บทที่ 16 ศึกชิงแชมป์ระดับรัฐ (ภาคจบ)

บทที่ 16 ศึกชิงแชมป์ระดับรัฐ (ภาคจบ)

“ลิงก์! ลุยเลย!”

“ลิงก์! นายคือแชมป์!”

เสียงเชียร์กึกก้องต้อนรับการก้าวขึ้นสู่สังเวียนของลิงก์

ลิงก์ชูกำปั้นทักทายแฟนคลับ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ในรอบชิงชนะเลิศ... จอห์น สตีเวนส์

จอห์นเดินอาดๆ เข้ามาจากมุมตรงข้าม รูปร่างสูงกว่าลิงก์นิดหน่อย ผิวดำเมี่ยมเป็นมันวาว กล้ามเนื้อแน่นปึกกระดูกดูแข็งโป๊ก... ลิงก์ถอนหายใจในใจ งานหยาบอีกแล้วสิเรา

“เฮ้... ฉันรู้จักแกนะ แกชื่อลิงก์ เบเกอร์ ใช่ไหม?”

จอห์นทักทายพลางเหวี่ยงแขนวอร์มอัปอย่างผ่อนคลาย

“สวัสดีครับ ผมก็รู้จักคุณเหมือนกัน”

ลิงก์พยักหน้าตอบตามมารยาท

“ฮ่าฮ่าฮ่า! รู้จักกันก็ดีแล้ว ฟอร์มแกเมื่อกี้ดุใช้ได้เลยนี่หว่า แต่โทษทีนะ วันนี้ฉันดุกว่า... ฉันจะขยี้แกซะ แล้วจะยึดแฟนคลับแกมาเป็นของฉันให้หมด!”

จอห์นชี้ไปที่กลุ่มสาว ๆ ที่ถือโปสเตอร์ลิงก์อยู่ข้างล่าง แล้วยิงฟันขาวโพลนยิ้มเยาะ

ลิงก์ส่ายหน้ายิ้มขำ

“มิสเตอร์สตีเวนส์... ฝันไปเถอะครับ ต่อให้คุณชนะผม พวกเธอก็ไม่ปันใจไปหาคุณหรอก”

“เชี่ย! หมายความว่าไงวะ? จะบอกว่าพวกเธอเป็นสาวผิวขาว เลยไม่ชอบคนดำอย่างฉันงั้นสิ?”

จอห์นหน้าตึงขึ้นมาทันที ทำท่าเหมือนจะฟ้องข้อหาเหยียดผิวเดี๋ยวนั้น

“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ เรื่องสีผิวไม่เกี่ยวหรอก... ที่พวกเธอชอบผม ไม่ใช่แค่เพราะผมชกเก่ง แต่เพราะผม ‘หล่อ’ ต่างหาก... และผมมั่นใจว่าในอนาคต พอผมเป็นแชมป์โลก สาวผิวสีสวย ๆ ก็จะมาเป็นแฟนคลับผมตรึมเหมือนกัน... ก็คนมันหล่อ ช่วยไม่ได้จริง ๆ คุณว่าไหม?”

ลิงก์ยักคิ้วกวน ๆ

“ถุย!”

จอห์นถ่มน้ำลายลงพื้นเวที... ไอ้หมอนี่มันหลงตัวเองหน้าด้าน ๆ เลยนี่หว่า

“ไอ้หนู... อย่าเพิ่งได้ใจไป วันนี้กูจะทุบมึงให้น่วม ให้แฟนคลับมึงเห็นสภาพไอ้ขี้แยตอนโดนยำคาตีนกู! ดูซิว่าพวกเธอจะยังกรี๊ดมึงลงไหม!”

ลิงก์ส่ายหน้า มองจอห์นด้วยสายตาเวทนาปนเหยียดหยาม... สายตาแบบนั้นเจ็บแสบยิ่งกว่าคำด่า

จอห์นของขึ้นทันที สบถลั่นแล้วง้างหมัดเตรียมลุย

“ทั้งสองฝ่ายเตรียมพร้อม!”

กรรมการแยกทั้งคู่ออก เช็กนวม และอธิบายกติกาแบบรวบรัด

“ชกได้!”

กรรมการสับมือ แมตช์ชิงชนะเลิศเริ่มขึ้น!

ลิงก์ยกการ์ดสูง ฟุตเวิร์กขยับเข้าหา สายตาจ้องเขม็งที่หัวไหล่คู่ต่อสู้ สืบเท้าเข้าประชิด

จอห์นรักษาระยะห่าง 1 เมตร สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว ไม่ยอมปะทะง่าย ๆ

ลิงก์เดาว่าหมอนี่คงทำการบ้านมาดี ศึกษาสไตล์การชกของเขามาจนพรุน แถมยังคุมสติได้ดี ไม่หลงกลยั่วโมโหก่อนแข่ง... จัดว่าเป็นมวยเก๋าเกมคนหนึ่ง

ตึงมือ!

เคี้ยวยาก!

ลิงก์ปรายตามอง... แล้วตัดสินใจทิ้งการ์ดลง!

เขาทิ้งแขนแนบลำตัว ปล่อยให้มันแกว่งไกวตามจังหวะโยกตัว เดินหน้าเข้าหาแบบไร้การป้องกัน... ในวงการมวย นี่คือการยั่วยุและหยามศักดิ์ศรีขั้นสุด!

แม้โค้ชจะกำชับจอห์นไว้ว่า 3 ยกแรกห้ามเสี่ยง เน้นตั้งรับ... แต่พอโดนหยามขนาดนี้ ใครจะทนไหว?

จอห์นถอยไปหนึ่งก้าว พอเห็นลิงก์ตามติด เขาก็ดีดตัวพุ่งเข้าใส่ เหวี่ยงหมัดขวาตรงเข้าหน้าลิงก์เต็มแรง!

เฮดการ์ดมวยสมัครเล่นป้องกันหน้าผากและแก้มได้ดี แต่ ‘กลางใบหน้า’ คือจุดเปิดโล่ง... เป้าหมายหวานหมูของนักมวย

ระยะประชิด... หมัดของจอห์นเร็วและหนัก

ลิงก์เอียงคอหลบวูบ หมัดเฉียดหน้าไปกระแทกนวมกันกระแทกด้านข้างอย่างจัง... และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง หมัดเหวี่ยงกลับ  ของลิงก์ก็ทำงาน!

ระยะมันใกล้มาก จอห์นเห็นหมัดสวนมาก็พยายามเอนตัวหลบ... แต่เขาประเมินช่วงแขน 192 ซม. ของลิงก์ต่ำไป!

เปรี้ยง!!!

หมัดฮุกซ้ายเหวี่ยงเป็นวงกว้างเหมือนโซ่แส้ ฟาดเข้าที่ใบหน้าด้านข้างของจอห์นเต็มเหนี่ยว!

หัวของจอห์นสะบัดอย่างแรง ร่างใหญ่เสียหลักเซถลา ก่อนจะล้มตึงลงพื้นดังสนั่น

“ว้าว!! สุดยอด!!”

“เจ๋งโคตร!!”

หมัดสวนที่รวดเร็ว รุนแรง และน่าตื่นตาตื่นใจ ปลุกเร้าอารมณ์คนดูทั้งสนามกว่าห้าพันคนให้ลุกฮือขึ้นตะโกนลั่น

“ลิงก์! แชมป์! ลิงก์! แชมป์!”

เสียงเชียร์กระหึ่ม สื่อมวลชนและแมวมองต่างจับจ้องมาที่สังเวียนนี้เป็นตาเดียว

“นักมวยคนนี้น่าสนใจดีแฮะ”

บนอัฒจันทร์... ชายผมน้ำตาลท่าทางภูมิฐานพยักหน้าเบา ๆ

“ฟรังโก้... คุณสนใจเขาเหรอคะ?” หญิงสาวอุ้มลูกข้างกายถาม

ชายผมน้ำตาลส่ายหน้า หยิบมือถือโทรหาผู้ช่วย

“ไซม่อน... เช็กประวัตินักมวยที่ชื่อ ลิงก์ เบเกอร์ ให้หน่อย... ด่วน”

สองนาทีต่อมา ข้อมูลลิงก์ก็ถูกส่งมาทางอีเมล

ชายผมน้ำตาลอ่านแล้วเลิกคิ้วสูง

“ไซม่อน... แน่ใจนะว่าชนะน็อกรวด 7 ไฟต์? นี่มวยสมัครเล่นใส่เฮดการ์ดนะเว้ย น็อกได้ขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ครับบอส น็อกรวด รอบคัดเลือกที่ไมอามีจบในยกแรกทุกไฟต์ เมื่อวานสามไฟต์ได้นับเฉลี่ยไฟต์ละ 4 ครั้ง... หมัดหนักของจริงครับ”

“ไม่... ไม่ใช่แค่หมัดหนัก”

ชายผมน้ำตาลวางมือถือลง ดวงตาเป็นประกาย “ความเร็ว เทคนิค และเซนส์มวยของหมอนี่... ระดับโปรชัด ๆ แถมยังหล่อ ขายได้... น่าสนใจจริง ๆ”

“ฟรังโก้ จะเซ็นสัญญาเลยไหมคะ?” ภรรยาถาม

ชายผมน้ำตาลมองลิงก์ที่กำลังไล่ยำจอห์นจนร่วงไปอีกรอบ เขากำหมัดแน่น เคาะเข่าตัวเองเบา ๆ

“เดี๋ยวก่อน... รอดูอีกนิด หวังว่าเขาจะมีอะไรให้เซอร์ไพรส์มากกว่านี้นะ”

ปัง!

ยกสอง... ทั้งคู่แลกหมัดกันดุเดือดกว่า 30 หมัด ไม่มีใครยอมใคร

เหลือเวลาอีก 5 วินาทีจะหมดดยก... ลิงก์เห็นช่องโหว่ พุ่งเข้าประชิด รัวหมัดชุดเจาะการ์ด แล้วส่งจอห์นร่วงลงไปกองที่มุมเวที

น็อกครั้งที่ 2!

“ฮัลโหล! อรุณสวัสดิ์ครับมิสเตอร์โคเฮน! ผมคาร์ลเองครับ!”

บนอัฒจันทร์ ชายวัยกลางคนผมดำรีบยกหูหา เกร็ก โคเฮน โปรโมเตอร์ดังจาก Top Rank

“คาร์ล? อยู่ไหนเนี่ย? ออร์แลนโด? ...อะไรนะ? นักมวยที่ชนะน็อก 8 ไฟต์รวด? เล่ามาซิ”

คาร์ลยิ้มกริ่มเมื่อปลายสายแสดงความสนใจ เขาบรรยายสรรพคุณของลิงก์แบบละเอียดยิบ

“ฟังดูดีนะคาร์ล... ตามติดเด็กคนนี้ไว้ ถ้าเขาผ่านเข้ารอบชิงระดับประเทศได้ ฉันจะไปดูด้วยตาตัวเอง”

“รับทราบครับมิสเตอร์โคเฮน!”

คาร์ลวางสายด้วยรอยยิ้ม... เขาเป็นแมวมองอิสระ หน้าที่คือเฟ้นหาเพชรเม็ดงามส่งให้ค่ายใหญ่แลกกับค่าหัวคิว

วันนี้เขาแค่แวะมาดูขำ ๆ ไม่คิดว่าจะเจอของดีเข้าให้

หมัดสวนที่ทิ้งการ์ดล่อเป้าแล้วน็อกคู่ต่อสู้... นี่มันลูกไม้ของพวกมวยโปรระดับเซียนชัด ๆ เด็กใหม่กล้าเล่นแบบนี้แถมทำได้เนียนกริบ... อนาคตไกลแน่นอน

“ลิงก์ เบเกอร์... ชนะต่อไปเรื่อย ๆ นะไอ้หนู แล้ววงการมวยอเมริกาจะต้องสั่นสะเทือนเพราะแก”

คาร์ลพ่นควันบุหรี่ไฟฟ้า มองลิงก์ไล่ถลุงคู่ต่อสู้บนเวทีอย่างเพลิดเพลิน

เปรี้ยง!!

ยกสาม... ลิงก์เจาะยางจอห์นจนเปื่อยยุ่ย ก่อนจะซัดหมัดตรงเข้าแสกหน้าเต็มแรง

จอห์นร่วงเป็นครั้งที่ 3... คราวนี้ไม่ลุกแล้ว นอนยาวเกินสิบวินาที

ตูม!!!

เสียงเชียร์ระเบิดกึกก้องทั้งอารีนา แฟนคลับตะโกนชื่อลิงก์ดังสนั่น

“ผู้ชนะ... และแชมป์ประจำรายการ... มิสเตอร์ลิงก์ เบเกอร์!!”

กรรมการชูมือลิงก์ขึ้นประกาศศักดา แสงแฟลชวูบวาบจากทั่วทุกทิศ

บนอัฒจันทร์... เหล่าแมวมองและผู้คนในวงการกีฬาต่างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาต้นสังกัดกันจ้าละหวั่น

รายชื่อค่ายยักษ์ใหญ่ถูกกดโทรออก... Top Rank, Matchroom Boxing, Queensberry, Golden Boy, Premier Boxing Champions...

และในวันนี้เอง... ชื่อของ ‘ลิงก์ เบเกอร์’ ก็ถูกจดบันทึกในบัญชีรายชื่อ ‘ดาวรุ่งที่ต้องจับตามอง’ ของโปรโมเตอร์ทั่วอเมริกา

ตำนานบทใหม่... เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน