บทที่ 5 การกลับมาของราชันกำปั้น

บทที่ 5 การกลับมาของราชันกำปั้น

ในช่วงพักยก บาร์เปิดโอกาสให้ผู้ชมวางเดิมพันสิบนาที พร้อมให้นักมวยได้พักหายใจ

แต่สำหรับแมตช์ของลิงก์... สิบนาทีดูจะยาวนานเกินไป เพราะหลังจากเขาก้าวขึ้นสังเวียน ยอดเงินเดิมพันข้างเขาว่าชนะมีแค่ 13 ดอลลาร์ถ้วน... ชัดเจนว่าทุกคนมั่นใจว่าลิงก์แพ้แน่ และไม่มีใครอยากเอาเงินมาทิ้ง

บนเวที มาริโอที่พักจนหายเหนื่อยเดินเข้ามาประจันหน้า ทั้งคู่สูงไล่เลี่ยกันราว 186 เซนติเมตร

ลิงก์นั้นเพรียวแกร่ง กล้ามเนื้อแน่นแต่ไม่เทอะทะ ส่วนมาริโอตัวหนาปึ้ก เอวสอบเหมือนถังเบียร์ แขนล่ำบึ้กเหมือนขาหลังวัว

ยืนคู่กันแล้วเหมือนเอานายแบบฟิตเนสมาเทียบรุ่นกับนักซูโม่

“ฮ่า ๆ ๆ ไอ้หนู เอ็งตายแน่”

มาริโอกระแทกนวมข่มขวัญ แยกเขี้ยวหัวเราะร่า

“ถ้าหน้าตาไม่ดี ก็อย่าฉีกยิ้มเลยว่ะ มันยิ่งดูทุเรศกว่าเดิม”

ลิงก์สวนกลับหน้าตาย

“ไอ้เชี่ย! มึงว่าไงนะ?!”

มาริโอเดือดดาล ง้างหมัดทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ กรรมการต้องรีบเข้ามาขวางไว้ทันควัน

“มึงศพไม่สวยแน่ไอ้หนู กูสาบานต่อพระเจ้าเลย!”

มาริโอสบถอย่างหัวเสีย หายใจฟัดฟึดแรง

ลิงก์ยักไหล่ มองมันด้วยสายตาเหยียดหยาม... ยิ่งทำให้มาริโอโกรธจนกัดฟันยางแทบแตก อยากจะพุ่งเข้ามาขย้ำคอเสียเดี๋ยวนั้น

กรรมการเริ่มอธิบายกติกา

ห้ามผลัก ห้ามดึง ห้ามกัด ห้ามบีบคอ ห้ามเตะผ่าหมาก ห้ามใช้หัว ไหล่ หรือศอกกระแทก เป้าหมายที่ชกได้คือด้านหน้าและด้านข้างของศีรษะ กับลำตัวท่อนบนตั้งแต่เอวขึ้นไป ชกแขนไม่ได้คะแนน และเมื่อกรรมการสั่ง ‘แยก’ (BREAK) ต้องหยุดและถอยทันที ไม่งั้นปรับแพ้

กรรมการเน้นย้ำกับลิงก์เป็นพิเศษ เพราะกลัวว่าไอ้หนุ่มหน้าใหม่จะลนลานจนเผลอใช้วิชามารเวลารวน

ลิงก์พยักหน้า รับทราบกติกาชัดเจน

“ชกได้!”

สิ้นเสียงสัญญาณ กรรมการสับมือลง แมตช์เริ่มขึ้น!

“มาริโอ! อัดหน้ามันเลย! เดี๋ยวเลี้ยงเหล้า!”

“มาริโอ! น็อกมันให้ได้ในยกเดียวนะเว้ย! ไม่งั้นเสียชื่อแย่!”

“สู้เขานะลิงก์! การ์ดจมูกไว้!”

พอระฆังดัง บรรยากาศในร้านก็เดือดพล่าน เสียงเชียร์ปนเสียงด่าดังระงม

ท่ามกลางฝูงชน มีสายตาคู่หนึ่งที่มองเกมขาดกว่าใคร... ‘เวสต์ โคเรียน’ โค้ชของมาริโอ

ทันทีที่เริ่มชก เขาก็ดูออกว่าลิงก์ไม่ใช่ไก่อ่อน... ร่างกายผ่อนคลาย มือวางตำแหน่งธรรมชาติ ฟุตเวิร์กเข้าออกเป็นจังหวะจะโคน ทุกย่างก้าวคล่องแคล่วราวกับนักมวยที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี

“มาริโอ! ระวังตัว! อย่าประมาทมัน!”

เวสต์ลุกพรวดตะโกนลั่น

แต่มันสายไปเสียแล้ว

มาริโอทิ้งสไตล์ตั้งรับเหนียวแน่นที่เคยใช้ เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายบุกทะลวงทันที มันสืบเท้าเข้าประชิดตัวลิงก์อย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นลิงก์ไม่ถอยหนี มาริโอก็ยิ้มกระหยิ่ม คำรามลั่นพร้อมเหวี่ยงหมัดขวาหมายจะขยี้ใบหน้าหล่อ ๆ นั่นให้เละ

หมัดแย็บที่รวดเร็วและรุนแรง พุ่งเข้าใส่ในมุมที่ยากจะป้องกัน ถ้าโดนเข้าไปจมูกคงหักสะบั้น

วินาทีที่มาริโอปล่อยหมัด ตาของเวสต์เบิกโพลงด้วยความตกตะลึง... เขาเห็นไหล่ของลิงก์นิ่งสนิท เพียงแค่เอียงศีรษะหลบวูบเดียว หมัดของมาริโอก็เฉียดผ่านไปอย่างเฉียดฉิว ราวกับลิงก์อ่านวิถีหมัดออกล่วงหน้าอย่างทะลุปรุโปร่ง

แต่สิ่งที่ตามมาทำให้เวสต์ช็อกยิ่งกว่า...

ในเสี้ยววินาทีที่หมัดมาริโอเฉียดผ่านเส้นผม ลิงก์เหวี่ยงหมัดซ้ายสวนกลับไปที่ข้างแก้มมาริโออย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ โดยที่มาริโอไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย

“มาริ...”

เปรี้ยง!!

เสียงตะโกน ‘ระวัง’ ของเวสต์ยังไม่ทันหลุดจากปาก หมัดฮุกซ้ายของลิงก์ก็กระแทกเข้าเต็มหน้ามาริโอ แรงปะทะรุนแรงจนแก้มอ้วน ๆ กระเพื่อมเป็นระลอกคลื่น

พรวด!

ฟันยางสีชมพูลอยละลิ่วออกจากปากพร้อมน้ำลาย กระเด็นเล่นแสงไฟวูบวาบกลางอากาศ

ร่างของมาริโอเอียงวูบ เซแซ่ด ๆ ไปสองสามก้าว ก่อนจะล้มตึงลงบนผืนผ้าใบดังสนั่น ฝุ่นตลบฟุ้ง

“......”

ทั้งร้านตกอยู่ในความเงียบสงัด

ผู้ชมกว่าพันชีวิตยืนแข็งทื่อ คอแหงนมองเวที อ้าปากค้างเป็นรูปตัว O สมองประมวลผลไม่ทัน

“...เจ็ด! หก! ห้า! สี่! สาม! สอง! หนึ่ง!”

เสียงนับของกรรมการปลุกทุกคนจากภวังค์

เฮ!!!

“ไอ้หนุ่มหน้าจืดนั่นชนะเหรอวะ?!”

“เป็นไปได้ไง?! ตัวแค่นั้นหมัดเดียวจอดเลยเหรอ?!”

“มันเป็นใครวะนั่น?!”

“เขาชื่อลิงก์! ลิงก์ เบเกอร์! เพื่อนซี้ฉันเองโว้ย!”

แก้มยุ้ย ๆ ของเจมส์แดงก่ำด้วยความตื่นเต้น เขาชูมือกระโดดโลดเต้นตะโกนชื่อลิงก์ไม่หยุด

“ลิงก์ชนะ! ไม่อยากจะเชื่อเลย!”

แดเนียลตะโกนแข่งเสียงเชียร์ “ลิงก์! นายเจ๋งโคตร!”

