บทที่ 7 ก้าวแรกสู่สังเวียนมวย

บทที่ 7 ก้าวแรกสู่สังเวียนมวย

“มาริโอ! เมื่อเช้าไม่ได้กินข้าวมาหรือไง?! ออกแรงหน่อยสิวะ! หมัดให้มันเด็ดขาดหน่อย! ชกแบบนี้ต่อให้ฝึกอีกสิบปี แกก็รับหมัดลิงก์ไม่ได้แม้แต่หมัดเดียวหรอก!”

“เวสต์! อย่าพูดถึงไอ้เวรลิงก์นั่นได้ไหมวะ? เมื่อวานฉันแค่ประมาท ไม่ได้เตรียมตัวดีพอ ถ้าให้เจออีกที ฉันไม่มีวันแพ้มันหรอก!”

“เลิกฝอยแล้วตั้งใจซ้อม!”

บนเวทีฝึกซ้อมชั้นสองของ เวสต์บ็อกซิ่งยิม มาริโอกำลังลงนวมซ้อมกับนักมวยเสื้อกั๊กดำ โค้ชเวสต์ในชุดเสื้อเบสบอลสีขาวยืนถือสมุดจดสั่งการอยู่ข้างเวที

ลิงก์เดินสำรวจบรรยากาศและอุปกรณ์รอบ ๆ ยิม

เมื่อวานตอนที่เวสต์ตามตื๊อเขา ลิงก์นึกว่าอีกฝ่ายเป็นแค่โค้ชยิมห้องแถวเล็ก ๆ แต่ที่ไหนได้ ที่นี่ดูเป็นทางการและได้มาตรฐานกว่าที่คิด

อาคารสามชั้นโครงเหล็ก ผนังกระจกเปิดโล่งรับแสงธรรมชาติ ชั้นล่างเป็นออฟฟิศและโรงอาหาร ชั้นสองเป็นโซนฝึกซ้อม ส่วนชั้นสามเป็นหอพักและสำนักงาน มีลิฟต์อำนวยความสะดวกครบครัน

โซนฝึกซ้อมข้างเวทีอัดแน่นด้วยอุปกรณ์ครบมือ... เป้าล่อชก กระสอบทราย กระสอบสปีด ยางยืด แท่นยกน้ำหนัก ฯลฯ วัยรุ่นกว่าสิบคนกำลังฝึกซ้อมอย่างขะมักเขม้น บรรยากาศคึกคักใช้ได้

“คุณลิงก์ครับ... นี่คือรูปถ่ายสมัยโค้ชเวสต์ยังชกมวยอยู่ครับ”

‘โรบินสัน’ เจ้าหน้าที่ยิมที่เข้ามาประกบเขาตั้งแต่หน้าประตู รีบเดินตามมาแนะนำ พร้อมผายมือไปทาง ‘กำแพงเกียรติยศ’

บนผนังแขวนรูปถ่ายขาวดำของเวสต์ โคเรียน สมัยหนุ่ม ๆ ในชุดนักมวย

สมัยนั้นเวสต์ชกรุ่นมิดเดิลเวต เคยฝึกซ้อมค่ายเดียวกับพ่อของ รอย โจนส์ จูเนียร์

เขาเริ่มเทิร์นโปรต้นยุค 70s เคยขึ้นชิงแชมป์โลก WBO รุ่นมิดเดิลเวตกับตำนานอย่าง ‘ชูการ์ เรย์ เลียวนาร์ด’ แต่ก็พ่ายแพ้ไป... ชูการ์ เรย์ คือนักมวยคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ทำเงินรางวัลสะสมทะลุ 100 ล้านดอลลาร์ เป็นยอดมวยที่แข็งแกร่งดั่งหินผา

โรบินสันเล่าต่อว่า โค้ชเวสต์แขวนนวมต้นยุค 80s แล้วหันมาเอาดีด้านการเป็นโค้ช สั่งสมประสบการณ์เกือบสามสิบปี

“เยี่ยมไปเลย... แล้วยิมนี้เคยปั้นนักมวยดัง ๆ บ้างไหม?”

ลิงก์ถาม

“มีสิครับ! มีแน่นอน!”

โรบินสันร่ายชื่อนักมวยออกมาเป็นชุด แต่ลิงก์ไม่คุ้นหูเลยสักคน ไม่ว่าจะในชาตินี้หรือชาติก่อน

มีแค่คนเดียวที่พอจะคุ้น ๆ คือ ‘โรเบิร์ต อัลเลน’ ที่เคยชิงแชมป์โลก IBF รุ่นมิดเดิลเวตกับ เบอร์นาร์ด ฮอปกินส์ แต่ก็แพ้ไป หลังจากนั้นก็กลายเป็นมวยเกรดรองแล้วแขวนนวมไปแล้ว

เห็นสีหน้าเจื่อน ๆ ของโรบินสัน ลิงก์ก็ยิ้มปลอบใจ

“ไม่เป็นไร... ในเมื่อผมมาแล้ว เดี๋ยวที่นี่ก็จะมีแชมป์โลกเอง”

โรบินสันมองหน้าเขา ไม่แน่ใจว่าพูดจริงหรือล้อเล่น ได้แต่เออออไปตามน้ำ

“เยี่ยมครับ... แบบนั้นเยี่ยมไปเลย”

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ลิงก์! มาแล้วเหรอ!”

โค้ชเวสต์เดินหัวเราะร่าเข้ามา ทำเหมือนเพิ่งเห็นเขา ทั้งที่จริง ๆ รู้ข่าวตั้งแต่ลิงก์ก้าวเท้าเข้ามาในยิมแล้ว แต่ปล่อยให้โรบินสันรับหน้าแนะนำเกียรติประวัติไปก่อนจะดูดีกว่า

“ลิงก์... คิดว่าที่นี่เป็นไงบ้าง?”

เวสต์ถามพลางผายมือโชว์ความสะอาดสะอ้านของยิม... หารู้ไม่ว่าเมื่อคืนเขาเกณฑ์คนทั้งยิมบวกจ้างแม่บ้านรายวันอีกสี่คนมาขัดถูยันเช้าเพื่อให้มันดูดีขนาดนี้

“ดีมากครับ ดูเป็นมืออาชีพดี”

ลิงก์พยักหน้ายอมรับ

เวสต์ยิ้มแก้มปริ “ดีใจที่คุณชอบนะลิงก์... ซ้อมอยู่บ้านมันเทียบกับในยิมไม่ได้หรอก ที่นี่เรามีอุปกรณ์พร้อม คู่ซ้อมเพียบ ถ้าคุณตกลงมาร่วมทีมกับเรา ผมจะทุ่มสุดตัวเพื่อสนับสนุนคุณ ทั้งสถานที่ฝึกซ้อม สภาพแวดล้อม และการจัดการหลังบ้าน... คุณว่าไง?”

เห็นลิงก์ยังนิ่ง เวสต์รีบงัดข้อเสนอเด็ดออกมา

“ก่อนคุณจะเทิร์นโปรชกอาชีพ ทุกอย่างในยิมนี้ฟรีหมด! และหลังจากเทิร์นโปรแล้ว ทีมโค้ชจะขอส่วนแบ่งแค่ 5% จากค่าตัวคุณเท่านั้น!”

ลิงก์นิ่งคิด...

ข้อเสนอนี้ถือว่าใจป้ำมาก

ในวงการมวยสากล ปกติทีมโค้ชจะหักส่วนแบ่งจากนักมวยอาชีพราว 10-15% ยิ่งโค้ชมีชื่อเสียงหรือทำหน้าที่เยอะ ส่วนแบ่งก็ยิ่งสูง

และโค้ชคือคีย์แมนสำคัญในการสร้างแชมป์...

ไม่ใช่แค่ล่อเป้าซ้อม แต่ต้องวางแผนการฝึก แก้จุดอ่อน เสริมเทคนิค วางแผนการชกบนเวที และในนาทีวิกฤต โค้ชคือคนที่ตัดสินใจโยนผ้าเพื่อรักษาชีวิตนักมวย

โค้ชดีมีชัยไปกว่าครึ่ง... ดูอย่าง ‘คัส ดี’อมาโต’ ที่ปั้นไมค์ ไทสัน จนกลายเป็นสัตว์ร้าย หรือ ‘ลู ดูวา’ แห่ง Main Events ที่ปั้นแชมป์โลกมาแล้ว 19 คน รวมทั้งอีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์

เทียบกันแล้ว ผลงานของเวสต์ โคเรียน ถือว่าจิ๊บจ๊อยมาก แต่ลิงก์ไม่ได้ใส่ใจ

ความแข็งแกร่งและความเร็วของเขาจะพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงจุดที่เหนือมนุษย์ เรื่องบนเวทีเขาไม่ห่วง สิ่งที่เขาต้องการคือ ‘ทีมหลังบ้าน’ ที่คล่องตัว และ ‘ใบเบิกทาง’ สู่วงการมวยอาชีพ

เวสต์คร่ำหวอดในวงการมาสามสิบปี คอนเนกชันและการจัดการน่าจะพอไหวอยู่ ถ้าวันหน้าไม่เวิร์กค่อยหาใหม่ก็ยังไม่สาย

“โค้ชเวสต์ครับ... ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ”

ลิงก์ยื่นมือออกไป

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ยินดีต้อนรับลิงก์! ยินดีสุด ๆ!”

เวสต์เขย่ามือเขาอย่างแรง ก่อนจะหันไปตะโกนลั่นยิม

“ทุกคนหยุด!! ฟังทางนี้! ขอแนะนำสมาชิกใหม่ของเรา... คุณลิงก์ เบเกอร์! ฝีมือเขาไม่ธรรมดานะ เมื่อคืนที่บาร์เรดโกลฟ เขาเพิ่งน็อกมาริโอร่วงในหมัดเดียวมาหมาด ๆ!”

“ห๊ะ?!”

“จริงดิ?!”

เสียงฮือฮาดังระงม ทุกสายตามองไปที่ลิงก์ด้วยความทึ่ง ก่อนจะเบนเป้าไปที่มาริโอด้วยสายตาเคลือบแคลง... จริงเหรอวะ? มาริโอโดนหมัดเดียวจอด? อ่อนขนาดนั้นเชียว?

หน้าดำ ๆ ของมาริโอแดงก่ำจนเกือบม่วง อุตส่าห์ปิดเรื่องนี้เป็นความลับ ดันโดนเวสต์แฉกลางวงซะยับเยิน... หมดกันความน่าเชื่อถือ!

เขาจ้องเวสต์ด้วยความโกรธปนอาย แล้วหันไปชี้หน้าลิงก์ ตะโกนแก้เก้อเสียงหลง

“อย่ามามองแบบนั้นนะเว้ย! ไอ้ลิงก์นี่มันปีศาจชัด ๆ หมัดหนักโคตร ๆ! เวสต์บอกเองว่าพวกแกทุกคนรวมกันก็รับหมัดมันไม่ได้! แถมยังบอกด้วยว่าลิงก์จะเป็นแชมป์โลกในอนาคต! รู้ไหม... หมอนี่มาซ้อมที่นี่ฟรีนะเว้ย! กินฟรีอยู่ฟรี เวสต์ควักเนื้อจ่ายเองหมด!”

สายตาของทุกคนเปลี่ยนไปทันที... ไม่มีใครชอบ ‘เด็กเส้น’ ที่โผล่มาแย่งซีน

“มาริโอ! อย่าพูดพล่อย ๆ นะ!”

เวสต์ตวาด

“ไม่พล่อย! ก็เวสต์พูดกับผมเองเมื่อกี้ชัด ๆ!”

มาริโอกอดอก สะบัดหน้าหนีอย่างแง่งอน

ลิงก์ยิ้มมุมปาก หยิบนวมคู่หนึ่งขึ้นมาสวม แล้วพูดเรียบ ๆ

“มาริโอ... เราเป็นนักมวย ดีแต่ปากมันไร้ประโยชน์ ของจริงมันวัดกันที่หมัด... มาลองกันอีกสักตั้งไหม? หวังว่าคราวนี้คงไม่ร่วงเร็วนักนะ”

“ได้เลยลิงก์! วันนี้แหละฉันจะโชว์ให้ดูว่า ‘การป้องกันที่สมบูรณ์แบบ’ มันเป็นยังไง!”

มาริโอแกว่งแขนล่ำ ๆ ตะโกนรับคำท้าอย่างฮึกเหิม

เปรี้ยง!!

สามสิบวินาทีต่อมา... หน้าของมาริโอก็จูบพื้นเวทีอย่างจัง

คราวนี้เขาระวังตัวแจ ตั้งการ์ดสูงปิดหน้าแน่นตั้งแต่เริ่ม สายตาจ้องเขม็งที่หมัดลิงก์ พอเห็นไหล่ลิงก์ขยับ เขาก็เกร็งตัวรับแรงปะทะทันที

แต่อนิจจา... การป้องกันของเขายังหละหลวมเกินไป

ลิงก์ออกหมัดชุดเดียว... หมัดแรกซัดเข้าชายโครงจนมาริโอตัวงอ... หมัดสองเสยเข้าปลายคางซ้ายจนเสียหลัก... และหมัดสามส่งเขาร่วงลงไปกองกับพื้นแบบหมดสภาพ

มาริโอนอนตาเหลือก มองเพดานหมุนติ้ว... ความรู้สึกวิงเวียนนี้กลับมาเยือนอีกครั้งในรอบ 12 ชั่วโมง

โคตรแย่...

โชคดีที่คราวนี้ลิงก์ยั้งมือไว้เยอะ ไม่ได้เจ็บหนักเท่าเมื่อคืน มาริโอนอนทำใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นมองค้อนลิงก์ แล้วเดินคอตกตบเท้าลงจากเวทีไปเงียบ ๆ

เวสต์หัวเราะชอบใจ หันไปสั่งนักมวยรุ่นใหญ่สี่คนที่ยืนดูอยู่

“พวกนายก็ขึ้นไปลองของกับลิงก์ดูบ้าง จะได้รู้ว่ามวยระดับสูงเขาชกกันยังไง!”

นักมวยทั้งสี่คนเรียงแถวขึ้นไปประลองฝีมือ เนื่องจากเป็นการลงนวมซ้อม ลิงก์จึงไม่ออกอาวุธหนัก แต่เน้นใช้เทคนิคและฟุตเวิร์กต้อนคู่ต่อสู้

เขาเล่นกับแต่ละคนคนละ 5-6 ยก อาศัยความฟิตที่เหนือกว่าและชั้นเชิงที่แพรวพราว จนคู่ซ้อมทั้งสี่คนหอบแฮก ขาตาย ยอมแพ้ไปตาม ๆ กัน

“ไอ้ลิงก์! ไอ้ขี้โกง! ทำไมทีกับคนอื่นนายชกตั้งสี่ห้ายก แต่กับฉันนายเอาแค่ยกเดียววะ?! กลัวว่าถ้ายืดเยื้อแล้วจะหมดแรงโดนฉันสวนคืนหรือไง?!”

มาริโอนั่งกระดกน้ำอยู่ข้างเวที ตะโกนโวยวาย

ลิงก์ถอนหายใจ... ไอ้นี่โดนไปสองรอบยังไม่เข็ด ปากเก่งเหมือนเดิม

“ใช่... นายอึดมาก ฉันเลยต้องรีบปิดเกม ไม่งั้นคงสู้แรงนายไม่ไหว”

ลิงก์ตอบประชด

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ว่าแล้วเชียว! คราวหน้าฉันจะยืนให้ครบสิบสองยก คอยดูเถอะลิงก์!”

มาริโอชูกำปั้นโห่ร้องอย่างผู้ชนะ

ลิงก์ส่ายหัวยิ้ม ๆ... ถึงหน้าตาจะดุเหมือนโจร แต่เนื้อแท้หมอนี่มันก็ซื่อบื้อน่ารักดีเหมือนกัน

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน