บทที่ 38 พวกเรามีตรามังกรอยู่แล้ว จะกลัวอะไร?
บทที่ 38 พวกเรามีตรามังกรอยู่แล้ว จะกลัวอะไร?
เมืองแห่งนี้สมชื่อของมันจริง ๆ
เมืองลอยฟ้าของเผ่ามังกรตั้งอยู่บนพรมแดนหมู่เมฆอันห่างไกล เข้าถึงได้เฉพาะสิ่งมีชีวิตที่มีพลังโบยบินอันแข็งแกร่งเท่านั้น
หลังจากออกบินมาหลายชั่วโมง ในที่สุดลีออนกับครอบครัวก็มาถึงชานเมืองของเมืองลอยฟ้า
เพราะมังกรมีขนาดมหึมา พื้นที่ด้านนอกเมืองจึงกว้างขวางมากพอให้มังกรหลายตนลงจอดพร้อมกันได้
รอสไวส์เลือกจุดที่ค่อนข้างโล่งแห่งหนึ่งเพื่อลงจอด
ลีออนอุ้มลูกสาวทั้งสองกระโดดลงจากหลังเธอ จากนั้นรอสไวส์ก็หุบปีกแล้วแปลงร่างกลับเป็นมนุษย์
“เอาล่ะ เข้าไปกันเถอะ”
หญิงชายสองคนที่ต่างก็อุ้มลูกสาวไว้ในอ้อมแขน เดินมุ่งหน้าไปยังทางเข้าเมืองลอยฟ้า
ทันทีที่ผ่านประตูเมือง ก็ถือว่าก้าวเข้าสู่เมืองมังกรอย่างเป็นทางการ
ถนนกว้างขวาง สินค้าแปลกตาหายากระยิบระยับ ร้านค้าหลากหลายชนิด และ—
สิ่งที่ลีออนมองเห็นเต็มสองตาคือกิ้งก่าตัวใหญ่มีหางเต็มไปหมด!
เขากลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่อยู่ ขาทั้งสองสั่นเล็กน้อย
รอสไวส์เหลือบมองเขาแล้วหัวเราะเบา ๆ “สั่นอะไร กลัวเหรอ?”
“นี่มันสั่นด้วยความตื่นเต้นต่างหาก” ลีออนจ้องมองชาวมังกรที่อยู่ตรงหน้า
“สั่นด้วยความตื่นเต้น?”
“รางวัลระดับหนึ่ง! รางวัลระดับหนึ่งเต็มไปหมดเลย! พวกเรารวยแล้ว!”
รอสไวส์ยกมือปิดหน้าเงียบ ๆ
นิสัยเสียจากอาชีพเก่าของผู้ชายคนนี้กำเริบอีกแล้วสินะ?
เธอใช้หางสะบัดโดนก้นของลีออนเบา ๆ “เร็วหน่อย พวกเรากำลังรีบ”
ครอบครัวสี่คนมุ่งหน้าไปยังสตูดิโอถ่ายภาพ
สตูดิโอที่รอสไวส์จองไว้ แน่นอนว่าเป็นสตูดิโอชั้นนำอันดับหนึ่งและมีชื่อเสียงมาก
เพียงแค่ยืนอยู่หน้าประตู ลีออนก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศศิลปะอันเข้มข้น
เขาเคยคิดมาตลอดว่ามังกรเป็นสิ่งมีชีวิตป่าเถื่อนที่มีแต่การต่อสู้และเข่นฆ่า ก่อนหน้านี้เขาแทบไม่สามารถเชื่อมโยงคำว่า “มังกร” กับ “ภาพถ่ายเชิงศิลป์” ได้เลย
สำหรับมังกรแล้ว ศิลปะไม่ใช่สงครามกับการสังหารเหรอ?
นี่คือความคิดอคติของลีออน
ทว่าเมื่อเขาพยายามทำความเข้าใจโลกของมังกรให้ลึกซึ้งขึ้น เขากลับพบว่าสิ่งต่าง ๆ ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด
ถ้าไม่นับหางของผู้คนบนถนนเมือง พวกเขาจะแตกต่างจากมนุษย์ตรงไหนกัน?
“เข้ามาสิ” รอสไวส์ผลักประตูเข้าไป
“โอ้ ถึงแล้วเหรอ”
ลีออนอุ้มมูนไว้ในอ้อมแขน เดินตามเข้าไปอย่างใกล้ชิด
เมื่อเข้าไปในสตูดิโอ ผนังด้านหนึ่งเต็มไปด้วยภาพถ่ายเชิงศิลป์หลากหลายรูปแบบ
ช่างภาพเป็นผู้หญิงวัยกลางคนสวมแว่นตา
ไม่สิ ควรเรียกว่ามังกรเพศเมียวัยกลางคนต่างหาก
เธอมีท่าทางอ่อนโยน แต่งตัวเรียบง่าย และมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ
เธอก้าวเข้ามาจับมือกับรอสไวส์สั้น ๆ
“นับเป็นเกียรติของร้านเราอย่างยิ่ง ที่ได้ถ่ายภาพครอบครัวให้ราชินีมังกรเงิน”
“อย่าพูดแบบนั้นเลย ทุกคนต่างก็พูดว่าเซลีนา..ฝีมือการถ่ายภาพของเธอถือเป็นอันดับหนึ่งในเผ่ามังกร ครอบครัวฉันต่างหากที่โชคดีได้ถ่ายกับเธอ”
“ฝ่าบาทยกย่องกันเกินไปแล้ว เชิญค่ะ ลองชุดที่นี่ก่อน”
“ได้”
ระหว่างเดินไปห้องลองชุดกับเซลีนา ลีออนโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูรอสไวส์
“ตอนนี้เธอถือเป็นหนึ่งในราชามังกรไม่ใช่เหรอ เรียกให้ช่างภาพมาบริการถึงที่ไม่ได้รึไง?”
“ราชามังกรของแต่ละเผ่าบัญชาการได้เฉพาะคนในเผ่าของตัวเอง แต่เหล่ามังกรแห่งเมืองลอยฟ้าไม่ได้สังกัดเผ่าใด”
“งั้นสถานะราชินีของเธอก็ดูต่ำต้อยไปหน่อยนะ” ลีออนแซว
รอสไวส์ถลึงตาใส่เขา “ยังไงฉันก็สูงกว่านายนั่นแหละ”
“ฮึ่ม”
ทั้งสี่คนเดินตามเซลีนาเข้าไปในห้องลองชุด
เซลีนาหยิบชุดสูทขึ้นมาหนึ่งชุด กำลังจะอธิบายให้ลีออนฟัง แต่แล้วก็สังเกตเห็นว่า—
“ฝ่าบาท หางของสามีท่าน...”
“สามีฉันไม่ชอบโชว์หาง รบกวนเลือกชุดที่ไม่มีช่องหางให้เขาหน่อยได้ไหม?”
“ได้ค่ะ ฝ่าบาท”
ในฐานะช่างภาพมากประสบการณ์ เซลีนาเคยพบมังกรสารพัดประเภท
หลายคนไม่ชอบเผยหาง จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร
เธอจัดชุดสูทแบบปกติให้ลีออน ซึ่งลีออนก็สวมมันอย่างว่าง่าย
“ว้าว~ พ่อใส่สูทแล้วหล่อจัง~”
ลีออนสูงประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรนิด ๆ รูปร่างทรงสามเหลี่ยมคว่ำแบบมาตรฐาน ใส่เสื้อผ้าแล้วดูเพรียว แต่พอถอดออกก็เห็นกล้ามเนื้อชัดเจน
ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา เขาใส่สูทเพียงครั้งเดียวเท่านั้น และนั่นคือในพิธีสำเร็จการศึกษาของสถาบันนักล่ามังกร
ตัวเขาเองไม่ได้สนใจเรื่องความงามหรือความหล่อพวกนั้น
แต่หลังพิธีวันนั้น นักศึกษาหญิงต่อแถวขอชวนเขาไปทานข้าวไม่ขาดสาย
ตอนนั้นลีออนตอบอย่างจริงจังว่า
“ฉันต้องกลับไปตอกกีบให้ลาแก่ของอาจารย์ก่อน ไว้คราวหน้าไปกินด้วยแน่นอน”
หลังจากได้ยินเรื่องนั้น อาจารย์ก็กอดลาแก่ของตัวเองแล้วสูบยาพ่นควันทั้งคืน ยังคิดไม่ออกเลยว่าเจ้าเด็กนั่นกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
ดึงสติกลับมาสู่ความเป็นจริง..
ลีออนมองตัวเองในกระจก
เขาดูเป็นผู้ใหญ่ สุขุม และนิ่งกว่าตอนนั้นมากจริง ๆ
มูนสะบัดหางน้อย ๆ อย่างตื่นเต้น มองคุณพ่อสุดหล่อของตัวเอง แล้วชมไม่หยุดปาก
ลีออนยื่นมือไปขยี้ผมมูนเบา ๆ จากนั้นก็หันไปมองลูกสาวคนโตผู้ “พูดน้อย”
โนอาสะดุ้งเล็กน้อย หลบสายตา แล้วพูดตะกุกตะกักว่า “ก็… ก็ถือว่าหล่ออยู่นะ”
สูทคือการเสริมหล่อที่ดีที่สุดสำหรับผู้ชาย มันช่วยเสริมบุคลิกและขับรูปร่างให้เด่นชัด
ในเมื่อแม้แต่ลูกสาวคนโตก็บอกว่าหล่อ งั้นก็คงหล่อจริง ๆ นั่นแหละ
ลีออนจึงหันไปมองรอสไวส์ด้วยสีหน้าภูมิใจ
ราชินีพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะพยักหน้าให้คำประเมิน
“มันดูแปลกนิดหน่อยที่ไม่มีหาง”
ยัยแม่มังกรเอ๊ย ชาตินี้ฉันจะไม่มีวันใส่หางเด็ดขาด!
หลังจากเลือกเสื้อผ้าให้ลีออนแล้ว เซลีนาก็เลือกชุดราตรีให้รอสไวส์ด้วย
ชุดเป็นแบบเปิดไหล่ สีดำทั้งชุด มีลายประดับสีแดงเข้มที่เอวและชายกระโปรง เพิ่มความลึกลับและความสง่างามให้กับความขรึม
แต่เพราะเป็นแบบเปิดไหล่ คอเสื้อจึงค่อนข้างลึก เผยให้เห็นตรามังกรเล็กน้อย
รอสไวส์ยกมือปิดหน้าอกอย่างเขิน ๆ “ช่างเซลีนา เปลี่ยนเป็นแบบคอสูงกว่านี้หน่อยได้ไหม?”
“ได้ค่ะ ฝ่าบาท”
เซลีนาหัวเราะ รอยยิ้มราวกับกำลังบอกว่า เด็กสมัยนี้นี่นะ ช่างเล่นพิเรนทร์กันจริง ๆ
ฉวยโอกาสนั้น ลีออนขยับเข้าไปข้างรอสไวส์พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ กระซิบว่า “เมื่อไหร่จะลบตรามังกรน่ารำคาญนี่สักที ถ่ายรูปทีไรก็ลำบาก”
“หุบปาก ตรามังกรสลักแล้วลบไม่ได้”
ลีออนยักไหล่ ไม่พูดอะไรต่อ
ท้ายที่สุด เซลีนาเลือกชุดอีกชุดที่พอดีตัวให้รอสไวส์
และแน่นอน ลูกสาวทั้งสองก็ต้องมีชุดด้วย
ชุดของพวกเธอเลือกง่ายมาก ถ้าคนหนึ่งพอใจ อีกคนก็พอใจแน่นอน
หลังจากเตรียมตัวนานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดครอบครัวสี่คนก็พร้อมถ่ายภาพ
ภาพแรกเป็นภาพครอบครัว
ลีออนอุ้มมูน ส่วนรอสไวส์อุ้มโนอา ทั้งสองยืนเคียงข้างกัน
ในเลนส์กล้อง ท่ายืนและตำแหน่งถือว่ามาตรฐาน
แต่มันก็… ไม่ค่อยเหมือนภาพครอบครัวเท่าไหร่
เซลีนาวางกล้องลง แล้วกล่าวอย่างสุภาพว่า “ฝ่าบาท ขอให้ท่านกับสามีโพสท่ารักกันหน่อยได้ไหมคะ?”
คู่สามีภรรยาผู้ดูเหมือนถูกบีบคั้นต่างชะงักไปพร้อมกัน
รอสไวส์: “รักกัน…”
ลีออน: “ท่า…”
เซลีนายิ้มแล้วพยักหน้า “ใช่ค่ะ ต้องแบบรักกันมาก~~~~ มากเป็นพิเศษเลยนะคะ”
ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วหันหน้าหนีพร้อมกันทันที
รอสไวส์กระแอมสองครั้ง “ช่าง… มีท่าที่แนะนำไหม?”
เซลีนาคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า
“โดยทั่วไป คู่สามีภรรยาควรดูรักใคร่ แต่ก็ต้องพอดี ๆ มักจะกอดกัน เอาจมูกแตะกัน หรือสบตากันอย่างลึกซึ้ง”
กอดกัน
จมูกแตะกัน
สบตาอย่างลึกซึ้ง
ช่างภาพเอ๋ย แบบนี้ฆ่าพวกเราทิ้งเลยดีกว่า
เห็นว่าทั้งสองดูเขินอาย เซลีนาก็รู้สึกงุนงง
ตรามังกรก็สลักกันไปแล้ว ถ่ายรูปใกล้ชิดกันหน่อยจะเป็นอะไรไป?
ไม่เข้าใจเด็กสมัยนี้จริง ๆ
“ถ้าแบบนั้นไม่ได้ งั้นทำรูปหัวใจด้วยหางดีไหม?”
“ทำรูปหัวใจด้วยหาง…”
“ใช่ค่ะ น่ารัก สดใสดี”
รอสไวส์เหลือบมองลีออน ตอนนี้จะงอกหางให้หมอนี่ก็คงไม่ทันแล้ว
แต่คิดดูแล้ว เหมือนจะมีแค่ทำรูปหัวใจด้วยมือเท่านั้นที่พอรับได้
ซี้ด…
จะทำยังไงดี?
“ใช้มือแทนได้ไหม?”
ลีออนพูดขึ้น “ภรรยาฉันใช้หาง ฉันใช้มือ ก็ทำเป็นรูปหัวใจได้เหมือนกันใช่ไหม?”
เซลีนาเลิกคิ้ว แล้วเอ่ยชมว่า “ไอเดียดีมาก! เป็นท่าที่พวกเราไม่เคยลองมาก่อนเลย เอาล่ะ เตรียมตัว แบบนี้แหละ ถ่ายแบบนี้เลย!”
.
.
.