บทที่ 23 ฝันร้ายในวัยเด็ก: การ์ป

บทที่ 23 ฝันร้ายในวัยเด็ก: การ์ป

“ท่าน พลเรือโท การ์ป ถ้ามีคนมาปลุกคุณตอนกำลังหลับสบาย คุณจะทำยังไงครับ?”

“หา? ไม่ต้องถามเลย ก็ต้องหงุดหงิดสุดๆ แล้วอัดมันให้น่วมสิวะ!”

“งั้นเหรอครับ?”

โรลดี้ นั่งก้มหน้าอยู่กับพื้น วินาทีถัดมา เขาพุ่งตัวออกไปราวกับเสือดาวหลุดกรง กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายถูกกระตุ้นถึงขีดสุด หมัดมหึมาซัดเปรี้ยงเข้าเต็มหน้า การ์ป อย่างไร้ความปรานี ฮาคิเกราะ ผสานพลัง ผลโมโมะ โมโมะ ส่งร่าง การ์ป ปลิวว่อนไปไกลลิบ!

“แล้วคุณมาทำบ้าอะไรกลางวันแสกๆ ฮะตาแก่?!!”

โรลดี้... คลุ้มคลั่ง ทันที!

หัวของ การ์ป ปักลงไปในดิน ขาสองข้างชี้ฟ้า นิ่งสนิทไม่ไหวติง

“โฮะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ร้ายกาจจริงๆ แฮะ ผลปีศาจ นี่ทำให้หมัดแกหนักขึ้นขนาดนี้เลยเรอะ! ตาแก่อย่างฉัน ชักจะเครื่องร้อนแล้วสิ!”

การ์ป ดิ้นขลุกขลักสองสามที แล้วดึงหัวตัวเองขึ้นมาจากดิน เลือดกำเดาไหลเป็นทางยาวจากรูจมูกข้างหนึ่ง แต่ดูเหมือนคนเจ็บจะไม่ใช่เขา แต่เป็นคนอื่น

“ที่มากวนเวลานอนกลางวันชาวบ้าน เพื่อสิ่งนี้สินะ? ได้! งั้น คุณชายอย่างผม จะจัดให้สาสมใจเลย!”

“โมโมะ - พลัง 10 เท่า!”

“หมัดเหล็ก - ดาวตก!”

ไม่ว่าจะเป็นพลัง ผลปีศาจ หรือ ฮาคิเกราะ พลังทั้งหมดของ โรลดี้ ล้วนมีไว้เพื่อรับใช้การต่อสู้ด้วยร่างกายเท่านั้น

“หมัดเหล็ก”  นอกจากจะเป็นฉายาของ การ์ป แล้ว ยังเป็นวิชาที่ทรงพลังที่สุดของเขาด้วย หลังจาก โรลดี้ ติดตามเรียนรู้วิชาจาก การ์ป มา 3 ปี เขาก็สำเร็จวิชาหมัดมวยอันเป็นเอกลักษณ์ของ การ์ป นี่คือการขัดเกลาหมัดของตนเอง คือ “เจตจำนงแห่งหมัด” ที่เป็นเอกเทศ หมัดที่ไร้เจตจำนงนั้นไร้ความหมาย นี่คือหลักการที่ การ์ป สอนเขา

การ์ป แสยะยิ้ม ปล่อยหมัดออกไปดูเหมือนจะสบายๆ ไม่มี ฮาคิเกราะ หรือเทคนิคแพรวพราวใดๆ เหมือนหมัดที่คนธรรมดาเหวี่ยงเล่นๆ

แต่เขารับหมัดของ โรลดี้ ไว้ได้จริงๆ! แขนของเขารับรู้ถึงแรงมหาศาลจนงอลงเล็กน้อย แต่วินาทีถัดมา เขาก็ฝืนต้านจนได้เปรียบ สามารถงัดข้อกับ โรลดี้ ที่ใช้พลังขยาย 10 เท่าได้อย่างสูสี

แม้ การ์ป และ เซเฟอร์ จะเป็นสายต่อสู้ด้วยร่างกาย  เหมือนกัน แต่จุดแข็งของพวกเขาแตกต่างกัน

