บทที่ 24 ผู้ช่วยของการ์ป?

บทที่ 24 ผู้ช่วยของการ์ป?

เมื่อการต่อยกลายเป็นสัญชาตญาณ... โรลดี้ รู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังโห่ร้องยินดี เขามีความสุขขึ้นเรื่อยๆ ค่อยๆ ปลดปล่อยความคิดให้ว่างเปล่า เพียงแค่เหวี่ยงหมัดออกไปตามอำเภอใจ ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ

สัตว์กินเนื้อคือสิ่งมีชีวิตที่น่าอัศจรรย์ที่สุดในโลก เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกกำจัด พวกมันวิวัฒนาการกรงเล็บอันแหลมคม และสิ่งที่ซ่อนอยู่ลึกในกระดูกคือพรสวรรค์ในการต่อสู้โดยกำเนิด! บางครั้ง การคิดมากเกินไปกลับให้ผลเสีย การปล่อยใจให้ว่างและทำตามสัญชาตญาณดิบอาจนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง

“นี่แหละคือร่างที่แกร่งที่สุดของชั้น!”

ลายเส้นของ โรลดี้ จู่ๆ ก็เปลี่ยนไปเหมือนการ์ตูนเรื่อง JOJO น้ำลายไหลย้อยออกมาจากมุมปากอย่างอิสระ แววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ซากเรือรบขนาดใหญ่ทนหมัดของเขาได้ไม่ถึง 5 นาทีก็แหลกเป็นจุล

ช่างเป็นการระบายอารมณ์ที่สะใจและหมดจดอะไรเช่นนี้! จนกระทั่งพระจันทร์เต็มดวงถูกดวงอาทิตย์ยามเช้าเตะกระเด็นหายไป โรลดี้ ถึงรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา ไม่สนว่ารอบข้างจะเละเทะและสกปรกแค่ไหน เขาทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาทันที และแทบจะในวินาทีเดียวกัน เสียงกรนสนั่นหวั่นไหวก็ดังก้อง

ที่เวอร์คือ... ในฝันเขาก็ยังต่อยไม่หยุด

ในฐานะลูกครึ่ง เผ่ามิงค์ ตลอด 15 ปีที่มายังโลกนี้ โรลดี้ เคยผ่านประสบการณ์ “ซูลอง” แบบนี้มาแค่ 2 ครั้ง ครั้งแรกคือตอนที่เข้า มารีนฟอร์ด ใหม่ๆ แล้วอยากจะต่อต้านหมัดของ เซเฟอร์ และครั้งที่สองก็คือตอนนี้

พระจันทร์เต็มดวงเกิดขึ้นหลายครั้งในแต่ละปี แต่ดูเหมือน เซเฟอร์ จะจงใจกดทับสัญชาตญาณดิบนี้ของเขาไว้ตลอดมา

สัญชาตญาณทำให้การฝึกฝนได้ผลดีเป็นสองเท่า ซึ่งเป็นข้อดี แต่ข้อเสียคือการทำตามสัญชาตญาณมากเกินไปอาจเปลี่ยนคนให้กลายเป็น “ปัจเจกชน” ที่สมบูรณ์แบบ สังคมของ โรลดี้ ยังต้องการการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น และบางครั้งการทำตามสัญชาตญาณอาจนำไปสู่การกระทำที่ไม่อาจแก้ไขได้ การเป็นอิสระและบ้าคลั่งนั้นเท่ก็จริง... แต่มันก็อันตรายถึงตายด้วย

“อะไรนะ? นายจะพา โรลดี้ ไปไล่ล่าไอ้สารเลว โรเจอร์? การ์ป สมองนายโดนเซมเบ้อุดตันไปหมดแล้วเรอะ? ชั้นไม่ยอมให้ โรลดี้ ไปทำภารกิจแบบนั้นเด็ดขาด!”

สายโด่ง ณ ห้องทำงาน จอมพลเรือ แห่ง มารีนฟอร์ด เซเฟอร์ และ การ์ป กำลังเถียงกันหน้าดำหน้าแดง

คอง กระดูกเหล็ก, เซ็นโงคุ และ ซึรุ นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหม่เอี่ยม มองดูเหตุการณ์อย่างไม่ยี่หระราวกับกำลัง “นั่งกินแตงโมดูละคร”

“ไร้สาระ! ด้วยฝีมือเจ้าเด็กนั่นตอนนี้ มีกี่คนเชียวในทะเลกว้างที่จะหยุดมันได้? ความเร็วของ ผลโมโมะ โมโมะ เป็นเรื่องล้อเล่นรึไง? แล้วอย่าลืมสิ โรลดี้ เรียนรู้ทุกอย่างที่เรียนได้ไปหมดแล้ว นายไม่มีอะไรจะสอนมันแล้ว การต่อสู้จริงต่างหากคือหนทางที่ดีที่สุดที่จะทำให้มันแกร่งขึ้น!”

ความกังวลของ เซเฟอร์ ไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล และคำพูดของ การ์ป ก็มีน้ำหนัก ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ยอมถอยให้กัน

“ไอ้บ้า! แกกำลังจะบอกว่าระดับการสอนของชั้นมันห่วยแตกงั้นเรอะ?”

“ก็เออสิวะ! ฝีมือหางอึ่งแบบแก สอนได้แต่พวกเด็กขี้มูกโป่งเท่านั้นแหละ!”

“อยากเจ็บตัวใช่มั้ยฮะ?”

“เข้ามาสิ! คิดว่าชั้นกลัวแกเรอะ?!”

หัวของทั้งสองชนกันเปรี้ยง ดูเหมือนพร้อมจะเปิดศึกวางมวยกันได้ทุกเมื่อ

“นี่พวกนายสองคน...”

คอง กระดูกเหล็ก วางชุดน้ำชาหน้าตาประหลาดลง รู้สึกปวดหัวจี๊ด สองคนนี้เถียงกันจนหัวเขาจะระเบิดอยู่แล้ว อีกอย่าง ในใจเขาก็เอนเอียงไปทาง การ์ป มากกว่า ศักยภาพของ โรลดี้ ในตอนนี้มันหรูหราเกินกว่าจะเอามาใช้เป็นแค่ รองหัวหน้าครูฝึก การได้ปะทะกับยอดฝีมือระดับท็อปในทะเลกว้างต่างหากคือสิ่งที่ โรลดี้ ควรทำ การต่อสู้จริงคือเตาหลอมที่ดีที่สุดสำหรับนักรบ

“ตาแก่คอง อย่ามาเกลี้ยกล่อมชั้นให้ยาก! วันนี้ชั้นจะขยี้หมัดไอ้เวร การ์ป ให้แหลกคามือให้ได้!”

“หา? ด้วย ฮาคิเกราะ อ่อนๆ ของแกเนี่ยนะ? ตาแก่คอง ได้ยินไหม? หมอนี่เริ่มก่อนนะ! แต่เดี๋ยวชั้นจะช่วยออกค่ารักษาข้อมือให้ เซเฟอร์ เอง!”

ทั้งสองเริ่มกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันทันที ผ้าคลุมทหารเรือที่ทหารนับล้านใฝ่ฝันยับยู่ยี่จากการดึงทึ้ง ทั้งที่เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ที่น่าเคารพนับถือ แต่ตอนนี้กลับตีกันเหมือนเด็กโข่งท้ายหมู่บ้าน

“ท่าน จอมพล คอง ครับ... ทำไมไม่ให้เจ้าหนู โรลดี้ มาเรียนงานกับผมสักพักล่ะครับ? ความสามารถในการเรียนรู้ของเด็กคนนั้นสูงมาก ผมว่าถ้าฝึกทักษะการบริหารจัดการให้เขาหน่อย ในอนาคตเขาต้องเป็น พลเรือเอก ที่สมบูรณ์แบบได้แน่ๆ!”

นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ!

เซเฟอร์ และ การ์ป ที่กำลังนัวเนียกันอยู่และเมินคำพูดของ คอง กระดูกเหล็ก ไปแล้ว กลับหยุดชะงักพร้อมกันอย่างรู้ใจเพราะประโยคเดียวของ เซ็นโงคุ

ทั้งสองสบตากัน สายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งดูเหมือนจะบรรลุข้อตกลงบางอย่าง

“อะแฮ่ม... จริงๆ แล้ว การให้เจ้าหนู โรลดี้ ไปกับ การ์ป สักพักก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้นะ ชั้นแค่มีเงื่อนไขนิดหน่อย!”

“ไม่ต้องห่วงเพื่อนยาก เจ้าเด็กนั่นก็ถือเป็นศิษย์ชั้นครึ่งหนึ่งเหมือนกัน ชั้นเอาหัวเป็นประกันเลยว่าจะไม่ปล่อยให้มันตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตเด็ดขาด!”

สองคนที่เมื่อกี้ยังหน้าแดงก่ำจะกินเลือดกินเนื้อกัน จู่ๆ ก็กอดคอกันกลมเกลียว รอยยิ้มเจิดจ้าทำให้ดูเหมือนพี่น้องคลานตามกันมาที่คนละพ่อคนละแม่

ล้อเล่นน่า? จะให้ไอ้เจ้าเล่ห์ เซ็นโงคุ ชุบมือเปิบงั้นเหรอ?

หลังจาก โรลดี้ มาอยู่ที่ มารีนฟอร์ด ชีวิตประจำวันของเขาอยู่ในความดูแลของ เซเฟอร์ ส่วนการฝึกฝน การ์ป และ เซเฟอร์ ช่วยกันดูแล ยังไงซะในฐานะอาจารย์ของศิษย์คนเดียวกัน พวกเขาก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว จะยอมยกศิษย์รักให้ ‘คนนอก’ ได้ยังไง?

และไอ้หมอนี่ เซ็นโงคุ มันเจ้าเล่ห์ที่สุด! ขืนปล่อยให้ โรลดี้ ไปอยู่กับมันสักพัก ฝีปากกล้าๆ ของมันต้องกล่อม โรลดี้ ให้ไปอยู่ฝั่งมันได้แน่ เปรียบเทียบแบบไม่ค่อยจะถูกนัก... นี่มันเหมือนรักสามเส้าสุดระทึก โดยมี โรลดี้ เป็นคนกลาง ทำให้สองคนแรกตีกันแทบตาย แต่พอมีมือที่สี่โผล่มา สองคู่แค้นนี้ก็พร้อมจะจับมือกันถีบมือที่สี่ออกไปก่อนทันที

“พวกแกสองคนนี่มัน...”

คอง กระดูกเหล็ก ถอนหายใจ ไม่พูดอะไรต่อ เขาหันไปสนใจชุดน้ำชาแบบกลั่นตรงหน้า อย่าถามว่าทำไมต้องเป็นชุดน้ำชาแบบกลั่น คำตอบคือใบชาที่ พลเรือโท ซึรุ เอามาให้มันกลายเป็นผงไปแล้ว ภายใต้คำขอแกมบังคับของเธอ เขายังต้องดื่มชานี้ให้ได้ แต่ไม่อยากกินกากเข้าไปเต็มปาก ก็เลยต้อง...

ในที่สุด หลังจากการเจรจาฉันท์มิตร การ์ป และ เซเฟอร์ ก็บรรลุข้อตกลง ฝ่ายแรกรับประกันความปลอดภัยของ โรลดี้ และยอมจ่ายค่าเสียหายเป็นชาดำ 10 ถุง และซิการ์ชั้นดี 10 กล่อง เพื่อ ‘เช่า’ ตัว โรลดี้ ชั่วคราว

ส่วนเสียงประท้วงของ เซ็นโงคุ... ถูกทั้งสองเมินโดยสมบูรณ์

“ฮ่าฮ่าฮ่า! เยี่ยม! ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าหนู โรลดี้ จะมาเป็นผู้ช่วยของชั้น!”

การ์ป พอใจมาก

“พวกแกสองคน... อย่าเมินกันสิโว้ย!”

เซ็นโงคุ ก็อยากได้ โรลดี้ เหมือนกัน ผู้ช่วยเก่งๆ ช่วยประหยัดแรงในภารกิจได้เยอะนะ

“เอาน่าๆ หลังจบ ‘ค่ายฝึกนายทหาร’ รุ่นแรก เดี๋ยวชั้นคัดผู้ช่วยระดับท็อปให้นายเอง!”

“ไม่ต้องห่วง รับรองว่าเหมาะกับนายที่สุดแน่!”

ได้ยินคำรับรองอย่างมั่นใจของ เซเฟอร์ เซ็นโงคุ ถึงยอมอ่อนลง

“แต่ว่า... เรื่องการไปเป็นผู้ช่วยเนี่ย ไม่ควรถามความสมัครใจของ โรลดี้ ก่อนเหรอ?”

ซึรุ แทรกขึ้นมา

“ฮ่าๆ ไม่ต้องห่วง เจ้าเด็กนั่นต้องเต็มใจแน่นอน! เดี๋ยวชั้นจะไปคุยปรับทัศนคติกับมันหน่อย... ด้วย ‘ความจริงใจ’ ผ่านกำปั้นของชั้นเนี่ยแหละ!”

การ์ป ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตื่นเต้นอย่างเดียว เขาจินตนาการไปไกลแล้วว่าเจอกับ โรเจอร์ คราวหน้า เขาจะยิงปืนใหญ่ที่ทำลายเกาะได้ใส่มันสักลูก!

เห็นพวกนี้คุยกันจบแล้ว คอง กระดูกเหล็ก ก็กระแอมไอ

“ในเมื่อเป็นแบบนี้... ตั้งแต่วันนี้ไป พลเรือตรี โรลดี้ แห่ง มารีนฟอร์ด จะเข้ารับตำแหน่งผู้ช่วยของท่าน พลเรือโท การ์ป อย่างเป็นทางการ! และจะเข้าร่วมในภารกิจปราบปราม กลุ่มโจรสลัดโรเจอร์!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═