บทที่ 6 เอาหน่อยน่า... วงการมวยต้องการนาย

บทที่ 6 เอาหน่อยน่า... วงการมวยต้องการนาย

เจมส์เดินหัวเราะร่าออกมาจากบาร์มวย... เขาลงเงินข้างลิงก์ไปสองดอลลาร์ ได้กลับมาตั้งยี่สิบ

พอมารอบสอง อัตราต่อรองของลิงก์เหลือแค่ 1:2 เขาก็ยังแทงสวนไปอีก ยี่สิบกลายเป็นสี่สิบ... ได้เงินกินเปล่ามาสี่สิบดอลลาร์เหนาะ ๆ แดเนียลเองก็ยิ้มแก้มปริไม่ต่างกัน

แต่คนที่รับทรัพย์อื้อซ่าที่สุดคือลิงก์... เงินรางวัลตั้งต้น 1,000 ดอลลาร์ บวกกับส่วนแบ่งจากผู้ท้าชิงอีกแปดคน ยอดรวมพุ่งไปแตะ 1,800 ดอลลาร์

ครึ่งชั่วโมงได้เงินเกือบสองพัน... แม้จะเทียบไม่ได้กับไทสันที่ฟันเงิน 20 ล้านใน 90 วินาที หรือเมย์เวทเธอร์ที่กวาด 250 ล้านใน 36 นาที แต่นี่ก็นับเป็นการเริ่มต้นที่สวยหรู

“เฮ้! คุณลิงก์ เบเกอร์! รอเดี๋ยวครับ!”

เสียงเรียกทำให้ลิงก์ชะลอรถมอเตอร์ไซค์ หันกลับไปมอง

ชายชราร่างผอมเกร็งในชุดเบสบอลก้าวลงมาจากรถ เขาเป็นชาวละตินผิวดำ ตัวไม่สูงนัก แก้มตอบมีกระขึ้นประปราย แต่แววตายังดูเปี่ยมพลังและน้ำเสียงดังกังวาน

ข้างหลังเขาคือเจ้าอ้วนหน้าเนื้อ... มาริโอ คนที่เพิ่งโดนลิงก์สอยร่วงไปเมื่อกี้ พอมันเห็นหน้าลิงก์ก็แค่นเสียง ‘ฮึ’ แล้วสะบัดหน้าหนีทันที

“คุณเบเกอร์ พอจะมีเวลาคุยกันไหมครับ? ผมชื่อ เวสต์ โคเรียน เป็นโค้ชอยู่ที่ เวสต์บ็อกซิ่งยิม”

เวสต์ยื่นนามบัตรให้

ลิงก์รับมาพิจารณาแล้วพยักหน้าทักทาย

“ลิงก์ ปกติคุณซ้อมที่ยิมไหน? โค้ชของคุณคือใครครับ? เผื่อผมจะรู้จัก”

“ตอนนี้ผมไม่มีโค้ชครับ ผมซ้อมเองที่บ้าน”

“เหอะ! โกหกหน้าตาย”

มาริโอกรอกตามองบน “ซ้อมเองแล้วเก่งขนาดนี้? งั้นพวกฉันที่ซ้อมในยิมแทบตายก็เป็นขยะกันหมดสิวะ?”

เจมส์หัวเราะหึ ๆ “ฉันเป็นพยานได้ ลิงก์มันก็แค่กระโดดเชือกกับซิทอัพขำ ๆ อยู่บ้าน ไม่เคยเข้ายิมมวย ไม่เคยขึ้นสังเวียน วันนี้ครั้งแรกของมันเลย... แล้วลิงก์ก็อัดนายร่วงในครั้งแรกที่ขึ้นชกซะด้วยสิ... แหม นายก็นะ...”

หน้าของมาริโอเจื่อนสนิท หุบปากเงียบกริบ

พอได้ยินแบบนั้น แววตาของโค้ชเวสต์ยิ่งลุกวาวด้วยความตื่นเต้น

“ลิงก์... พรสวรรค์ระดับคุณ ถ้าไม่ชกมวยนี่เสียของแย่เลย ผมอยากเชิญคุณมาฝึกที่ยิมของผม คุณว่าไงครับ?”

ลิงก์เหลือบดูที่อยู่นามบัตร... เวสต์บ็อกซิ่งยิม อยู่ในเขตปาล์มบีชเหมือนกัน ไม่ไกลจากหาดเท่าไหร่ ไปมาสะดวก

“โค้ชเวสต์ ค่าเรียนแพงไหมครับ?”

“เดือนละสองพันดอลลาร์ ค่าอุปกรณ์กับค่าอาหารต่างหาก จ่ายต้นเดือน ห้ามค้าง”

มาริโอรีบแทรกขึ้นมาลอย ๆ

“ไม่! ไม่! ไม่คิดเงิน! สักแดงเดียวก็ไม่คิด!”

โค้ชเวสต์ผลักหัวมาริโอออกไปให้พ้นทาง “ขอแค่คุณมา ทุกอย่างฟรีหมด!”

“เฮ้ย! อะไรวะโค้ช?!”

มาริโอตาถลน “ไหนโค้ชบอกผมมีแววรุ่ง แล้วเก็บผมเดือนละพัน? แล้วทำไมไอ้หมอนนี่เรียนฟรีวะ?!”

“หุบปากไปเลยเอ็งน่ะ!”

โค้ชเวสต์หันไปตวาด แล้วหันกลับมายิ้มหวานให้ลิงก์ “ตกลงว่าไงครับ?”

“ฟังดูดีนะครับ งั้นพรุ่งนี้ผมจะลองแวะไปดู”

“ดีเลยครับ! พรุ่งนี้ผมอยูยิมทั้งวัน มาได้ตลอดเลยนะ ผมจะรอ!”

โค้ชเวสต์จับมือลิงก์เขย่าอย่างกระตือรือร้น

ทั้งสามคนต้องรีบไปงานปาร์ตี้ จึงขอตัวลาแล้วขี่รถออกไป

เสียงบ่นกระปอดกระแปดของมาริโอลอยตามลมมา...

“ทำไมวะ? ทำไมมันฟรี แล้วผมต้องจ่าย? ไม่ยุติธรรมเลยว่ะเวสต์”

“อย่าบ่นน่า... มันคืออัจฉริยะ มันซ้อมเองที่บ้านแต่คว่ำแกที่ซ้อมมาสามปีได้สบาย ๆ คนแบบนี้มันต้องได้รับการดูแลพิเศษอยู่แล้ว”

“อัจฉริยะเหรอ? เหอะ... เดี๋ยวพรุ่งนี้มันมายิม ผมจะอัดให้มันลงไปคลานหาฟันบนพื้นเลย คอยดูเถอะใครคืออัจฉริยะตัวจริง”

มาริโอกำหมัดแน่น

เวสต์ส่ายหน้า เปิดประตูรถแล้วพูดเรียบ ๆ

“ถ้าลิงก์ยอมมาอยู่กับเราจริง ๆ... ต่อไปแกต้องเป็นคู่ซ้อมให้เขานะ”

“ฮะ?!”

มาริโออ้าปากค้าง มองหน้าเวสต์อย่างไม่อยากเชื่อหู

เมื่อก่อนเขาคือลูกรัก คือความหวังของยิม นักมวยคนอื่นต้องมาเป็นคู่ซ้อมให้เขา... แต่นี่ลิงก์เพิ่งมาวันแรก เขาต้องตกกระป๋องไปเป็นกระสอบทรายให้มันเนี่ยนะ?

ชีวิตแม่ง... โหดร้ายชิบหาย

“ก็มันเก่งจริง ๆ นี่หว่า ความเร็วและพลังหมัดระดับนั้นมันโปรชัด ๆ ถ้าแกได้ซ้อมกับเขา แกจะเก่งเร็วขึ้นนะ... อย่าลืมสิ จอห์น รูิซ ก็เคยเป็นคู่ซ้อมให้เลนน็อกซ์ ลูอิส... แมคคอลก็เคยซ้อมให้ไทสัน... การเป็นคู่ซ้อมให้ยอดมวยไม่ใช่เรื่องน่าอายนะเว้ย มันคือโอกาสทอง”

“เชอะ! แล้วทำไมไม่ให้มันมาเป็นคู่ซ้อมให้ผมบ้างล่ะ?”

มาริโอยังคงงอแง

เวสต์ปรายตามองแล้วพูดเสียงเรียบ

“หมัดของลิงก์มันหนักเกินไป... แกน่าจะรับไม่ไหวว่ะ สงสัยฉันต้องหาคู่ซ้อมที่อึดกว่าแกมาให้มันแทน”

“......”

มาริโออ้าปากพะงาบ ๆ... สรุปคือ กูไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นแม้แต่กระสอบทรายให้มันงั้นเรอะ?

ลิงก์, เจมส์ และแดเนียล ไปร่วมงานฉลองครบรอบสองปีของร้านเซิร์ฟบอร์ดที่บาร์ ‘พิงค์เลิฟเวอร์’  ผู้คนดื่มกิน เคล้านารี สูบบุหรี่ สนุกสุดเหวี่ยง

แต่ลิงก์ไม่อยากทำลายร่างกายตัวเอง... เขาปฏิเสธการพนัน ยา เหล้า และอาหารขยะ ทำให้ดูแปลกแยกไปบ้าง สุดท้ายเขาก็ขอตัวกลับไปนอนตั้งแต่ยังไม่สามทุ่ม

ติ๊ง!

ทันทีที่หัวถึงหมอน เสียงเตือน MSN ก็ดังขึ้น... ข้อความจาก ‘เหมยเหมย’  ที่เขาเพิ่งแอดไป

‘หลับหรือยังคะ?’

‘ยังครับ เพิ่งกลับมาจากบาร์’

ลิงก์เล่าเรื่องงานฉลองร้านเซิร์ฟบอร์ดให้ฟัง ส่วนเหมยเหมยก็บ่นเรื่องการซ้อมที่ฮาร์ดร็อคสเตเดียม เธอบอกว่าการซ้อมมันเหนื่อยและน่าเบื่อกว่าเล่นจริงเยอะ แต่พอนึกภาพตอนได้ยืนร้องเพลงบนเวที เธอก็มีความสุขมาก

ลิงก์ยิ้ม... เขาเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันเวลาอยู่บนสังเวียน

เช้าวันรุ่งขึ้น...

ลิงก์ตื่นมาวิ่งเลียบชายฝั่งตามปกติ ช่วงเก้าโมงเช้า เหมยเหมยโบกมือลาหญิงวัยกลางคน แล้วเดินสะพายกีตาร์สีไม้ธรรมชาติข้ามหาดทรายมาหาเขา

วันนี้เธอมาในชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาว คาดเข็มขัดสีฟ้าอ่อน รูปร่างสูงโปร่งดูสดใสราวกับดอกไม้แรกแย้ม ผมหางม้าแกว่งไกวไปมาตามจังหวะก้าวเดิน

“ลิงก์! รอฉันอยู่เหรอคะ?”

“ครับ เดาว่าคุณน่าจะมาเวลานี้”

ลิงก์ยิ้มต้อนรับ

เหมยเหมยยิ้มเขิน ๆ ก่อนจะเริ่มบทเรียนกีตาร์

ทั้งสองนั่งลงบนผ้าปูพื้น หันหน้าออกสู่ทะเล... คนหนึ่งสอนอย่างใจเย็น อีกคนกัดฟันเรียนอย่างตั้งใจ แม้พัฒนาการจะเชื่องช้าจนน่าหงุดหงิด ช่วงแรกเหมยเหมยยังพอคุมอารมณ์ได้ แต่หลัง ๆ เริ่มมีหลุด ทุบกล้ามไหล่เขาปึก ๆ ด้วยความหมั่นไส้

“ว้าว... หวานแหววกันจัง เป็นแฟนกันเหรอวะ?”

แดเนียลเดินเลียไอติมเข้ามาแซว

เจมส์ละสายตาจากนิตยสาร Playboy มองหนุ่มสาวคู่นั้นแล้วเบ้ปาก

“เปล่า แค่สอนกีตาร์เฉย ๆ”

“ไม่เหมือนนะ... เหมยเหมยแทบจะสิงร่างลิงก์อยู่แล้ว นั่นมันรักต้องห้ามระหว่างครูกับศิษย์ชัด ๆ”

ทั้งสองมองหน้ากันแล้วระเบิดหัวเราะ

ลิงก์ไม่มีเวลาไปสนใจเสียงนกเสียงกาข้างหลัง สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับสายกีตาร์ทั้งหกเส้น และต้องคอยระวังไม่ให้เหมยเหมยดุเอา

ผ่านไปสองสามชั่วโมง เขาเริ่มแยกแยะสายทั้งหกและตำแหน่งโน้ต CDEFGAB ได้บ้างแล้ว แต่ยังห่างไกลจากการเล่นเป็นเพลง

ระหว่างซ้อม เขาเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ... ดูเหมือนเหมยเหมยจะจงใจขยับตัวเข้ามาใกล้เขา พยายามแตะเนื้อต้องตัวเขาบ่อย ๆ จนน่าสงสัย

ลิงก์เริ่มทำตัวไม่ถูก... จะรับไมตรีดีไหม?

เหมยเหมยสวยมาก แถมเป็นซูเปอร์สตาร์ ถ้าได้เป็นแฟนคงน่าอิจฉาที่สุดในโลก

แต่... ประวัติความรักของเธอก็โชกโชนไม่เบา แฟนเก่านับรวมกันตั้งทีมฟุตบอลได้ จะเรียกว่า ‘นางมารร้ายแห่งท้องทะเล’  ก็คงไม่ผิดนัก

ลิงก์คิดว่าตัวเองคงตามเกมเธอไม่ทัน ทางที่ดีควรระวังตัวไว้ก่อน

ช่วงบ่าย... ‘แอนเดรีย’ แม่ของเหมยเหมยมารับลูกสาวไปซ้อม ตอนที่เห็นลิงก์ เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาล้ำลึก... ทำเอาลิงก์ขนลุกซู่

เขารู้สึกว่าการรับมือกับผู้หญิงพวกนี้... ยากกว่าการคว้าแชมป์ในกรงเหล็กเสียอีก

หลังจากส่งเหมยเหมยกลับ ลิงก์ก็ขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจมุ่งหน้าไปยัง เวสต์บ็อกซิ่งยิม

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน