บทที่ 10 เดตแรก

บทที่ 10 เดตแรก

ร้านอาหารทะเลที่เทย์เลอร์แนะนำไม่ได้อยู่ใกล้สเตเดียมเลยสักนิด แต่มันตั้งอยู่ห่างออกไปกว่าสามกิโลเมตร เยื้องกับโรงแรมฮิลตัน เวสต์ปาล์มบีช

ร้านนี้ชื่อว่า ‘จอยซ์ บราเธอร์ส’  เป็นร้านล็อบสเตอร์หรูหรา ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง บรรยากาศไฮเอนด์สุด ๆ

วัตถุดิบขึ้นชื่อคือล็อบสเตอร์และปูหิน สดใหม่จากมหาสมุทรแอตแลนติกและอ่าวเม็กซิโกที่อยู่แค่หน้าประตู

ในตลาดปลาปาล์มบีช ล็อบสเตอร์ตัวใหญ่ขายกันแค่ปอนด์ละสิบกว่าดอลลาร์ แต่ที่นี่... ซุปข้นปูหินราคา 180 ดอลลาร์ ล็อบสเตอร์อบชีส 125 ดอลลาร์ และหอยนางรมสดหมักดอกมะลิ 35 ดอลลาร์

แต่รสชาตินั้นต้องยอมรับว่ายอดเยี่ยม... คงความสดหวานของวัตถุดิบไว้ได้อย่างสมบูรณ์ ผสานกับกลิ่นหอมของเครื่องปรุงรสชั้นเลิศ ทำให้รสสัมผัสลุ่มลึกและมีมิติ

เมื่อได้ฟังเสียงไวโอลินคลอเบา ๆ จิบไวน์ขาว Fiano รสเลิศ การจ่ายเงินเพิ่มไม่กี่ร้อยดอลลาร์ก็ถือว่าคุ้มค่า

ลิงก์ซ้อมมวยมาทั้งวันจนท้องกิ่ว พออาหารมาเสิร์ฟ เขาก็เข้าโหมดชูชก ยัดทะนานเข้าปากไม่ยั้ง ส่วนเทย์เลอร์นั่งเท้าคางมองเขาเคี้ยวตุ้ย ๆ ดูเหมือนเธอจะสนใจชายหนุ่มตรงหน้ามากกว่าอาหารรสเลิศบนโต๊ะเสียอีก

“ลิงก์คะ... ในบรรดานักร้องหญิง คุณชอบเพลงของใครที่สุดคะ?”

เทย์เลอร์เอ่ยถาม

ลิงก์ชะงักส้อม ครุ่นคิดครู่หนึ่ง

“วิตนีย์ ฮูสตัน, ชาเนีย ทเวน, อลิสัน เคราส์... อ้อ แล้วก็คุณด้วย เพลงคุณเพราะดี”

“เชอะ! ใส่ชื่อฉันมาตามมารยาทล่ะสิ ดูออกย่ะ”

เทย์เลอร์ย่นจมูกอย่างแสนงอน ไม่ค่อยพอใจคำตอบเท่าไหร่

ลิงก์ส่ายหน้าหัวเราะ

“เปล่าครับ ผมไล่ตามลำดับการเดบิวต์ต่างหาก เพลงคุณยอดเยี่ยมมาก และผมเชื่อว่าในอนาคตคุณจะเจ๋งพอ ๆ กับพวกเธอแน่นอน”

“ขอบคุณค่ะ!”

เทย์เลอร์ยิ้มร่า “แล้วเรื่องซ้อมมวยเป็นไงบ้างคะ?”

“ก็ดีครับ ช่วงนี้ซ้อมหนักหน่อย ผมวางแผนว่าจะลงแข่งสมัครเล่นเร็ว ๆ นี้ แล้วปีหน้าจะเทิร์นโปร โค้ชบอกว่าเทคนิคผมใช้ได้ มีลุ้นเข็มขัดแชมป์อยู่เหมือนกัน”

“ว้าว... สุดยอดเลย ถ้าคุณขึ้นชกเมื่อไหร่ ฉันจะไปเชียร์ติดขอบเวทีเลยคอยดู”

เทย์เลอร์ชูกำปั้นทำท่าฮึกเหิม

ลิงก์ยกกำปั้นขึ้นมาชนกับเธอเบา ๆ

หลังมื้อค่ำ ลิงก์ขี่มอเตอร์ไซค์พาเทย์เลอร์กินลมชมวิวไปเรื่อย ๆ แวะจุดชมวิวสวย ๆ บ้างเป็นระยะ

ทั้งสองเดินจูงมือกัน ไหล่ชนไหล่ บรรยากาศเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามัน น่าเสียดายที่เทย์เลอร์ไม่มีทีท่าว่าจะชวนแวะโรงแรมฮิลตันเลย และเขาก็ไม่กล้าเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

ยื้อเวลาจนถึงสองทุ่มกว่า โทรศัพท์ของเทย์เลอร์ก็ดังเป็นรอบที่สี่... แม่ของเธอโทรมาตาม เสียงเข้มงวดบอกว่าไมอามีตอนกลางคืนมันอันตราย ให้รีบกลับ

ลิงก์จำใจต้องบิดมอเตอร์ไซค์ไปส่งเธอที่หน้าโรงแรมไฮแอท เพลส

ทันทีที่รถจอด แอนเดรียก็พุ่งตัวออกมาจากล็อบสเตอร์ พยักหน้าให้ลิงก์แกน ๆ ทีหนึ่ง แล้วรีบลากแขนลูกสาวเข้าโรงแรมไป

ลิงก์โบกมือลาเทย์เลอร์ แล้วขี่รถมอเตอร์ไซค์คู่ใจจากไป

“แม่คะ! ลิงก์เป็นเพื่อนหนูนะ แม่ไม่ควรทำกิริยาแบบนั้นใส่เขา”

เทย์เลอร์สะบัดแขน ปาหมวกแก๊ปลงพื้นอย่างโมโห

“เทย์เลอร์ แม่รู้ว่ามันไม่ถูก แต่แม่เป็นห่วงลูกนะ ลูกกับลิงก์เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วัน ลูกยังไม่รู้จักเขาดีพอ แม่ไม่อยากให้ลูกไปคลุกคลีกับเขามากเกินไป”

แอนเดรียก้มเก็บหมวก แล้วเดินตามลูกสาวเข้าลิฟต์

“แม่จะเข้ามายุ่งกับชีวิตส่วนตัวหนูเหรอคะ? หนูสิบเก้าแล้วนะ หนูบรรลุนิติภาวะแล้ว!”

เทย์เลอร์เม้มปากแน่น เถียงเสียงแข็ง

แอนเดรียส่ายหน้ายิ้ม ๆ

“เทย์เลอร์ แม่ไม่เคยคิดจะบงการชีวิตลูก แม่แค่แนะนำในฐานะผู้ใหญ่ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน... ลูกเป็นนักร้อง เป็นไอดอล เรามาไมอามีแค่เพื่องานเทศกาลดนตรี เดี๋ยวก็ต้องกลับ

ส่วนลิงก์... เขาเป็นแค่คนธรรมดาที่ใช้ชีวิตอยู่กับทะเล ถ้าลูกชอบเขา ลูกยิ่งควรรักษาระยะห่าง อย่าไปให้ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ กับเขา

แต่ถ้าลูกไม่ได้ชอบเขา แค่อยากคุยหาแรงบันดาลใจในการแต่งเพลง... ก็ถือซะว่าแม่ไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกัน”

ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นช้า ๆ เทย์เลอร์ยืนนิ่งคิด...

เธอยอมรับกับตัวเองว่าชอบลิงก์มาก เขาหล่อ เท่ หุ่นล่ำบึ้ก แข็งแรงเหมือนสายลับในหนังฮอลลีวูด การได้คบกับเขาคงน่าตื่นเต้นพิลึก

แอนเดรียลอบมองลูกสาว ลูบหลังเบา ๆ แล้วพูดเสียงอ่อนโยน

“เทย์เลอร์ ลูกต้องเข้าใจความจริงข้อหนึ่งนะ... บ้านเราอยู่แนชวิลล์ จบงานนี้เราก็ต้องกลับ การจะคบกับเขาเป็นเรื่องยาก เชื่อแม่เถอะ รักษาระยะห่างเป็นเพื่อนกันดีกว่า ถ้าลูกอยากมีแฟน ลองมองหาคนในวงการเพลงดูสิ น่าจะคุยกันรู้เรื่องกว่านะ”

“แม่คะ... หนูรู้ค่ะ หนูรู้ว่าควรทำยังไง”

เทย์เลอร์โบกมือตัดบท แล้วเดินเข้าห้องพักไป

แอนเดรียมองตามหลังลูกสาวแล้วส่ายหน้า...

เธอไม่คิดว่าความรักระหว่างซูเปอร์สตาร์กับหนุ่มนักดำน้ำจะไปรอด

แม้เทย์เลอร์จะดูจริงจัง แต่ลูกสาวเธอฉลาด เดี๋ยวสักพักก็คงคิดได้และหันกลับไปโฟกัสเรื่องงานเพลง... เพราะดนตรีคือชีวิตของเทย์เลอร์ ไม่ใช่ผู้ชายชื่อลิงก์

กลับมาที่ร้านดำน้ำเบเกอร์... แสงไฟยังสว่างจ้า

“ทำไมเพิ่งกลับมา? ไปเดตมาเหรอ?”

เจมส์ถาม มือเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ

ลิงก์เหลือบมองชุดดำน้ำที่แขวนตากเรียงราย “วันนี้ลูกค้าเยอะน่าดูเลยนี่”

“เยอะกว่านี้ได้อีก ถ้ามีคนนำทางดำน้ำ แต่ดันมีคนหนีเที่ยว!”

เจมส์ส่งสายตาอาฆาตมาให้ แล้วจมูกเขาก็ฟุตฟิต

“นั่นอะไรน่ะ? หอมจัง!”

ลิงก์วางกล่องอาหารจากร้านจอยซ์ลงบนเคาน์เตอร์ เดิมทีเขาตั้งใจจะเก็บไว้กินเป็นมื้อเช้า แต่มีตัวเขมือบอยู่ตรงนี้ คงต้องเปลี่ยนแผน

“กล่องร้านจอยซ์นี่หว่า! นายไปเวสต์ปาล์มบีชมาเหรอ? ได้ข่าวว่าร้านนี้แพงระยับ นายกล้ากินของแพงขนาดนี้เลยเหรอวะ?!”

เจมส์มือไว แกะกล่องทันที ล็อบสเตอร์ข้างในยังอุ่น ๆ เขาไม่รอช้า หยิบใส่ปากเคี้ยวตุ้ย ๆ ชมเปาะไม่หยุดปาก สุดท้ายฟาดเรียบยันน้ำซุปหยดสุดท้าย

ลิงก์ส่ายหน้า... ไอ้นี่นับวันยิ่งอ้วน ยิ่งกินจุ อีกหน่อยคงกลิ้งได้

พอกินเสร็จ เจมส์ก็นั่งลูบพุงอยู่บนโซฟา หน้าตาเปี่ยมสุข

“รู้งี้ตอนบ่ายไม่น่ากินฮอตด็อกลดราคาของแดเนียลเลยว่ะ... ว่าแต่นายไปกินกับใครมา? เทย์เลอร์เหรอ? มื้อนี้หมดไปเท่าไหร่?”

“แปดร้อยกว่า”

ลิงก์ตอบพลางฉีดน้ำล้างคราบเกลือออกจากชุดดำน้ำ

“แปดร้อยกว่า?! บ้าไปแล้ว! นายไม่คิดจะเก็บตังค์ไว้ใช้ชีวิตบ้างหรือไง?!”

เจมส์พยายามจะลุกขึ้นนั่งแต่ติดพุง เลยได้แต่นั่งพิงโซฟาเหมือนคนท้องใกล้คลอด

“แปดร้อยมันเยอะตรงไหน? นายรู้ไหมว่า รอย โจนส์ จูเนียร์ ชกไฟต์นึงได้เท่าไหร่? อย่างต่ำสองล้านดอลลาร์! เมย์เวทเธอร์ได้เยอะกว่านั้นอีก อนาคตฉันจะหาได้มากกว่าพวกเขาซะอีก เงินแค่นี้จิ๊บจ๊อยน่า”

ลิงก์ตอบอย่างมั่นใจ

“เหอะ!”

เจมส์กลอกตามองบน ลุกไปล้างมือ

“ฉันก็พูดได้เหมือนกันแหละ... นายรู้ไหม ทอม ครูซ กับ ทอม แฮงก์ส เล่นหนังเรื่องนึงได้เท่าไหร่? อย่างต่ำสิบห้าล้าน! อนาคตค่าตัวฉันจะแซงหน้าพวกเขาอีก!

แต่เราก็รู้ว่ามันเป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อไงลิงก์... นายอย่าคิดว่าแค่อัดนักมวยกระจอก ๆ ในบาร์ร่วงได้ แล้วนายจะไปสู้กับนักมวยอาชีพได้นะเว้ย มันเป็นไปไม่ได้! อยู่กับความจริงหน่อยเพื่อน!”

เจมส์เช็ดมือแล้วเดินมาจ้องหน้า

“เหมือนเรื่องนายกับเทย์เลอร์นั่นแหละ... เธอเป็นดารา นายเป็นคนธรรมดา ไลฟ์สไตล์มันคนละเรื่อง กินข้าวมื้อละแปดร้อย... กินอีกไม่กี่มื้อนายก็ได้ไปนอนข้างถนนแน่

ลิงก์... เชื่อฉันเถอะ ตั้งใจทำร้านดำน้ำ ค่อย ๆ เก็บเงิน อย่าไปฝันเฟื่องเรื่องอื่นเลย มันไร้สาระ”

เจมส์ยื่นหน้าอ้วน ๆ เข้ามาใกล้

“ฟังฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย?”

“ไปตายซะ!”

ซ่า!!

ลิงก์ฉีดน้ำใส่หน้าเจมส์เต็มแรง

เจมส์สำลักน้ำ มองค้อนขวับ เช็ดหน้าลวก ๆ แล้วคว้ากุญแจรถกับถุงขยะเดินปึงปังออกจากร้านไป

ลิงก์จัดการล้างอุปกรณ์ดำน้ำที่เหลือจนเสร็จ นำไปตากและฆ่าเชื้อ แล้วไปอาบน้ำอุ่น

เข้านอนตอนสามทุ่มกว่า... เทย์เลอร์ส่งข้อความมาสองฉบับ บอกว่าพรุ่งนี้ซ้อมทั้งวัน มาสอนกีตาร์ไม่ได้ และบอกฝันดี

ลิงก์ตอบกลับไปว่าจะไปซื้อกีตาร์มาหัดเอง แล้วก็บอกฝันดี

วันรุ่งขึ้น... ลิงก์ตื่นแต่เช้ามืดมาวิ่งถ่วงน้ำหนักและซ้อมมวยตามปกติ

ชีวิตของเขา... เรียบง่าย สงบ และเปี่ยมไปด้วยเป้าหมาย

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน