บทที่ 15 ศึกชิงแชมป์ระดับรัฐ (ภาค 3)

บทที่ 15 ศึกชิงแชมป์ระดับรัฐ (ภาค 3)

“วันนี้คุณทำอะไรบ้างคะ? ได้ซ้อมกีตาร์บ้างไหม?”

คืนนั้นที่โรงแรมอลอฟท์ ใจกลางเมืองออร์แลนโด ลิงก์เดินออกมาจากห้องน้ำหลังอาบน้ำเสร็จ ก็เห็นข้อความจากเทย์เลอร์เด้งขึ้นมาสองข้อความ เธอถามสารทุกข์สุกดิบ และเล่าว่ากำลังอัดเพลงอยู่ที่สตูดิโอในย่านอีสต์วิลเลจ แมนฮัตตัน แถมยังบอกด้วยว่าแต่งเพลงให้เขาเพลงหนึ่ง

เห็นข้อความแล้วลิงก์ก็ลังเลที่จะตอบ...

หลังจากจบงานเทศกาลดนตรี เทย์เลอร์ก็แค่แวะมาหาเขาสั้น ๆ ทิ้งกีตาร์ไว้ให้ฝึก แล้วก็บินปร๋อไปเลย

ตอนที่เดินจับมือกันวันก่อน เขานึกว่ากำลังเดตกันอยู่ซะอีก แอบตื่นเต้นนิด ๆ ที่ได้คบกับซูเปอร์สตาร์อย่างเทย์เลอร์ สวิฟต์... สำหรับอดีตคนงานเหมืองอย่างเขา นี่มันเหมือนคางคกได้ขี่หลังมังกรเงินชัด ๆ

แต่พองานเลิก ต่างคนต่างแยกย้าย ความสัมพันธ์ก็เริ่มจืดจาง แม้จะคุยกันบ้างประปราย แต่ความสนิทสนมแบบวันวานมันหายไป

ความสัมพันธ์แบบเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็นทำเอาลิงก์วางตัวไม่ถูก เขาเป็นนักมวย ชอบอะไรที่มันตรงไปตรงมา ชัดเจน ไม่อ้อมค้อม

เรื่องความรักมันซับซ้อนเกินไปสำหรับเขา... เขาจัดการอารมณ์ไม่ถูก และกลัวว่าความรักที่หวือหวาจะกระทบการฝึกซ้อม

ความรักคือของแสลงสำหรับนักมวย...

โค้ชเฒ่าหลิวเคยสอนไว้ว่า นักมวยที่มีความรักหรือแต่งงาน สมาธิจะวอกแวก เวลาจะน้อยลง และความแข็งแกร่งจะถดถอยอย่างเลี่ยงไม่ได้

ลิงก์จำคำสอนนี้ขึ้นใจ

หลังจากชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ลิงก์ตัดสินใจตอบกลับไปสั้น ๆ เล่าเรื่องวันนี้ให้ฟังแค่เรื่องเดียว... เรื่องการแข่ง

วันนี้เขาขึ้นชกที่อเมริกันแอร์ไลน์สอารีนา 3 แมตช์รวด

แมตช์แรก... ชนะน็อก (RSC) ในยกที่ 3

แมตช์สอง... งานง่ายกว่าแมตช์แรก คู่แข่งเป็นมวยไฟเตอร์ตัวใหญ่ เดินหน้าแลกหมัดตัั้งแต่วินาทีแรก ซึ่งเข้าทางลิงก์สุด ๆ

ยกแรก... ลิงก์ออกหมัด 15 ครั้ง เข้าเป้า 4 ครั้ง ส่งคู่แข่งร่วงไปนับ 2 ครั้ง (ส่วนคู่แข่งออกหมัด 40 กว่าครั้ง เข้าเป้า 7 ครั้ง มีหมัดหนึ่งเข้าหน้าลิงก์จัง ๆ จนเกือบร่วงเหมือนกัน)

ยกสอง... ลิงก์ออก 10 หมัด ได้นับ 2 ครั้ง

ยกสาม... คู่แข่งเปลี่ยนมาตั้งรับ หวังยื้อเวลา

แต่ลิงก์ไม่ปล่อยให้หายใจหายคอ ผ่านไปแค่ 20 วินาที เขารัวหมัดชุดเจาะการ์ด แล้วเสยอัปเปอร์คัตปิดบัญชี คู่แข่งลงไปนอนยาวสิบวินาที กรรมการจับแพ้

แมตช์สาม... ตึงมือหน่อย คู่แข่งเป็นหนุ่มเชื้อสายเม็กซิกัน อึด ถึก ทนทายาด ลิงก์ต้องนวดอยู่ถึง 5 ยก (ในบริบทมวยสมัครเล่นปกติอาจมีรอบพิเศษหรือกติกาเฉพาะ) ส่งลงไปนับ 6 ครั้งจนเลือดกำเดาทะลัก ถึงจะเอาชนะมาได้

สรุปคือ... เขาผ่านเข้าสู่รอบชิงแชมป์ระดับรัฐเรียบร้อย

‘คุณจะคว้าแชมป์ได้ไหมคะ?’

เทย์เลอร์ตอบกลับมา

‘แน่นอน! มั่นใจ 100%’

‘ดีเลยค่ะ! วันรอบชิงฉันจะไปเชียร์คุณถึงขอบสนามเลย’

‘ดีล! ห้ามเบี้ยวนะ’

ลิงก์ยิ้มมุมปาก... ถ้าเธอมาจริง เขาจะไม่ปล่อยให้เธอกลับไปง่าย ๆ แน่

“ลิงก์! ไปช้อปปิ้งกันไหม?”

มาริโอกับเรกจี้เปิดประตูห้องเข้ามาถาม

“ไม่ไป”

“อ้าว? ไม่ไปแล้วเปลี่ยนชุดทำไม?”

“ไปวิ่ง! เมื่อเช้านั่งรถมาทั้งวันไม่ได้วิ่ง เดี๋ยวไปวิ่งชดเชย”

พูดจบ ลิงก์ในชุดวอร์มฮู้ดและรองเท้าวิ่งก็สวมหูฟังวิ่งออกจากห้องไป

มาริโอกับเรกจี้ยืนอ้าปากค้างมองแผ่นหลังที่วิ่งจากไป

“ต่อยมาทั้งวัน ตกกลางคืนยังจะไปวิ่งอีก?”

“มันใช่คนแน่เหรอวะ?”

“อิจฉาชิบเป๋ง... แรงมันเหลือเฟือจริง ๆ”

“ช่างมันเถอะเรกจี้ ไปช้อปปิ้งกันดีกว่า ได้ข่าวว่าที่ยูนิเวอร์แซลสาวแจ่ม ๆ เพียบ คืนนี้ฉันต้องสอยกลับมาสักคนให้ได้”

“มาริโอ... ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันไม่ไปดีกว่า ฉันจะไปวิ่งด้วย นายไปคนเดียวเถอะ”

เรกจี้เกาหัวสีทองแกรก ๆ แล้ววิ่งกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนชุดวิ่งตามลงไป

มาริโอยืนเอ๋ออยู่หน้าประตู มองทางเดินที่ว่างเปล่า... จู่ ๆ ก็รู้สึกหนาววูบขึ้นมา

เช้าวันรุ่งขึ้น...

ออร์แลนโดอากาศดีกว่าไมอามีเยอะ ต้นไม้เยอะกว่า ลมเย็นสดชื่น ไม่มีกลิ่นเค็มของทะเล เหมาะแก่การวิ่งยามเช้าสุด ๆ

เนื่องจากมีแข่งตอนเช้า ลิงก์เลยวิ่งเบา ๆ แค่ 5 กิโลเมตร พอกลับมาถึงโรงแรม ก็เจอมาริโอหน้าบูดบึ้งเหมือนไปกินรังแตนมา ลิงก์ร้านจะใส่ใจ รีบกินมื้อเช้าแล้วมุ่งหน้าไปสนามแข่ง

รอบนี้เหลือผู้เข้าแข่งขันรุ่นละ 4 คน

รอบรองชนะเลิศจะคัดออก 1 คน เหลือ 3 คนสุดท้ายเพื่อชิงชนะเลิศ รองชนะเลิศ และอันดับสาม ทั้งสามคนจะได้สิทธิ์ไปต่อในระดับภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้

วันนี้คนดูเยอะกว่าเมื่อวาน เกือบสี่พันคน ที่นั่งแถวหน้าเต็มเอี๊ยด

“เฮ้ย! ดูนั่นดิ! ทำไมมีโปสเตอร์รูปนายด้วยวะ?”

มาริโอชี้ไปที่อัฒจันทร์แถวหน้า มีสาวน้อยกลุ่มหนึ่งถือโปสเตอร์รูปลิงก์

ในรูป ลิงก์สวมนวมแดง โชว์กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ หน้าตาหล่อเหลา ตาสีฟ้าคมกริบ ดูเท่ยิ่งกว่าทอม ครูซ ใน Mission Impossible III

“เท่ชะมัด... ลิงก์น่าไปเป็นดาราฮอลลีวูดนะเนี่ย”

“นั่นแฟนคลับลิงก์เหรอ? มีแฟนคลับแล้วเหรอวะ?” เรกจี้อิจฉาตาร้อน

“เป็นไปได้ไง? เพิ่งแข่งวันที่สองเองนะ! นายจ้างมาเองเปล่าลิงก์? ไม่งั้นเขาจะไปเอารูปนายมาจากไหน?” มาริโอจับผิด

“ฉันไม่ว่างขนาดนั้นหรอกน่า” ลิงก์หัวเราะ

เวสต์ส่ายหน้า “เมื่อวานข่าวการแข่งออกทีวีท้องถิ่นออร์แลนโด กับเว็บ Fox News ด้วย ในเว็บข่าวออร์แลนโดก็มีรูปการแข่งขัน รูปนายเด่นหราเลย”

มาริโอกดมือถือเช็กดู... เออจริงด้วย

“เฮ้ยลิงก์! นายดังแล้วนี่หว่า! รู้สึกไงบ้างวะ?” มาริโอถามด้วยน้ำเสียงปนความริษยา

“การที่มีคนชอบมันก็รู้สึกดีนะ”

ลิงก์ยิ้ม ใส่หูฟังเปิดเพลงฟังต่อ

เก้าโมงเช้า... รอบรองชนะเลิศเริ่มขึ้น

เวที A ประเดิมด้วยรุ่นเฮฟวี่เวต หนุ่มผิวขาวที่ชนะมาริโอเมื่อวานฟอร์มยังแรง ชนะผ่านเข้ารอบ 3 คนสุดท้ายได้สำเร็จ มาริโอเห็นแล้วค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย... อย่างน้อยก็แพ้คนเก่ง

สิบเอ็ดโมง... ถึงคิวลิงก์

ทันทีที่เขาก้าวขึ้นเวที สาว ๆ กลุ่มนั้นก็ชูโปสเตอร์ตะโกนเชียร์ “ลิงก์สู้ ๆ!” เรียกความสนใจจากคนทั้งสนาม กล้องถ่ายทอดสดจับภาพไปที่ลิงก์และกลุ่มแฟนคลับทันที

ลิงก์ยิ้มกว้าง ชูกำปั้นทักทายแฟนคลับ เสียงกรี๊ดดังสนั่นยิ่งกว่าเดิม

เขาเชื่อว่า... ตราบใดที่ชนะต่อไปเรื่อย ๆ สื่อจะยิ่งสนใจ แฟนคลับจะยิ่งเยอะ

คู่แข่งรอบรองฯ เป็นหนุ่มไอริชขนดก สไตล์เทคนิค  เน้นตั้งรับเหนียวแน่น

การจะชนะมวยเทคนิคให้เร็วที่สุด มีสองทาง: 1. เทคนิคเหนือกว่า 2. พลังและความเร็วขาดลอย

ลิงก์มีครบทั้งสองข้อ... งานนี้ง่ายนิดเดียว

ใช้หมัดหนักทลายการ์ด!

ลิงก์ใช้เวลาแค่ 1 นาที 48 วินาที ส่งหนุ่มไอริชร่วงไปนับ 3 ครั้ง กรรมการยุติการชก ลิงก์ลอยลำเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ

คู่ชิงของเขาคือ จอห์น สตีเวนส์

จอห์น สตีเวนส์ อายุ 20 ปี แชมป์รัฐฟลอริดารุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวต (U-19) เมื่อปีก่อน อันดับ 18 ของประเทศในรุ่นสมัครเล่น สถิติ ชก 23 ชนะ 20 แพ้ 2 เสมอ 1 เป็นเต็งหนึ่งของรายการนี้

ข้อมูลบอกชัดเจน... หมอนี่ ‘ของแข็ง’ จะน็อกให้ร่วงคงไม่ง่าย

“ลิงก์... จอห์น สตีเวนส์ หมัดหนัก ประสบการณ์เยอะ ความแกร่งไม่เป็นรองนายเลยนะ อย่าไปบ้าจี้น็อกมันล่ะ เน้นทำแต้มให้ชนะชัวร์ ๆ ไว้ก่อน”

เวสต์กำชับหนักแน่น

“เข้าใจครับ! ผมจะระวัง”

ลิงก์ตบเฮดการ์ดเรียกความมั่นใจ แล้วก้าวกระโดดขึ้นสังเวียนด้วยแววตามุ่งมั่น

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน