บทที่ 11 ศึกนวมทองคำ

บทที่ 11 ศึกนวมทองคำ

ปัง! ปัง! ปัง!

บนสังเวียน ลิงก์และมาริโอยังคงลงนวมซ้อมกันอย่างดุเดือด

ด้วยความร่วมมือของมาริโอ ลิงก์สลับสับเปลี่ยนรูปแบบการโจมตีไม่ซ้ำ ทั้งหมัดแย็บ หมัดตรง ฮุกซ้าย อัปเปอร์คัต และ ‘พลั่ว’

สมัยก่อนเขาตัวเล็ก อาวุธเด็ดคือหมัดแย็บที่เน้นความเร็วและจู่โจมฉับพลัน แม้จะไม่หนักหน่วงเท่าหมัดตรงหรือฮุก แต่ถ้าเข้าจุดตายแม่น ๆ ก็โกยคะแนนได้เป็นกอบเป็นกำ

แต่ตอนนี้... ส่วนสูงและน้ำหนักเพิ่มขึ้น พละกำลังมหาศาล ช่วงชกยาวกว่าเดิม สไตล์การชกจึงต้องปรับเปลี่ยน

เขายังคงความคมกริบของหมัดแย็บไว้ แต่เสริมความโหดเหี้ยมด้วยการฝึกหมัดหนัก ๆ อย่างหมัดตรง ฮุก อัปเปอร์คัต และพลั่ว ให้รุนแรงยิ่งขึ้น

โดยเฉพาะหมัดชุด... เขาต้องหัดแทรกหมัดสังหารเข้าไปในคอมโบ เพื่อปิดบัญชีคู่ต่อสู้ในจังหวะชี้เป็นชี้ตาย

ผ่านไปชั่วโมงกว่า ทั้งคู่ต่างชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

อากาศในไมอามีนั้นร้อนชื้น แม้ระบบระบายอากาศของยิมจะดีเยี่ยม แต่ความหนักหน่วงของการซ้อมก็ทำให้เสื้อผ้าเปียกแล้วแห้ง แห้งแล้วเปียก จนเกิดคราบเกลือขาวโพลนเกาะบนเสื้อยืด

หลังพักหายใจหายคอ ลิงก์เริ่มลงนวมแบบ Sparring กับมาริโอ

รอบนี้มาริโอเน้นบุก ลิงก์เน้นรับ

สำหรับนักมวย การรุกและรับสำคัญพอ ๆ กัน... คนที่ทำได้ดีทั้งสองอย่างเท่านั้นที่จะยืนระยะบนสังเวียนอาชีพได้ยาวนาน

ในรอบสามสิบปีที่ผ่านมา ราชาแห่งเกมรุกคือ ‘ไมค์ ไทสัน’

ไทสันบุกตะลุยไปข้างหน้าเสมอ ไม่เคยถอยหลัง หมัดสะอาด รุนแรง และเปี่ยมด้วยความดุดัน เป็นมวยเอนเตอร์เทนที่คนดูรักที่สุดในประวัติศาสตร์

ส่วนเทพแห่งเกมรับคือคู่ปรับตลอดกาลอย่าง ‘อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์’

แม้จะเป็นมวยไฟเตอร์เหมือนกัน แต่เทคนิคการป้องกันของโฮลีฟิลด์นั้นละเอียดอ่อนและเหนือชั้น

ในศึกป้องกันแชมป์ WBA ปี 1996 และ 1997 โฮลีฟิลด์ใช้กลยุทธ์ ‘รับแล้วสวน’  เล่นงานไทสันจนไปไม่เป็น พ่ายแพ้สองครั้งรวด จนถึงขั้นฟิวส์ขาดกัดหูโฮลีฟิลด์

ลิงก์เป็นมวยหมัดหนัก แต่เขาไม่แน่ใจว่าลำพังพลังหมัดจะเพียงพอต่อกรกับเสือสิงห์กระทิงแรดในวงการมวยอาชีพหรือไม่

เพื่อความชัวร์... เขาต้องเก่งทั้งรุกและรับ เป็นยอดมวยที่ไร้จุดอ่อน

“เฮ้! ลิงก์! มาริโอ! หยุดซ้อมก่อน! โค้ชเวสต์เอาของดีมาฝาก!”

‘เรกจี้’ นักมวยเพื่อนร่วมค่ายวิ่งหน้าตื่นเข้ามาชวน

“อะไรวะ?”

ลิงก์กับมาริโอหยุดมือ กระโดดลงจากเวที

ที่โซนฝึกซ้อม เวสต์, ผู้จัดการโรบินสัน และพวกเด็กฝึกยืนมุงดูเครื่องจักรทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสูงกว่าสองเมตร

“ว้าว! เครื่องวัดพลังหมัดนี่หว่า!”

มาริโอตะโกนลั่น แหวกวงล้อมเข้าไปลูบคลำเครื่องอย่างตื่นเต้น ก่อนจะหันมามองโค้ชเวสต์ด้วยสายตาจับผิด

“เวสต์... ผมขอให้ซื้อมาเป็นชาติ บอกเป็นสิบ ๆ รอบคุณไม่เคยสนใจ แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงซื้อมา? ...เดี๋ยวนะ! เพราะลิงก์ใช่ไหม?!”

มาริโอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ตีโพยตีพายอย่างน้อยใจ

“เวสต์... ผมขอแทบตายคุณไม่ซื้อ พอลิงก์มาปุ๊บ เครื่องก็โผล่มาปั๊บ! ลำเอียงชัด ๆ! นี่มันเลือกปฏิบัติ! เลือกปฏิบัติเห็น ๆ เข้าใจไหมเนี่ย?!”

เวสต์หน้าตึง หันมาตวาด “ฉันสั่งซื้อตั้งนานแล้วโว้ย! เพิ่งจะมาส่งวันนี้เอง!”

“คิดว่าผมเชื่อเหรอ? บทจะมาก็มาพร้อมลิงก์พอดีเป๊ะ? โรงงานผลิตเขารู้ด้วยเหรอว่ายิมเราเพิ่งได้อัจฉริยะมา เลยรีบส่งของมาประเคนให้?!”

มาริโอบ่นกระปอดกระแปด

โรบินสันหัวเราะหึ ๆ “มาริโอ... เรื่องจริงนะ โรงงานผลิตมันอยู่เนวาดา ถ้าสั่งเมื่อวาน วันนี้ของไม่มีทางถึงหรอก”

“อ้อ... งั้นเหรอ”

มาริโอได้ยินแบบนั้นก็ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย

เวสต์กับโรบินสันสบตากันยิ้ม ๆ

ความจริงคือพวกเขาซื้อเครื่องนี้มานานแล้ว แต่ช่วงนั้นยิมเงียบเหงา เลยขี้เกียจเอาออกมาให้พวกมาริโอเล่นพังเปล่า ๆ... แต่พอมีลิงก์ สถานการณ์มันเปลี่ยนไป

ลิงก์คือเพชรเม็ดงาม ตราบใดที่มันช่วยให้ลิงก์เก่งขึ้น ลงทุนแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก

“หลบไป! หลบไป! ขอท่านมาริโอทดสอบพลังหมัดหน่อย!”

มาริโอผลักพวกเด็กฝึกออกไป ง้างหมัดไซซ์กระสอบทราย คำรามลั่น แล้วซัดเปรี้ยงเข้าใส่เป้าทดสอบ

ตูม!!

เป้ารับหมัดยุบตัวลง ตัวเลขบนหน้าจอวิ่งรัวจากร้อยไปเจ็ดร้อย ก่อนจะหยุดนิ่งที่ 780 ปอนด์

“780 ปอนด์? ฮ่าฮ่า! ลิงก์! ตานายแล้ว!”

มาริโอท้าทาย

ลิงก์โบกมือ ให้เรกจี้กับคนอื่นลองก่อน เขาอยากเช็กความแม่นยำของเครื่อง

เรกจี้และนักมวยอีกสามคนต่อคิวทดสอบ เรกจี้ทำได้ 620 ปอนด์ ส่วนอีกสามคนวนเวียนอยู่แถว ๆ ห้าร้อยกว่า

“ลิงก์! เร็วเข้า! ตานายแล้ว!”

มาริโอเร่งยิก ๆ

ลิงก์วางสมุดจดลง ยืนจังก้าหน้าเครื่อง กำหมัดขวาแน่น แล้วซัดตูมเข้าใส่เป้า ตัวเลขดีดขึ้นถี่ยิบ ทุกคนจ้องตาไม่กระพริบ

พอตัวเลขทะลุ 1,000 เสียงฮือฮาก็ดังขึ้น... สุดท้ายตัวเลขหยุดนิ่งที่ 1,430 ปอนด์

“เชี่ย... 1,430 ปอนด์! ได้ข่าวว่าไทสันตอนพีค ๆ ต่อยได้ 1,800 ปอนด์ โฮลีฟิลด์ 1,600... นี่ลิงก์ไล่จี้ติดตูดมาแล้วนะเว้ย!”

มาริโอตาถลน

“ไม่สิ... ลิงก์มันรุ่นมิดเดิลเวตนะ ส่วนไทสันพวกนั้นมันเฮฟวี่เวต... นักมวยมิดเดิลเวตต่อยได้แรงเกือบเท่าแชมป์เฮฟวี่เวต! บ้าไปแล้ว!”

เรกจี้มองลิงก์ด้วยสายตาเทิดทูน

คนอื่น ๆ ในยิมมองลิงก์ราวกับเห็นเทพเจ้าสงครามจุติ

ลิงก์ยิ้มบาง ๆ... เครื่องวัดนี้แค่ประเมินค่าแรงปะทะ ณ จุดกระทบ เป็นค่าประมาณการ ไม่ใช่แรง 1,400 ปอนด์จริง ๆ

อีกอย่าง บนสังเวียนคู่ต่อสู้คือคนเป็น ๆ ที่ดิ้นได้ หลบได้ บล็อกได้ ไม่ใช่เป้านิ่งรอให้ทุบ

การจะส่งพลังหมัด 1,400 ปอนด์เข้าเป้าต้องอาศัยจังหวะและฝีมือ

การน็อกเอาต์ (KO) ส่วนใหญ่เกิดจากคู่ต่อสู้ป้องกันพลาด โดนหมัดหนักเข้าที่หัวจัง ๆ จนสมองกระทบกระเทือนวูบดับไป

นี่คือเหตุผลที่วงการมวยให้ค่ากับสถิติ KO... ยิ่งน็อกเยอะ แปลว่าทั้งหนักทั้งแม่น

แม้ค่าที่วัดได้จะไม่เป๊ะ 100% แต่มันก็เป็นเครื่องมือวัดผลที่ดี

ระหว่างการฝึกซ้อมที่ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เครื่องนี้จะช่วยให้เขาเห็นพัฒนาการและวางแผนการฝึกได้แม่นยำขึ้น

“เวสต์ ผมขอทดสอบหลาย ๆ ครั้งหาค่าเฉลี่ยหน่อย”

“ได้เลย”

เวสต์หยิบสมุดขึ้นมาจดบันทึก

ลิงก์รัวหมัดใส่เครื่อง 10 ครั้งในสามนาที

หมัดขวา: สูงสุด 1,480 ปอนด์ (ครั้งที่ 3), ต่ำสุด 1,130 ปอนด์ (ครั้งที่ 9), ค่าเฉลี่ย 1,350 ปอนด์

หมัดซ้าย: สูงสุด 1,310 ปอนด์, ต่ำสุด 880 ปอนด์, ค่าเฉลี่ย 1,020 ปอนด์

ความต่างของซ้ายขวาชัดเจน แต่สรุปได้ว่า... บนสังเวียน ต่อให้เขารัวหมัดสิบครั้ง แรงหมัดขวาก็ยังยืนพื้นเกิน 1,100 ปอนด์ และหมัดซ้ายเกิน 1,000 ปอนด์

ขอแค่หนึ่งในสิบหมัดนี้เข้าหัวจัง ๆ... คู่ต่อสู้มีสิทธิ์หลับกลางอากาศ

และด้วยความเร็วบวกเทคนิคระดับลิงก์ โอกาสที่จะวืดทั้งสิบหมัดแทบเป็นศูนย์... อนาคตเปอร์เซ็นต์การน็อกของเขาสูงลิบแน่ ๆ

ลิงก์รับสมุดมาดู จำตัวเลขสำคัญไว้ เขาตั้งใจจะวัดผลทุกเดือนเพื่อดูพัฒนาการ

“ลิงก์! ฉันขอด้วย! ช่วยจดให้หน่อย!”

มาริโอร้องขอ

“เอาสิ”

มาริโอสูดหายใจลึก คำรามลั่น แล้วระดมหมัดใส่เครื่อง ปัง! ปัง! ปัง!

สิบหมัดผ่านไป... เสียงดังสนั่นหวั่นไหว แต่ตัวเลขกลับสวนทาง

สูงสุด 810 ปอนด์, ต่ำสุด 420 ปอนด์, ค่าเฉลี่ยไม่ถึง 600

ตัวเลขนี้ถือว่าใช้ได้สำหรับมวยสมัครเล่น แต่ถ้าไปชกอาชีพ... ค่าตัวคงไม่เกินพันดอลลาร์

“ทำไมมันต่างกันขนาดนี้วะ?”

มาริโอมองลิงก์ตาละห้อย... ค่าเฉลี่ยของเขาไม่ถึงครึ่งของลิงก์ด้วยซ้ำ ต้องเอามาริโอสองคนมัดรวมกันถึงจะเท่าลิงก์คนเดียว

“คนมันแรงเยอะโดยธรรมชาติ ช่วยไม่ได้ว่ะ”

ลิงก์ยิ้มกวน ๆ

มาริโอยิ่งเจ็บใจ... คำว่า ‘ธรรมชาติ’ แปลว่าฝึกให้ตายก็ไม่มีวันได้มา เหมือนบอกลิงว่าเอ็งฉลาดสู้คนไม่ได้เพราะเอ็งเกิดมาเป็นลิง... ไอ้นี่มันปากคอเราะร้ายจริง ๆ

“ไม่ต้องน้อยใจไป ขยันซ้อมเข้าไว้ สักวันนายก็ตามทันเองแหละ”

โค้ชเวสต์ปลอบใจ (แบบขอไปที)

“เอ้า! ทดสอบกันต่อให้เสร็จ อย่าลืมปิดเครื่องด้วยล่ะ... ลิงก์ มาคุยกันที่ห้องทำงานหน่อย”

“ครับ!”

ลิงก์เดินตามเวสต์ไป

ห้องทำงานของเวสต์มีกระจกบานใหญ่ มองเห็นสวนสัตว์ไมอามีฝั่งตรงข้าม ทิวทัศน์ร่มรื่นสบายตา

“ลิงก์... ดูนี่สิ”

เวสต์ยื่นเอกสารปึกหนึ่งให้

ใบสมัครการแข่งขันนวมทองคำแห่งสหรัฐอเมริกา 

รายการนี้คือที่สุดของมวยสากลสมัครเล่นในอเมริกา เทียบชั้นได้กับชิงแชมป์มวยสากลสมัครเล่นแห่งชาติและคัดเลือกตัวโอลิมปิก ถือเป็น ‘สามรายการยักษ์ใหญ่’

แต่ความขลังของ ‘นวมทองคำ’ นั้นอาจจะเหนือกว่าอีกสองรายการด้วยซ้ำ

ตำนานอย่าง อาลี, ไทสัน, โจ หลุยส์, จอร์จ โฟร์แมน... ล้วนเคยสร้างชื่อจากรายการนี้ก่อนจะผงาดเป็นแชมป์โลกอาชีพ

มันคือประตูสู่ดวงดาวที่นักชกหนุ่มทุกคนใฝ่ฝัน

“ลิงก์... ปีนี้การแข่งรอบแรกจะเริ่มต้นเดือนมิถุนายน อีกสิบวันเอง ถ้านายอยากแจ้งเกิดเร็ว ๆ นี่คือโอกาสทอง”

เวสต์ชี้ช่อง

ลิงก์พยักหน้า หยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมากรอกข้อมูลทันที

คุณสมบัติผู้สมัคร: สัญชาติอเมริกัน, อายุ 18-39 ปี, ต้องไม่ใช่นักมวยอาชีพ

การแข่งขันแบ่งเป็น 4 ระดับ:

การแข่งขันจะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 3-12 มิถุนายน

และปีนี้... รอบชิงชนะเลิศจัดขึ้นที่ อเมริกันแอร์ไลน์สอารีนา  ในไมอามีนี่เอง

ลิงก์ไม่ต้องเดินทางไกลไปไหน...

ข่าวดีจริง ๆ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน