บทที่ 18 ศึกชิงแชมป์ระดับภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้

บทที่ 18 ศึกชิงแชมป์ระดับภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้

หลังจากคว้าชัยที่ออร์แลนโด ลิงก์ได้รับเหรียญทอง Golden Gloves ระดับรัฐฟลอริดา ชุดกีฬาห้าชุดจากสมาคมมวยสมัครเล่น และเงินรางวัล 5,000 ดอลลาร์

เพียงวันเดียวถัดมา เขาและเวสต์ก็นั่งรถไฟสาย Silver Star มุ่งหน้าสู่ชาร์ลสตัน เซาท์แคโรไลนา เพื่อลุยศึกระดับ ภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ 

โซนนี้โหดหิน... รวมเสือสิงห์จาก 14 รัฐ ทั้งฟลอริดา, จอร์เจีย, แอละแบมา, หลุยเซียนา, มิสซิสซิปปี, เท็กซัส ฯลฯ

ท็อป 3 ของแต่ละรัฐตบเท้าเข้าร่วม รวมแล้วมีนักชกรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวตถึง 42 ชีวิต

ลิงก์ตะลุยฝ่าด่าน 4 รอบ จนทะลุเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ... และที่น่าทึ่งคือ เขาชนะน็อกรวดทุกไฟต์!

ชื่อเสียงของเขาดังก้องวงการมวยสมัครเล่น

ทุกคนรู้กิตติศัพท์ของ ‘นักมวยไมอามีจอมน็อกเอาต์’ ที่ต่อยใครเป็นต้องหลับ จนได้รับฉายาที่สองว่า ‘วิสัญญีแพทย์ทางกายภาพ’  ต่อจากฉายาแรก ‘เจ้าชายกำปั้นแห่งไมอามี’ ที่แฟนคลับตั้งให้

แต่ความดังก็เป็นดาบสองคม...

สไตล์การชกและท่าไม้ตายของเขาถูกคู่แข่งศึกษาจนพรุน ทุกคนทำการบ้านมาอย่างดีเพื่อแก้ทางเขาโดยเฉพาะ ทำให้แมตช์หลัง ๆ เริ่มตึงมือขึ้นเรื่อย ๆ

ในรอบรองชนะเลิศ เขาเจอกับนักชกอิตาเลียนจอมเทคนิค ฝีมือแพรวพราว ความเร็วจัดจ้าน... หมอนั่นหลบ ‘ท่าไม้ตายหมัดสวน’ ของลิงก์ได้ตั้งแต่ต้นเกม!

คนดูฮือฮากันทั้งสนาม... นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนหลบหมัดสังหารของลิงก์ได้ หลายคนเริ่มคิดว่าสถิติไร้พ่ายอาจจะจบลงวันนี้

แต่น่าเสียดาย... พวกเขาคิดผิด

แม้ท่าไม้ตายจะว่าว แต่ลิงก์ไม่ได้มีดีแค่ท่าเดียว... เขายังมี ‘หมัดหนัก’ เป็นทุนเดิม

ตลอด 6 ยกที่เหลือ ลิงก์เดินหน้าบดขยี้ ออกหมัดไปทั้งหมด 286 หมัด เฉลี่ยยกละ 40 กว่าหมัด... สถิติสูงสุดตั้งแต่ชกมา

เข้าเป้าที่หัว 48 ครั้ง ส่งคู่แข่งลงไปนับ 7 ครั้ง...

ครั้งสุดท้าย เขาซัดหมัดตรงเข้าแสกหน้า ส่งหนุ่มอิตาเลียนลงไปนอนยาวสิบวินาที ลุกไม่ขึ้น

ชนะมาได้อย่างหืดจับ

“ลิงก์... ไหวไหม?”

เวสต์เห็นลิงก์เหงื่อท่วมตัว ตัวแดงเถือก กล้ามเนื้อแขนขาสั่นระริก รู้ทันทีว่าร่างกายล้าเต็มที รีบสั่งให้เรกจี้กับมาริโอประคองไปนอนพัก ให้หมอนวดประจำทีมรีบคลายกล้ามเนื้อ

“ไหวครับ... แค่หมดแรงนิดหน่อย”

ลิงก์จิบน้ำเกลือแร่ แล้วห่มผ้าขนหนูรักษาอุณหภูมิร่างกาย

เวสต์ขมวดคิ้ว ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ลิงก์... เปลี่ยนแผนไหม? เป้าหมายที่จะชนะน็อกทุกไฟต์มันตึงเกินไป ร่างกายนายจะรับไม่ไหวเอานะ”

“จริงของเวสต์นะลิงก์... วันนี้โปรโมเตอร์มากันตรึม เขาดูที่ผลแพ้ชนะเป็นหลัก เอาชนะให้ได้ก่อนดีกว่าน่า” เรกจี้ช่วยพัดวีให้

ลิงก์โบกมือปฏิเสธ ยิ้มบาง ๆ

“อย่าห้ามเลย... นี่คือเป้าหมายที่ผมตั้งไว้เอง ตราบใดที่ยังไม่ล้มเหลว ผมจะไม่เปลี่ยนใจเด็ดขาด”

“แต่คู่แข่งรอบชิงโคตรเก่งเลยนะเว้ย สภาพนี้จะไปน็อกมันยังไงไหว?” มาริโอเบ้ปาก

“ก็ต้องใส่ให้สุดตีน!”

ลิงก์กำหมัดแน่น แววตามุ่งมั่น คิ้วเข้มเฉียบคมราวกับดาบ

ศึกชิงแชมป์ระดับภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ จัดขึ้นที่ North Charleston Coliseum ผู้ชมแห่มาดูแน่นขนัดกว่า 12,000 คน สื่อมวลชนจากทั่วสารทิศ ทั้ง FOX News, HBO Sports มากันให้พรึ่บ

“ลิงก์... คุณต้องเจอกับ โจนส์ ฟลอเรส รองแชมป์ระดับประเทศปีที่แล้ว ฝีมือเขาจัดจ้านมาก คุณยังยืนยันจะน็อกเขาให้ได้เหรอครับ?”

นักข่าวจาก Miami Herald ยิงคำถาม

“ครับ... นั่นคือเป้าหมายของผม ไม่ว่าจะยากแค่ไหน คู่แข่งจะเก่งแค่ไหน ผมก็จะทำให้ได้”

ลิงก์ตอบเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น

“ถ้าพลาดล่ะครับ? จะยอมแพ้ไหม?” นักข่าวเทนเนสซีถามลองเชิง

“พลาด? ขอโทษนะครับ ในพจนานุกรมของผมไม่มีคำว่าพลาด... ไม่ว่าจะที่นี่หรือที่ไมอามี เพราะงั้นคุณนักข่าวครับ อย่าพูดคำว่า ‘ความล้มเหลว’ ให้ผมได้ยินอีกนะ”

ลิงก์ชูกำปั้นยิ้มกวน ๆ

“ยินดีด้วยที่ได้ไปต่อระดับประเทศ... เป้าหมายต่อไปคืออะไรครับ?” นักข่าว HBO Sports ถาม

“แชมป์สิครับ! นอกจากแชมป์ ผมไม่มองอย่างอื่น!”

ลิงก์ประกาศก้อง

จบช่วงสัมภาษณ์...

นักข่าวสลายตัว เหลือเพียง ‘มนุษย์ฟองน้ำ’ สองคนบนเวที... ลิงก์ในชุดเกราะกันกระแทกสีแดง และ โจนส์ ฟลอเรส ในชุดสีน้ำเงิน

โจนส์ ฟลอเรส  หนุ่มผิวสีวัย 22 ปี จากเทนเนสซี สูง 192 ซม. ช่วงชกยาว 195 ซม. หนัก 78.2 กก. ดีกรีรองแชมป์ประเทศรุ่น Light Heavyweight เมื่อปีก่อน

ปีนี้เขาลดน้ำหนักลงมาล่าแชมป์ในรุ่น Super Middleweight

จุดเด่น: หัวเล็ก ตัวตัน เร็วจัดจ้าน เชี่ยวชาญเกมบุกเร็วและเกมรับเหนียวแน่น... ครบเครื่องต้มยำ

เคยต่อยคู่แข่งจมูกหักมาแล้ว 3 รายในรุ่นไลต์เฮฟวี่เวต

สถิติสมัครเล่น: ชก 32 ชนะ 28 แพ้ 3 เสมอ 1... ประสบการณ์โชกโชน

เริ่มเกม...

โจนส์มามาดระวังตัวแจ ไม่บุกสุ่มสี่สุ่มห้า รักษาระยะห่างเกิน 1 เมตร

ลิงก์พยายามไล่ต้อน แต่โจนส์ก็พลิ้วหลบได้รวดเร็วปานวอก

ลิงก์คิดวิเคราะห์... แล้วตัดสินใจเปลี่ยนแผน เลิกไล่บี้ หันมาเซฟแรงแทน

ยก 1 และ 2... ทั้งสองฝ่ายออกหมัดรวมกันแค่ 12 หมัด! แถมเป็นหมัดแตะ ๆ เหมือนแมวหยอกไก่ตอนกรรมการเร่ง

“ทำบ้าอะไรกันวะ? ทำไมไม่ต่อยกัน?”

มาริโอเกาหัวแกรก ๆ

คนดูทั้งสนามงงเป็นไก่ตาแตก... ไหนบอกว่าไอ้หนุ่มไมอามีมันบ้าเลือด? ไหนฉายา ‘วิสัญญีแพทย์’ จอมน็อก?

ไหงรอบชิงกลายเป็นเต้นลีลาศไปซะงั้น?

“ลิงก์... นายจะเอายังไงแน่?”

ช่วงพักยกสอง เวสต์ถามอย่างร้อนใจ

ลิงก์ส่ายหน้า มองคู่แข่งที่นั่งพักอยู่มุมตรงข้าม

“ไม่ต้องรีบ... รออีกหน่อย”

“รอ? รออะไรวะ?”

มาริโอกระซิบ “หรือนายแอบวางยาวิสัญญีในขวดน้ำมัน?”

ลิงก์ชะงัก... คิดได้ไงวะนั่น?

พอกลับขึ้นเวที... ลิงก์เหงื่อท่วมตัว หอบแฮก ขาสั่นพั่บ ๆ เหมือนคนหมดแรง

“ลิงก์หมดแรงจากแมตช์ที่แล้วเหรอวะ?” เรกจี้สงสัย

“มันเหนื่อยเป็นด้วยเหรอ?”

มาริโอย่นจมูกไม่เชื่อสายตา

ช่วงนี้แข่งติดกันก็จริง แต่เวลาว่างลิงก์ก็ยังไปวิ่ง ไปฟิตเนส แรงมันเหลือเฟือจะตาย... จะมาหมดแรงเดินเซขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ เว้นแต่เมื่อคืนมันจัดหนักกับสาวสามคนรวด

“เฮ้ย! ต่อยกันเร็ว ๆ หน่อยสิวะ!”

“อย่ามัวแต่เต้น!”

“คืนเงิน! คืนเงิน!”

คนดูเริ่มโห่ กรรมการต้องเข้ามาเตือนเรื่องการชกไม่สมศักดิ์ศรี ตัดคะแนนหากยังไม่ยอมออกอาวุธ

ลิงก์ทำหูทวนลม... ยกการ์ดจ้องตาคู่แข่ง ออกหมัดแย็บเบา ๆ พอเป็นพิธี

แม้เสียงเชียร์จะสำคัญ แต่เขาจะไม่ยอมให้คนดูมากำหนดเกมการชกของเขาเด็ดขาด

โจนส์ ฟลอเรส เองก็เริ่มงง... ขมวดคิ้วมองลิงก์อย่างสงสัย

ข้อมูลที่โค้ชวิเคราะห์มาบอกว่า ลิงก์เป็นมวยใจร้อน ชอบปิดเกมเร็วใน 3 ยกแรก บุกแหลกเพื่อหวังผลน็อก

โค้ชเลยกำชับให้เขาตั้งรับเหนียวแน่นใน 3 ยกแรก ห้ามพลาดเด็ดขาด

แต่พอชกจริง... ลิงก์กลับอืดอาด ยืดยาด ไม่ยอมบุก เหมือนจงใจถ่วงเวลา

โจนส์เริ่มสังเกตเห็น... ลิงก์เหงื่อท่วมตัว ขาสั่น หน้าซีด... หรือว่าหมอนี่จะหมดแรงจากแมตช์รอบรองฯ จริง ๆ? ร่างกายยังไม่ฟื้นตัว?

โจนส์ตัดสินใจ... ลองเชิงดูหน่อยละกัน!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน