บทที่ 8 แผนการสู่บัลลังก์

บทที่ 8 แผนการสู่บัลลังก์

“ลิงก์... นี่นายเพิ่งอายุยี่สิบเองเหรอ? เหลือเชื่อจริง ๆ”

ในห้องทำงาน โค้ชเวสต์ โคเรียน กวาดสายตามองใบข้อมูลส่วนตัวที่ลิงก์เพิ่งกรอกเสร็จ พอเห็นระบุปีเกิด กุมภาพันธ์ 1989 เขาก็เงยหน้ามองด้วยความประหลาดใจ

“ผมดูแก่กว่านั้นเหรอครับ?”

ลิงก์ที่กำลังดูดอมยิ้มรสส้ม เลิกคิ้วเข้มขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“ฮ่า ๆ ๆ ไม่ใช่หน้าแก่หรอก แต่บุคลิกนายต่างหาก นักมวยหนุ่ม ๆ ส่วนใหญ่มักจะห้าวเป้งและอารมณ์ร้อน แต่ต่อนายดูนิ่งและสุขุมตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันเลยนึกว่านายน่าจะอายุมากกว่านี้ซะอีก”

โค้ชเวสต์เอ่ยชม

ลิงก์ยิ้มบาง ๆ... เขาไม่ได้สุขุมอะไรหรอก แค่รู้สึกว่าการชนะคนธรรมดาไม่กี่คนมันไม่ใช่เรื่องน่าคุยโว ก็เลยไม่รู้จะตื่นเต้นไปทำไม

ถ้าเขาคว่ำแชมป์โลก WBA, WBC, IBF และ WBO รวบเข็มขัดมาคาดเอวได้ตามความฝันในชาติก่อน... ถึงตอนนั้นเขาคงตะโกนลั่นโลกเหมือนกัน

“เวสต์ ผมมีประวัติเข้าคุกสองครั้ง มันจะส่งผลกับแมตช์สมัครเล่นไหมครับ?”

ลิงก์ชี้ไปที่ช่องประวัติอาชญากรรม ซึ่งระบุไว้สองคดี... ลักทรัพย์และทะเลาะวิวาท ร่างเดิมของเขาเคยโดนตัดสินจำคุกสามเดือนและบำเพ็ญประโยชน์ 200 ชั่วโมง

นี่คือสิ่งที่เจ้าของร่างเดิมก่อไว้ แต่ตอนนี้เขาต้องเป็นคนรับกรรม

เวสต์มองดูแล้วก็แปลกใจเล็กน้อย เขาคิดว่าลิงก์เป็นเด็กดี ไม่นึกว่าจะมีประวัติแบบนี้ แต่ก็ได้แต่ถอนหายใจ... คนเราดูกันแค่ภายนอกไม่ได้จริง ๆ

“มันไม่กระทบกับมวยสมัครเล่นหรอก แต่ถ้านายดังขึ้นมาเมื่อไหร่ สื่อคงขุดเรื่องนี้มาโจมตี เป็นข่าวด้านลบให้นายปวดหัวเล่น”

“ข่าวด้านลบก็ช่างมันเถอะครับ การมีชื่อเสียก็ถือว่ามีชื่อเสียงเหมือนกัน”

ลิงก์ไม่สนหรอกว่าคนจะพูดยังไง เขาพูดต่อ

“เวสต์ ผมวางแผนว่าจะชกมวยสมัครเล่นสักครึ่งปี แล้วปีหน้าจะเทิร์นโปรเข้าสู่มวยอาชีพเลย คุณคิดว่าไงครับ?”

“ชกสมัครเล่นแค่ครึ่งปีเนี่ยนะ?”

เวสต์ชะงัก “ลิงก์... มันไม่รีบไปหน่อยเหรอ? ถึงมวยสมัครเล่นจะโหดไม่เท่ามวยอาชีพ แต่มันก็มียอดฝีมือแฝงอยู่เยอะนะ การชกสมัครเล่นคือการเก็บเกี่ยวประสบการณ์... ดูอย่างโฮลีฟิลด์สิ เขาชกสมัครเล่นตั้ง 160 ไฟต์ ขัดเกลาฝีมือจนคมกริบ พอเทิร์นโปรถึงได้ระเบิดฟอร์มเทพขนาดนั้น”

“เวสต์ ผมเข้าใจเจตนาคุณ แต่ผมมั่นใจในฝีมือตัวเอง”

เห็นเวสต์ทำท่าจะแย้งต่อ ลิงก์ยกมือห้ามแล้วยื่นข้อเสนอ

“เวสต์ เอาอย่างนี้... เรามาตั้งเป้ากันที่หกเดือน ภายในหกเดือนนี้ผมจะลงแข่งสมัครเล่นให้เยอะที่สุด ถ้าผมแพ้แม้แต่ครั้งเดียว ผมจะเลื่อนการเทิร์นโปรออกไป แต่ถ้าผมชนะรวด... คุณต้องฟังผม ให้ผมเทิร์นโปรทันทีหลังจากครบหกเดือน”

เวสต์ โคเรียน นิ่งคิด... ข้อเสนอนี้เข้าท่า

ถ้าลิงก์ชนะรวดหกเดือนจริง ก็แปลว่าฝีมือเขาดีพอสำหรับเวทีอาชีพแล้ว ขืนดองไว้นานกว่านั้นก็เสียเวลาเปล่า

แต่เขาไม่คิดหรอกว่าลิงก์จะรักษาสถิติไร้พ่ายได้ตลอดรอดฝั่ง พอลิงก์ก้าวเข้าสู่วงการมวยจริง ๆ เดี๋ยวก็รู้เองว่า ‘เหนือฟ้ายังมีฟ้า’

“ตกลง! ฉันจะรีบจัดหามวยสมัครเล่นให้นายลงแข่งให้เร็วที่สุด ระหว่างนี้ก็ซ้อมให้หนักล่ะ”

ลิงก์พยักหน้า

วงการมวยแบ่งเป็น ‘มวยสากลสมัครเล่น’ และ ‘มวยสากลอาชีพ’

มวยสมัครเล่น เช่น โอลิมปิก, ชิงแชมป์ทวีป, ชิงแชมป์โลก, หรือรายการโกลเด้นโกลฟ เน้นชิงเหรียญรางวัลและเกียรติยศ

ส่วนมวยอาชีพ คือธุรกิจเต็มรูปแบบ ควบคุมโดยองค์กรระดับโลก สี่สถาบันหลักที่ทรงอิทธิพลที่สุดคือ WBA (สมาคมมวยโลก), WBC (สภามวยโลก), IBF (สหพันธ์มวยนานาชาติ) และ WBO (องค์กรมวยโลก)

ความแตกต่างชัดเจนคือ ‘เงิน’

มวยอาชีพขับเคลื่อนด้วยธุรกิจ ตั้งแต่การโปรโมต ขายตั๋ว ยอดขาย PPV  ทุกอย่างคือเม็ดเงิน

นักมวยสู้เพื่อเงินรางวัล เกียรติยศเป็นเรื่องรอง... เหมือนที่ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ เคยบอกคู่ปรับเก่าอย่าง เดอ ลา โฮยา ว่า ‘อยากชกกับฉันเหรอ? ได้! แต่ถ้าไม่มีเงินร้อยล้านดอลลาร์ ก็อย่าโทรมาให้เสียเวลา’

ลิงก์อยากเทิร์นโปรเร็ว ๆ เพื่อกอบโกยเงินดอลลาร์ ในยุคที่วงการมวยอเมริกายังไม่ตกต่ำถึงขีดสุด... มีเงินแล้ว จะไปท้าชิงแชมป์โลกคนไหนก็ง่ายขึ้น

“มาริโอ ไหวหรือเปล่า?”

บนสังเวียนฝึกซ้อม ลิงก์สวมนวมเตรียมพร้อม พอเขาบอกว่าจะลงนวมซ้อม มาริโอก็เสนอหน้าขอเป็นคู่ซ้อมให้ทันที

ลิงก์เตือนแล้วว่าหมัดเขาหนัก ให้ใสเฮดการ์ดป้องกันไว้ แต่มาริโอก็ปากดีบอกว่าไม่ต้อง เขาเอาอยู่ ให้ลิงก์ใส่เต็มที่เลย

แต่ผ่านไปแป๊บเดียว... มาริโอก็เซจนแทบยืนไม่อยู่

“ฉัน... ฉันไหว! สบายมาก!”

มาริโอส่ายหัวเรียกสติ พยายามยันกายลุกขึ้น แต่เข่าอ่อนยวบยาบจนเกือบล้มพับ

“มาริโอ! ไปใส่เครื่องป้องกันซะ! ไม่งั้นก็ลงมา ให้เรกจี้ขึ้นไปซ้อมแทน!”

โค้ชเวสต์ตะโกนสั่ง

มาริโอทำเสียงฮึดฮัด แต่ก็ยอมจำนนเดินไปสวมเฮดการ์ดโฟมหนาเตอะและเกราะลำตัว พอใส่ครบชุด ร่างที่หนาอยู่แล้วก็ดูบวมเป่งเหมือนตัวมิชลิน

“ฮ่าฮ่าฮ่า! มาเลยลิงก์! คราวนี้รับรองฉันยืนรับหมัดนายได้ทั้งวัน!”

มาริโอเคาะเฮดการ์ดโชว์พร้อมหัวเราะร่า

ลิงก์ยิ้มมุมปาก ยกการ์ดขึ้นแล้วเดินหน้าบดขยี้ต่อ

พอมีเกราะโฟมช่วยซับแรง มาริโอก็ทนทายาดขึ้นเยอะ ไม่ร่วงง่าย ๆ อีกต่อไป

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

ลิงก์รัวหมัดใส่อย่างเมามัน ทั้งหมัดตรง ฮุก แย็บ สวิง อัปเปอร์คัต... แม่ไม้มวยสากลทุกลีลาถูกงัดออกมาใช้อย่างต่อเนื่อง โดยมีเป้าหมายคือร่างกายหนา ๆ ของมาริโอ

ผ่านไปชั่วโมงกว่า... แผ่นหลังของลิงก์ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ส่วนมาริโอนอนแผ่หลากลางเวที หอบหายใจพะงาบ ๆ เหมือนปลาเกยตื้น

“ลิงก์... แกมันสัตว์ประหลาดหรือไงวะ? ทำไมแรงเยอะขนาดนี้?”

มาริโอถามเสียงอ่อย

ตอนแข่งกันบนเวที เขาแค่นึกว่าลิงก์หมัดหนักเฉย ๆ แต่พอได้ซ้อมยาว ๆ ถึงรู้ว่าลิงก์มัน ‘นรกแตก’ แค่ไหน หมัดเหมือนค้อนเหล็ก ทั้งเร็วทั้งหนัก ต่อให้มีเกราะ เขาก็ยังโดนแรงกระแทกจนจุกต้องถอยกรูดตลอดเวลา

ไอ้หมอนี่มันไม่ใช่คน!

“ฉันแค่เป็นคนแรงเยอะน่ะ... นายพักก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันไปซ้อมกับหุ่นยางต่อ”

ลิงก์โยนขวดน้ำให้มาริโอ แล้วกระโดดลงจากเวที

นักมวยคนอื่น ๆ มองลิงก์ด้วยสายตาทึ่งจัด...

มาริโอหนัก 208 ปอนด์ รุ่นเฮฟวี่เวต ส่วนลิงก์หนัก 168 ปอนด์ อยู่รุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวตหรือไลต์เฮฟวี่เวต... แบกน้ำหนักขนาดนี้แต่ไล่ยำมาริโอจนหมดสภาพ ฝีมือโคตรโหด!

โค้ชเวสต์ยืนมองด้วยความปลาบปลื้ม

ศักยภาพที่ลิงก์แสดงออกมานั้นเหนือกว่าที่เขาคาดไว้มาก ทั้งความเร็ว พลังหมัด และการออกหมัดชุดที่ลื่นไหลราวกับนักมวยเจนสังเวียน...

เขาเจอ ‘ขุมทอง’ เข้าให้แล้ว

“เวสต์ คุณเห็นฟอร์มผมแล้ว มีอะไรแนะนำไหมครับ?”

ลิงก์ใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อที่คอและหน้าอก

เวสต์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง

“ลิงก์ การออกหมัดชุดของนายยอดเยี่ยมมาก แต่มีจุดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ฉันไม่แน่ใจว่านายรู้ตัวหรือเปล่า”

“เรื่องอะไรครับ? บอกมาได้เลย”

“นายชอบมีลูกแถม... ขยับเข่า ขยับศอก หรือใช้เหลี่ยมเท้าขัดขาจังหวะคลุกวงใน... นายเคยฝึก MMA หรือมวยไทยมาก่อนหรือเปล่า?”

ลิงก์พยักหน้ายอมรับกลาย ๆ

มันไม่ใช่ MMA หรอก... แต่มันคือสัญชาตญาณดิบจากการชก ‘มวยเถื่อน’ ใต้ดินมาเป็นสิบปี

ในกรงเหล็กไร้กฎเกณฑ์ เน้นความสะใจและเอาชีวิตรอด ลูกตุกติกพวกนี้ถือเป็นเรื่องปกติ ลิงก์ชินกับการใช้ทุกส่วนของร่างกายเป็นอาวุธ จนติดเป็นนิสัยเสีย

“เวสต์ เมื่อก่อนผมวิวาทข้างถนนบ่อยน่ะครับ เลยไม่ค่อยสนกติกา... ต่อไปผมจะระวังครับ”

“ดีมาก... งั้นซ้อมต่อเถอะ”

ลิงก์รู้สึกว่าแรงยังเหลือ จึงเดินไปซ้อมชกกับหุ่นยางรูปคน

หุ่นยางเนื้อแข็งกว่าคนจริง ชกด้วยมือพันผ้าเปล่า ๆ ค่อนข้างเจ็บสันหมัด แต่ข้อดีคือมันทนทาน ไม่ต้องกลัวพัง ใส่แรงได้เต็มเหนี่ยว

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงหมัดกระทบหุ่นยางดังสนั่นหวั่นไหว ตัวหุ่นสั่นสะเทือนรุนแรงจนแทบหลุดจากฐาน

เวสต์และเด็กในยิมยืนมองตาค้าง... ว่ากันว่าไมค์ ไทสัน ซ้อมทีไรคู่ซ้อมสลบ กระสอบทรายแตก... ลิงก์ก็คงไม่ต่างกัน

มาริโอมองแล้วหางคิ้วกระตุก... โหดสลัด... ถ้าเมื่อกี้มันใส่เต็มแบบนี้บนเวที เขาคงลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงตั้งนานแล้ว

“เลิกมุงได้แล้ว! ไปซ้อมต่อสิพวกแก!”

เวสต์โบกมือไล่ไทยมุง

“ตัวก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร... ทำไมพลังช้างสารขนาดนั้นวะ?”

มาริโอบ่นอุบด้วยความอิจฉา

“นั่นคือพรสวรรค์... ของแบบนี้อิจฉาไปก็ไม่ได้อะไร”

เวสต์เองก็อิจฉา... ถ้าเขามีพรสวรรค์แบบลิงก์สักครึ่งหนึ่ง ป่านนี้คงได้เข็มขัดแชมป์โลกมานอนกอดสักเส้นแล้ว

“มาริโอ แกเห็นฝีมือลิงก์แล้วใช่ไหม? ถ้าแกอดทนซ้อมเป็นคู่มือให้เขาได้สักสามปี... อนาคตแกมีสิทธิ์ลุ้นแชมป์ทวีปได้ไม่ยากเลยนะ”

เวสต์ให้กำลังใจ

มาริโอเกาแก้มยุ้ย ๆ “เวสต์... เคยคิดในมุมกลับกันไหม? ว่าถ้าผมซ้อมกับมันสามปี ผมอาจจะตายคาตีนมันก่อนก็ได้นะ?”

“ก็เป็นไปได้... เอาเป็นว่าแล้วแต่แกจะเลือกแล้วกัน”

เวสต์ตบไหล่มาริโอ แล้วเดินไปจัดการธุระเรื่องตารางแข่ง

มาริโอมองแผ่นหลังกว้างของลิงก์ที่กำลังรัวหมัดใส่หุ่นยาง... เขากำหมัดแน่น เจ็บใจตัวเองที่อ่อนแอ จนลิงก์ต้องหนีไปซ้อมกับหุ่นยางแทน

นี่มันหยามศักดิ์ศรีคู่ซ้อมมือหนึ่งชัด ๆ!

“ลิงก์!! พรุ่งนี้ฉันจะมาเป็นคู่ซ้อมให้นายอีก!!”

มาริโอตะโกนสุดเสียง

“เออ! ได้ยินแล้ว! ไม่ต้องตะโกนก็ได้โว้ย!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน