ไม่ควรเล่นแล้ว มันเสียเวลาเปล่า

นี่แหละวิธีจัดการของตัวตนระดับ ‘ราชา’

สุขุม เด็ดขาด และมีประสิทธิภาพ

พวกเขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลา พลังงาน หรืออารมณ์กับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้เลยแม้แต่นิดเดียว

แต่ลีออนมองเรื่องนี้จากมุมของผู้ชายคนหนึ่ง และในฐานะพ่อ

เขาแค่อยากให้ลูกออกไปเล่นอย่างสนุกสนาน และไม่ได้อยากสั่งสอนหลักศีลธรรมอะไรในตอนนี้

หลักการพวกนั้นค่อยอธิบายทีหลังก็ได้

แต่ตอนนี้ พ่อจะต้องล้างแค้นแทนลูกสาว

นี่คงเป็นปรัชญาการเลี้ยงลูกแบบหนึ่ง ที่รอสไวส์คงเรียนรู้ไม่ได้ในระยะสั้น ๆ

มันไม่ได้ผิดอะไรเลย เธอสนับสนุนให้ลีออนทำแบบนี้เต็มที่ ทุกอย่างก็เพื่อลูกสาว

รอสไวส์ก้มหน้าลง กอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่เกินขนาดไว้ในอ้อมแขน แล้วเอาคางซบลงบนหัวหมีเบา ๆ

ตอนลีออนยื่นให้ เธอบอกว่าไม่เอา

ลีออนบอกว่าไหน ๆ ก็จ่ายเงินไปแล้ว งั้นก็ทิ้งไปเลย

เธอบอกว่าอย่างนั้นไม่ได้

ดังนั้น ครอบครัวสี่คน แม่กับลูกสาวสองคนต่างก็อุ้มตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ กลายเป็นจุดสนใจของมังกรที่เดินผ่านไปมา

ส่วนผู้ชายที่มือเปล่าและไร้หาง แน่นอนว่าย่อมเป็นคนแรกที่ดึงดูดสายตาผู้คน

ใคร ๆ ก็ดูออกว่าผลเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์นี้มาจากมังกรเพศผู้ที่ไม่ยอมเผยหาง

แน่นอนว่าสุดท้ายสายตาของผู้คนก็ต้องบรรจบลงที่ตุ๊กตาหมี

รอสไวส์ชินกับสายตาชื่นชมของผู้คนอยู่แล้ว แต่กับสายตาอิจฉาแบบนี้ เธอยังไม่ค่อยชินนัก

เธอยังได้ยินลูกมังกรตัวเล็ก ๆ หลายตนชี้ไปที่ตุ๊กตาหมีในมือพวกเธอ แล้วบอกพ่อแม่ของตัวเองว่าอยากได้บ้าง

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของมังกรรอบตัว รอสไวส์ก็อดไม่ได้ที่จะซุกหน้าให้ลึกลงไปในหัวหมีนุ่ม ๆ มากขึ้นอีก

“ระวังหายใจไม่ออกล่ะ” ลีออนหลุดปากพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“นายพูดดี ๆ ให้เหมือนคนอื่น ๆ มันยากขนาดนั้นเลยเหรอไง?

“ทำไมฉันต้องพูดดี ๆ กับเธอด้วย ตุ๊กตาหมีตัวนี้มีค่ามากกว่าคำชมหนึ่งร้อยคำจากฉันซะอีก สมมติว่าฉันคุยกับเธอวันละยี่สิบคำ และมีสักคำที่เป็นคำชมจริง ๆ จากนั้นฉันก็ควรจะอยู่ของฉันต่อไปได้โดยไม่พูดอะไรดี ๆ กับเธอมากถึงสามเดือน”

“…ดูเหมือนนายจะหายดีแล้วนะ ปากก็กลับมาพูดปร๋อได้เหมือนเดิมแล้วสินะ?”

ลีออนยกมือทั้งสองขึ้นเพื่อประกาศยอมแพ้ จากนั้นก็ทำท่ารูดซิปปากตัวเอง เป็นสัญญาณว่าจะหุบปากอย่างว่าง่าย

บ่ายวันนั้น พวกเขาเล่นกันอย่างสนุกสนานที่สวนสนุกลูกมังกร

มีมังกรหลายตนจำรอสไวส์ในฐานะราชินีมังกรเงินได้ น่าจะเป็นเจ้าชายหรือผู้นำจากเผ่าอื่น

รอสไวส์จึงสนทนากับพวกเขาตามมารยาท

พอใกล้ค่ำ พวกเขาก็กลับไปที่ร้านถ่ายรูปของเซลีนาเพื่อรับรูปที่ถ่ายไว้ตอนเช้า

รูปครอบครัวมีขนาดค่อนข้างใหญ่ ส่วนรูปนักเรียนและรูปพี่น้องแบบต่าง ๆ มีขนาดเล็กกว่า เซลีนาจึงแยกห่อให้เรียบร้อย

ระหว่างทางกลับ พ่อกับลูกสาวสองคนนั่งอยู่บนหลังรอสไวส์ในร่างมังกร

มูนรีบแกะห่อรูปครอบครัวอย่างอดใจไม่ไหว แต่ลีออนรีบห้ามเธอไว้

“ไว้กลับถึงบ้านก่อน ค่อยแกะนะมูน”

“โอเคค่า~ หนูฟังพ่อน้า~”

หลังบินกันอยู่หลายชั่วโมง พวกเขาก็กลับถึงวิหารมังกรเงินราวสี่ทุ่ม

หัวหน้าสาวใช้ แอนนา เตรียมของว่างยามดึกไว้ให้

พอกินรองท้องกันเล็กน้อย ทั้งสี่คนก็เดินไปที่ห้องเด็กอ่อนซึ่งปกติลีออนใช้นอน เตรียมจะแกะรูปถ่ายดู

รูปแรกที่จะเปิด แน่นอนว่าต้องเป็นรูปครอบครัว

ลีออนแกะห่ออย่างรวดเร็ว ภาพถ่ายครอบครัวสี่คนที่บรรจงถ่ายอย่างประณีตก็ค่อย ๆ ปรากฏต่อสายตาทุกคน

ทั้งสี่ทำมือและเท้าเป็นรูปหัวใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข

นี่ตรงตามมาตรฐานของรอสไวส์สำหรับครอบครัวนี้อย่างแน่นอน—

ความกลมเกลียว

แน่นอน นอกจากรูปครอบครัวขนาดจริงแล้ว เซลีนายังใส่รูปครอบครัวขนาดเล็กมาให้อีกสี่ใบ สะดวกสำหรับตั้งไว้บนโต๊ะหัวเตียงหรือที่อื่นลักษณะคล้ายกัน

รอสไวส์หยิบรูปครอบครัวสำหรับใช้ที่โรงเรียนของโนอาออกมา แล้วยื่นให้ลูกสาวคนโต พร้อมกำชับวิธีใช้

“เก็บให้ดีนะ โนอา”

“ค่ะ แม่”

“แล้วก็… นี่เป็นรูปของมูนกับพ่อแม่ มูน เก็บให้ดีนะ” รอสไวส์ยื่นอีกรูปหนึ่งให้มูน

มูนรับด้วยสองมือ “โอเคค่า แม่~”

“ที่เหลือก็เป็นรูปของลูกทั้งสองคน เอากลับห้องไปค่อย ๆ แกะดูนะ”

“ได้เลยค่ะ!”

ขณะที่สองสาวน้อยกำลังจะออกไป จู่ ๆ โนอาก็หยุด เธอชี้ไปที่ห่อหนึ่งซึ่งแยกต่างหากแล้วพูดว่า

“ในนี้เป็นรูปอะไรคะ?”

มันถูกแยกห่อจากรูปครอบครัว รูปโรงเรียน และรูปพี่น้อง

ลีออนก็เห็นพอดี เขาหยิบขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ

“เหมือนข้างในจะมีแค่รูปเดียวนะ”

“พ่อ เปิดดูเถอะ!” มูนเสนอ

“ได้สิ”

ลีออนเปิดห่อเดี่ยวออก สิ่งแรกที่ไถลออกมาคือการ์ดสีทองอ่อนใบหนึ่ง

รอสไวส์หยิบการ์ดนั้นมา บนการ์ดเขียนด้วยลายมือเรียบร้อยว่า—

‘ขอให้แสงเงินส่องประกายในดวงตาของผู้เป็นที่รักตลอดไป’

รอสไวส์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “หมายความว่ายังไง…?”

ในจังหวะนั้นเอง ลีออนก็ดึงรูปด้านในออกมา

พออ่าน—หรือพูดให้ถูกคือพอเห็น—เขาก็นิ่งเงียบ

มูนกดแขนลีออนแล้วเขย่งปลายเท้าพยายามมองด้วย

แต่ปฏิกิริยาของเธอหลังเห็นรูป กลับต่างจากลีออนโดยสิ้นเชิง

มังกรน้อยสาวสะบัดหางอย่างร่าเริง ปอยผมบนศีรษะไหวไปมา

“พ่อกับแม่เหมาะสมกันมากเลย!”

รอสไวส์เลิกคิ้ว “เหมาะสมกัน? ในรูปเป็นอะไร ลีออน?”

ลีออนเม้มปาก แล้วยื่นรูปให้

รอสไวส์รับมา

ในรูปไม่มีแสงฉากหลังอลังการ ไม่มีชุดราตรีหรูหราหรือสูทแพงลิบลิ่ว

เธอกับลีออนเพียงนั่งบนเก้าอี้อย่างสบาย ๆ สบตากัน พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

เห็นชัดว่าเป็นภาพที่เซลีนาแอบถ่าย

ในเสี้ยววินาทีนั้น แววตาที่เธอกับลีออนสบกัน ไม่มีความบาดหมางของศัตรูคู่อาฆาต ไม่มีเรื่องจุกจิกจากการเถียงกันไปมา

ในตอนนั้น ราวกับว่าในดวงตาของกันและกัน มีเพียงอีกฝ่ายเท่านั้น

เพียงชั่วพริบตา รอสไวส์ก็เข้าใจความหมายของประโยคบนการ์ด

ขอให้แสงเงินส่องประกายในดวงตาของผู้เป็นที่รักตลอดไป…

ก่อนที่สามีภรรยาจะทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่ารูปนี้ถูกถ่ายตอนไหน มูนก็สะบัดหางอย่างตื่นเต้นแล้วพูดว่า—

“พ่อ แม่ จะว่าไปแล้ว เหมือนพ่อกับแม่จะยังไม่มีรูปแต่งงานเลยนะ!”

ลีออนเงยหน้ามองรอสไวส์ และพบว่าเธอก็มองเขาอยู่เช่นกัน

ทั้งสองสบตากัน แล้วเงียบไปชั่วครู่

ลีออน: “รูปแต่งงานอะไร?”

มูน: “รูปแต่งงานไง!”

รอสไวส์: “รูปแต่งงาน..อะไร?”

มูน: “รูปชุดแต่งงานไง!”

ลีออน & รอสไวส์: “ชุดแต่งงาน? อะไรนะ?”

มูน: “รูปแต่งงานนนนน..ของพ่อกับแม่ไง!”

รูปแต่งงานงั้นเหรอ?

ถ่ายรูปแต่งงานน่ะหรือ เป็นไปไม่ได้หรอก ชาตินี้ไม่มีวันเกิดขึ้นแน่

.

.

.