ฮาคิเกราะ ของ เซเฟอร์ แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ และนอกจากนั้นเขายังมีความสมดุลในทุกด้าน ส่วน การ์ป ก็มี ฮาคิเกราะ ที่ทรงพลังเช่นกัน (หมอนี่เป็นหนึ่งในสองคนที่ใช้ ฮาคิราชันย์ ได้ใน มารีนฟอร์ด ปัจจุบันด้วย) แต่สิ่งที่เวอร์วังที่สุดของเขาคือ... พละกำลังแห่งหมัด! เขาคือสายพลัง  อย่างแท้จริง

การปะทะกันของทั้งคู่รุนแรงและสร้างผลกระทบมากกว่าคู่ โรลดี้ กับ เซเฟอร์ เสียอีก โรลดี้ เตะกราด การ์ป หลบฉาก และคลื่น “เท้ายุ 6 รูปแบบ”  ที่ โรลดี้ ปล่อยออกมาก็ผ่าป้อมปืนเก่าๆ ขาดครึ่งอย่างง่ายดาย การ์ป ก็ไม่ยอมน้อยหน้า ปล่อยหมัดเฉี่ยวจมูก โรลดี้ ไปนิดเดียว แต่แรงหมัดนั้นทะลวงกำแพงหนาๆ จนเป็นรูโหว่

ทหารเรือ บางส่วนถูกดึงดูดด้วยเสียงดังสนั่น พวกเขาวิ่งมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น และเมื่อเห็นว่าใครกำลังสู้กับ พลเรือโท การ์ป ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

ทั้งคู่สู้กันตั้งแต่กลางวันยันค่ำมืด!

คนดูกลับไปนอนกันหมดแล้วเพราะทนง่วงไม่ไหว แต่ การ์ป ดูเหมือนยังไม่หนำใจ เรี่ยวแรงของ โรลดี้ เริ่มถดถอย หรือพูดให้ถูกคือ ปริมาณ ฮาคิ ของเขาใกล้จะหมดถังจากการคงสภาพ ฮาคิเกราะ และ ฮาคิสังเกต เป็นเวลานาน

ในที่สุด การประมือก็จบลงด้วยหมัดของ การ์ป ที่ประทับเข้าที่เบ้าตาของ โรลดี้

“ตาแก่หนังเหนียว... คราวหน้าผมชนะแน่!”

โรลดี้ หงุดหงิดมาก นอนแผ่หราอยู่บนพื้น แต่น้ำเสียงไม่มีความโกรธแค้นเลย

เขาไม่ได้โง่ ด้วยฝีมือระดับ การ์ป ถ้าจะเอาชนะเขา ทำไมต้องใช้เวลานานขนาดนี้? การแลกหมัดครั้งนี้ แม้จะเรียกว่าการต่อสู้ แต่มันเหมือนการที่ การ์ป กำลังถ่ายทอดแก่นแท้แห่ง “หมัดเหล็ก” ให้เขาด้วยวิธีพิเศษมากกว่า โรลดี้ รู้สึกได้เลยว่าหลังจากปะทะกับ เซเฟอร์ และ การ์ป สองยอดฝีมือระดับท็อป ความเข้าใจในการใช้พลัง ผลปีศาจ ของเขาก็ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น ในโลกนี้ ไม่มีทางลัดไหนจะทำให้แข็งแกร่งเร็วไปกว่าการต่อสู้แบบนี้อีกแล้ว

“โฮะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า! คลื่นลูกใหม่ย่อมแรงกว่าคลื่นลูกเก่าจริงๆ! เจ้าหนู อีกไม่เกิน 10 ปี แกตามทันพวกยอดฝีมือระดับท็อปได้แน่นอน! เรื่อง ผลปีศาจ ชั้นไม่ขอพูดถึง เชื่อว่า เซเฟอร์ คงเตือนแกไปแล้ว สิ่งเดียวที่ชั้นอยากจะบอกคือ... หมัดของแกยังไม่บริสุทธิ์พอ!”

“หมัดที่บริสุทธิ์ที่สุด ไม่ต้องการสิ่งปรุงแต่งใดๆ แม้แต่ ฮาคิ... เมื่อไหร่ที่แกสามารถต่อยภูเขาให้แหลกได้ด้วยหมัดธรรมดาๆ ที่ดูสบายๆ ที่สุด เมื่อนั้นแหละ หมัดของแกถึงจะบรรลุถึงจุดสูงสุดอย่างแท้จริง!”

สองการต่อสู้... การพัฒนาพลัง ผลปีศาจ อย่างก้าวกระโดด... และประโยคทองสองประโยคที่ โรลดี้ จะจำไปชั่วชีวิต

“อ้อ จริงสิ เจ้าหนู อีกไม่กี่วันออกทะเลไปทำภารกิจกับ ตาแก่อย่างฉัน หน่อยนะ!”

การ์ป เดินไปไกลแล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ เสียงของเขาดังสนั่นหวั่นไหว ตะโกนข้ามฟากมาดื้อๆ โดยไม่สนว่าจะรบกวนเวลานอนชาวบ้าน

“หา? ‘ค่ายฝึกนายทหาร’ กำลังจะเปิด แล้วผมเป็น รองหัวหน้าครูฝึก นะ ช่วงนี้ผมไม่ว่างหรอก!”

“อย่ามาพูดมาก ตกลงตามนี้!”

มองดูแผ่นหลังของ การ์ป ที่ค่อยๆ ลับตาไป โรลดี้ รู้สึกอ่อนล้าถาโถมเข้ามา การต่อสู้ความเข้มข้นสูงทำให้เขาหมดพลังไปพอสมควร เขานอนอยู่บนลานฝึกที่ว่างเปล่าเพียงลำพัง เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่งดงามเงียบๆ

“พระจันทร์กลมโตจัง... สวยชะมัด!”

ท้องฟ้าประดับด้วยดวงดาว พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นราวกับขนมเบื้องแผ่นใหญ่ สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน ร่างกาย หิ่งห้อยอวดแสงระยิบระยับในราตรี ทุกอย่างช่างสงบสุขและงดงาม

“คืนนี้... พระจันทร์เต็มดวง...”

สีหน้าผ่อนคลายของ โรลดี้ แข็งค้างกะทันหัน

“บ้าเอ๊ย! ทำไมต้องพระจันทร์เต็มดวงด้วยฟะ?!”

ยังไม่ทันได้คิดอะไร เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังดิบเถื่อนที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในสายเลือดแล้ว เขาลากสังขารที่อึดอัดทรมานวิ่งสุดฝีเท้าไปยัง “สุสานขยะ” แห่งหนึ่งใน มารีนฟอร์ด

ที่นี่ถูกเรียกว่า “สุสานแห่งมารีนฟอร์ด”

แต่สิ่งที่ฝังอยู่ที่นี่ไม่ใช่คน หากแต่เป็นซากเรือรบ กองทัพเรือ จำนวนมหาศาลที่ถูกปลดประจำการ

แสงจันทร์ ทำให้หัวใจเขาเต้นแรง ที่นี่คือขุมทรัพย์ของเขา เมื่อมาถึงที่นี่ เขาไม่ต้องสะกดกลั้นอณูแห่งความบ้าคลั่งในตัวอีกต่อไป

“โฮก!!!”

สิ้นเสียงคำราม ร่างสูงใหญ่ของ โรลดี้ ภายใต้ แสงจันทร์ ก็ขยายใหญ่ขึ้นอีกเท่าตัว! ความสูง 18 เมตรทำให้เขาดูเหมือน เผ่าคนยักษ์ ไม่มีผิด ขนสีขาวแซมดำบนไหล่งอกยาวออกมาอย่างบ้าคลั่งจนดูเหมือนผ้าคลุม หางงอกออกมาจากก้น และลักษณะของวูล์ฟเวอรีนก็ปรากฏชัดเจนขึ้นบนร่างกาย นี่คือสายเลือดพิเศษของ เผ่ามิงค์

ซูลอง

“ดูท่าคืนนี้คงไม่ได้นอนอีกแล้วสินะ...”

นึกถึงการนอนกลางวันที่ถูกขัดจังหวะเมื่อตอนเที่ยง แล้วมาเจอพระจันทร์เต็มดวงตอนกลางคืน ความหงุดหงิดที่บอกไม่ถูกก็ปะทุขึ้นในใจ โรลดี้

แม้พระจันทร์เต็มดวงจะไม่ทำให้เขาสติแตกจนคลุ้มคลั่ง แต่เลือดที่พลุ่งพล่านนั้นปฏิเสธไม่ได้ ผลที่ชัดเจนที่สุดคือ... นอนไม่หลับ

ดังนั้น ซากเรือรบพวกนี้จึงกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ เขาเริ่มเหวี่ยงหมัดใส่พวกมันโดยไม่รู้ตัว โดยใช้เพียงพละกำลังทางร่างกายล้วนๆ

เสียงทึบหนักแน่นดัง ตึง! ตึง! ราวกับเสียงหัวใจเต้นของนักรบผู้ยิ่งใหญ่

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═