บทที่ 40 ยิงเปิดก่อนหนึ่งนัด
บทที่ 40 ยิงเปิดก่อนหนึ่งนัด
หลังออกจากสตูดิโอของเซลีนา ครอบครัวสี่คนก็ไปหาร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ค่อนข้างเงียบสงบ
ทันทีที่เข้าไป กิ้งก่าตัวใหญ่สารพัดทรงหางก็เดินไปมาอยู่ตรงหน้าลีออน
เขายืนค้างอยู่หน้าประตูเล็กน้อย มองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยลูกค้ามังกร ขาทั้งสองเริ่มสั่นโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง
“รางวัลระดับหนึ่ง…ระดับหนึ่ง…เต็มไปหมดเลย…” ลีออนพึมพำ
รอสไวส์กลอกตาใส่เขา “จะตื่นเต้นอะไรนักหนา อย่าลืมนะ นายเป็นผู้ให้กำเนิดรางวัลระดับหนึ่งตัวน้อยทั้งสองกับแม่มังกรระดับหนึ่ง”
“ไม่ ๆ ๆ ของเธอไม่ใช่แค่ระดับหนึ่งทั่วไป”
“แล้วมันคืออะไร?”
“ระดับที่จักรพรรดิจะให้เกียรติมอบเหรียญและรางวัลด้วยพระองค์เอง”
รอสไวส์แค่นเสียงแล้วไม่สนใจเขา
ทั้งสี่ไปนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง สั่งอาหารง่าย ๆ ไม่กี่อย่าง
ในร้านเงียบสงบ ทุกคนคุยกันด้วยเสียงเบา
ลีออนกับรอสไวส์ก็เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ว่าจะไม่เปิดศึกประชันฝีปากกันอีก
เด็กสองคนว่าง่ายมาก พออาหารมาเสิร์ฟก็เริ่มกินอย่างเงียบ ๆ
หลังมื้อกลางวัน ยังต้องรออีกราวสี่ห้าชั่วโมงกว่าจะล้างรูปเสร็จ
โชคดีที่ในเมืองลอยฟ้ามีสถานที่บันเทิงมากมายให้ฆ่าเวลา
แน่นอน เป้าหมายหลักคือต้องทำให้ลูกสาวมีความสุข ลีออนกับรอสไวส์จะไปไหนไม่สำคัญ
แม้ปกติทั้งสองจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากันตลอดและจะหวังให้ศัตรูคู่แค้นมายิ้มให้กันทุกวันก็คงไม่ได้
แต่พอเลี้ยงลูกด้วยกัน คู่ที่ดูไม่น่าไปกันได้คู่นี้กลับเข้าขากันอย่างน่าประหลาด
หลังเดินเล่นไปพักหนึ่ง พวกเขาก็มาถึงสวนสนุกสำหรับมังกรน้อย
มูนกับโนอาจูงมือกันวิ่งนำหน้าไปก่อน ส่วนลีออนกับรอสไวส์เดินตามห่าง ๆ เว้นระยะพอสมควร
ในสวนสนุกแห่งนี้ มีพ่อแม่จำนวนมากที่พาลูกน้อยมาเล่น
แต่ส่วนใหญ่เป็นการเลี้ยงเดี่ยว มีพ่อหรือแม่แค่คนเดียว ไม่ค่อยเห็นแบบลีออนกับรอสไวส์ที่มาด้วยกันเป็นคู่
ดูเหมือนมังกรจะนิยมสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศกันจริง ๆ
หลังลูกสาวเล่นเครื่องเล่นง่าย ๆ อยู่พักหนึ่ง มูนก็สะดุดตากับซุ้มยิงลูกโป่งที่มีตุ๊กตาหมีตั้งเรียงเป็นรางวัล
เธอดึงพี่สาวแล้ววิ่งเข้าไปอย่างตื่นเต้น
เมื่อน้องสาวอยากได้ตุ๊กตาหมี แน่นอนว่าผู้เป็นพี่สาวต้องออกรบแทน
เห็นโนอายืนบนเก้าอี้ตัวเล็ก ยกปืนของเล่นขึ้น ลีออนก็แปลกใจเล็กน้อย
“พวกมังกรใช้ปืนได้ด้วยเหรอ?”
“ได้ แต่เฉพาะในเมืองลอยฟ้า เมืองนี้เปิดกว้างมาก มักค้นพบสิ่งน่าสนใจหรือวัฒนธรรมจากสังคมเผ่าอื่น ๆ อยู่เสมอ”
“ส่วนเผ่ามังกรอื่น ๆ ภายนอก ส่วนใหญ่หยิ่งยโส ไม่ค่อยยอมเรียนรู้หรือรับสิ่งใหม่ ๆ จากเผ่าอื่น” รอสไวส์อธิบาย
“อ้อ… แบบนี้นี่เอง”
ลีออนยกแขนขึ้น ประสานมือไว้หลังศีรษะ หยุดครู่หนึ่งแล้วพูดเหมือนไม่ใส่ใจนัก “งั้นฉันว่าพวกเธอก็เปิดใจรับอยู่นะ”
รอสไวส์เหลือบตามอง “หมายความว่าไง?”
“จำได้ไหม ครั้งก่อนฉันเสนอให้ลูก ๆ เปลี่ยนคำเรียก จาก ‘ท่านแม่’ เป็น ‘แม่’ เธอก็ไปบอกลูก ๆ ตั้งแต่คืนนั้นเลยใช่ไหม?”
รอสไวส์ไม่หลบเลี่ยง พยักหน้ารับตรง ๆ
“ใช่ ต้องยอมรับว่ามนุษย์มีแนวคิดการเลี้ยงลูกที่ละเอียดอ่อนกว่ามังกร”
“เห็นไหมล่ะ? ถ้าเธอเลี้ยงเองคนเดียว ไม่อยากจะนึกถึงผลลัพธ์เลย” ลีออนยิ้มอย่างภูมิใจ
“หึ นิสัยเด็กจริง ๆ”
“เธอต่างหากที่นิสัยเด็ก”
“อ่อนหัด”
“เธอนั่นแหละ ยัยแม่มังกร”
“หุบปาก”
ปัง—ปัง—ปัง—
เสียงยิงสามนัดดังมาจากซุ้มลูกโป่ง
จากมุมที่ยืนอยู่ ลีออนมองไม่เห็นว่าลูกโป่งแตกไปกี่ลูก
แต่ดูจากสีหน้าโนอาแล้ว ผลลัพธ์คงไม่น่าพอใจนัก
ลีออนกับรอสไวส์สบตากัน แล้วเดินไปทางซุ้มพร้อมกัน
ระหว่างที่เดินเข้าไป โนอาเปิดฉากยิงอีกหลายครั้ง แต่ใบหน้าเล็กจริงจังนั้นยังไร้รอยยิ้ม
เข้าไปดูใกล้ ๆ
โอ้โห รอยยิ้มไปอยู่บนหน้าพ่อค้าหมดแล้ว
“ไม่เป็นไรนะหนูน้อย ยิงไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็โดนแน่” เจ้าของร้านสะพายถุงเงินที่อัดแน่นด้วยเหรียญมังกร
ดูเหมือนเช้านี้กิจการจะรุ่งทีเดียว
โนอาหยิบปืนขึ้นมายิงอีกสองนัด
ลีออนสังเกตเห็นว่าปืนมังกรของเล่นยิงกระสุนพลังเวทออกมา ไม่แปลกที่มูนจะยังไม่ได้ลองเล่นเมื่อเทียบกับพี่สาวที่พัฒนาการก้าวหน้า เธอยังอายุน้อยเกินกว่าจะใช้เวทมนตร์ได้
แต่ถึงอย่างนั้น กระสุนของโนอาก็ยังพลาดเป้าอีกครั้ง
แกร๊ก—
โนอาวางปืนลงบนโต๊ะอย่างใส่อารมณ์เล็กน้อย สีหน้าหงุดหงิด กัดริมฝีปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“แม่ มูน ไปเล่นอย่างอื่นกันเถอะ” โนอาพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง แต่ก็ยังบูดบึ้งอยู่เล็กน้อย
แม้ปกติเธอจะเป็นเด็กสุขุมและรู้เหตุรู้ผล แต่ก็ยังมีด้านเด็ก ๆ อยู่เหมือนกัน
พอเจอเรื่องที่กระทบจิตใจจริง ๆ อารมณ์ก็แสดงออกมาทางสีหน้าทันที
ลีออนไม่ได้เกลี่ยกล่อมให้เธอลองใหม่อีกครั้ง หรืออะไรทำนองนั้น
เห็นได้ชัดว่าเจ้าของร้านดัดแปลงปืนของเล่นไว้ ไม่อย่างนั้นด้วยความสามารถของโนอา คงไม่พลาดทุกนัดแบบนี้
กลเม็ดแบบนี้ ลีออนรู้มาตั้งแต่เด็กแล้ว เพียงแต่ไม่คิดว่าจะฉวยโอกาสทำเงินกับเด็กเล็ก แม้แต่ในเมืองลอยฟ้าของเผ่ามังกรก็ยังใช้กันอยู่
เขาก้าวเข้าไป อุ้มโนอาลงจากเก้าอี้
ครอบครัวสี่คนเตรียมจะจากไป
แต่เจ้าของร้านดูเหมือนจะสังเกตเห็นว่าครอบครัวนี้แต่งตัวดี ดูมีฐานะ จึงอยากรีดเงินเพิ่มอีกหน่อย
“เฮ้อ ไม่คิดว่าวันนี้จะไม่มีใครได้ของรางวัลไปเลยสักชิ้น พ่อแม่สมัยนี้นี่นะ ไม่รู้เลยว่าลูกอยากได้อะไร”
เจ้าของร้านเช็ดปืนของเล่น พลางพูดจาแฝงนัย
ลีออนหยุดกึก ก้มลงมองโนอา “อยากได้ตุ๊กตาพวกนั้นไหม โนอา?”
โนอาเม้มปาก ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า “ไม่อยาก”
ลูกสาวคนโตบอกว่าไม่อยาก บางทีก็อาจไม่ได้หมายความว่าไม่อยากจริง ๆ
ลีออนจึงหันไปถามมูน “แล้วมูนล่ะ อยากได้ไหม?”
“อืม… มูนก็ไม่อยากค่ะ”
โอเค แบบนี้แปลว่าอยากได้แน่ ๆ
ลีออนเดาว่าต้นเรื่องคงเป็นเพราะมูนพูดว่าอยากได้ตุ๊กตาลูกโป่ง โนอาเลยลากเธอมาเล่น
ลีออนจับมือมูน แล้วหันกลับเดินไปทางซุ้ม
โนอาชะงักไป เงยหน้ามองรอสไวส์
รอสไวส์ยิ้ม แล้วพยักหน้าให้
พอได้รับการอนุญาตอย่างเงียบ ๆ จากผู้เป็นแม่ โนอาก็รีบวิ่งตามไป
“พ่อค้า ขออีกสิบนัด” ลีออนกลับมายืนหน้าซุ้ม
“สิบนัด? สิบนัดไม่พอหรอก เกมนี้ดูง่าย แต่จริง ๆ ยากนะ ลูกสาวคุณเมื่อกี้ยังยิงไม่โดนเลย” เจ้าของร้านพยายามหว่านล้อม หวังให้เติมเงินเพิ่ม
แต่ลีออนเพียงเน้นย้ำคำเดิม “สิบนัด”
“ได้ ๆ สิบนัดก็สิบนัด”
เจ้าของร้านยื่นปืนกระบอกเดิมให้
โนอาหยิบเหรียญจากกระเป๋า ส่งให้เจ้าของร้าน
“ขอบใจนะ” ลีออนพูด
“อืม” โนอาพยักหน้า
ลีออนรับปืนมา พลังเวทไหลจากปลายนิ้วเข้าสู่แม็กกาซีนของปืน
เกมยิงลูกโป่งฉบับมังกร นอกจากต้องเล็งแม่นแล้ว ยังต้องควบคุมพลังเวทอย่างประณีตด้วย
ปัง—
นัดแรก
พลาด
เจ้าของร้านหัวเราะเบา ๆ “ไม่เป็นไรครับ ยิงต่อเลย”
มูนดึงแขนเสื้อลีออน เงยหน้าพูดว่า “พ่อ ไม่ต้องยิงแล้วก็ได้ มูนไม่เอาตุ๊กตาหมีก็ได้”
ถึงบ้านนี้จะไม่ขาดแคลนเงินสำหรับกระสุนไม่กี่สิบนัด และซื้อหมีในราคาที่สูงลิ่วกว่านี้ก็ได้
แต่ความโชคร้ายของเจ้าของร้านคือ ทั้งบ้านนี้ดื้อรั้นหัวแข็งเหมือนกันหมด
โดยเฉพาะคนที่ถือปืนอยู่ตอนนี้
ลีออนลูบหัวมูนเบา ๆ “ไม่เป็นไร พ่อจัดการเอง”
“แน่นอนครับ คุณทำได้แน่นอน จะเพิ่มอีกสักหน่อยไหม—”
ปัง ปัง ปัง—
สามนัดติด ลูกโป่งแตกสามลูก
คำพูดสุดท้ายของเจ้าของร้านถูกกลืนหายไปพร้อมกับเสียงลูกโป่งแตก
ดวงตาของโนอากับมูนเป็นประกาย
“พ่อสุดยอดเลย! สู้ ๆ ค่ะพ่อ!”
เจ้าของร้านดีใจเร็วเกินไป
ที่ลีออนยิงพลาดนัดแรก ก็แค่ทดสอบดูว่าปืนถูกดัดแปลงไปในทิศทางไหน
ตอนนี้เขาปรับศูนย์ปืนได้แล้ว
ปัง—ปัง—ปัง—
ยิงต่อเนื่องอีกหลายนัด
ครบสิบนัด ลีออนยิงเข้าเป้ารวมเก้าครั้ง
ของรางวัลคือหมีตัวใหญ่สองตัว
“ขอบคุณนะครับ เห็นไหม สิบนัดก็พอแล้ว”
ลีออนยื่นตุ๊กตาหมีให้ลูกสาวทั้งสอง
เจ้าของร้านแทบร้องไห้
ชายคนนี้เป็นเทพจุติจากไหนกัน?
ศูนย์เล็งเบี้ยวขนาดนั้นยังยิงเข้าเป้าได้อีก?
ออกไปจากซุ้มฉันเดี๋ยวนี้เลย!
ลีออนหันหลังอย่างพึงพอใจ เงยหน้ามองรอสไวส์
แม่มังกรสองมือว่างเปล่า
หันไปมองลูกสาวทั้งสอง ได้ของเต็มไม้เต็มมือ
คิดอยู่ครู่หนึ่ง
ลีออนหันกลับไปอีกครั้ง
“พ่อค้า เอาอีกสิบนัด”
.
.
.