ลิงก์ยืนอยู่กลางเวที มองฝูงชนเบื้องล่าง ฟังเสียงโห่ร้องกึกก้อง... หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นทีละน้อย ความรู้สึกนี้... เหมือนได้กลับบ้าน

คนดู... สังเวียน... คู่ต่อสู้... และตัวเขา... ทุกอย่างเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน

เขาเสพติดความรู้สึกนี้... ความรู้สึกของการบดขยี้คู่ต่อสู้แล้วยืนรับเสียงเชียร์เยี่ยงผู้ชนะ

ลิงก์ชูกำปั้นขึ้นฟ้าอย่างสะใจ

“ผู้ชนะในแมตช์แรก... ลิงก์ เบเกอร์!”

กรรมการชูมือเขาขึ้น

“แมตช์ที่สอง! ใครจะขึ้นมาท้าชิงกับลิงก์บ้าง?!”

“ฉันเอง! เมื่อกี้มันแค่ฟลุ๊คโดนจุดสำคัญพอดีแหละวะ”

“แค่ลักไก่ชนะ ไม่ได้เก่งจริงหรอก กูคว่ำมันได้แน่!”

“ตัวแค่นี้สู้กูไม่ได้หรอก ใครมีร้อยดอลลาร์ให้ยืมบ้าง? กูจะขึ้นไปตบสั่งสอนมัน!”

เสียงข้างล่างเซ็งแซ่ หลายคนอยากขึ้นไปลองของ แต่มีแค่ห้าคนที่มีเงินร้อยดอลลาร์มายืนต่อคิว คนแรกคือชายชาวละตินร่างยักษ์ ไหล่สักลายงูอนาคอนด้า

เจ้านี่สูงกว่า 190 เซนติเมตร กล้ามเนื้อหนาปึ้ก ไหล่กว้างเท่าประตูบ้าน แค่เดินก็แผ่รังสีข่มขวัญกดดันไปทั่ว

“เฮ้ ไอ้หนู... ชนะมาริโอได้เพราะโชคช่วยอย่าเพิ่งได้ใจไป เชื่อไหมกูจะเก็บมึงในยกเดียว?”

เจ้ายักษ์ลายงูท้าทายพร้อมแกว่งหมัด

“ไม่เชื่อว่ะ... ดูจากหัวจรดเท้า นอกจากปากแล้ว ก็ไม่เห็นมีตรงไหนแข็งเลยนี่หว่า อ่อนกว่ามาริโออีกมั้ง”

ลิงก์กวาดตามองด้วยสายตาเหยียดหยาม

“ไอ้สั-ว์! มึงกวนตีนกูแล้วนะ! กูบอกยกเดียวก็ยกเดียว! เกินกว่านี้กูยอมแพ้เลยเอ้า!”

มันคำรามลั่นด้วยความเดือดดาล

ลิงก์ยิ้มมุมปาก... เข้าทาง

กรรมการประกาศกฎกติกา แล้วเริ่มการชก

“ตายซะมึง!”

เจ้ายักษ์ไม่ยอมแตะนวม ทันทีที่เริ่มเกม มันเหวี่ยงหมัดขวากว้างเท่ากระสอบทราย หมายจะทุบกบาลลิงก์ให้แหลก

“ดูให้ดีนะ!”

ข้างล่างเวที เวสต์ โคเรียน ตะโกนบอกมาริโอที่เพิ่งฟื้น

มาริโอนั่งพิงเก้าอี้ ประคบน้ำแข็งที่หน้าผากด้วยอาการมึนงง ความห้าวหายไปเกลี้ยง เขาหรี่ตามองการต่อสู้บนเวที

เจ้ายักษ์ลายงูระดมหมัดใส่หัวลิงก์ไม่ยั้ง แต่ลิงก์โยกศีรษะหลบหมัดตรงของมันได้อย่างพลิ้วไหว

“ดูมือขวามัน!”

เวสต์ตะโกนลั่น

มาริโอเบิกตากว้าง... จังหวะที่เขาโฟกัสแต่การหลบของลิงก์ เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าหมัดขวาของลิงก์ลอยไปจ่ออยู่ที่หน้าคู่ต่อสู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เปรี้ยง!!

ฮุกขวาของลิงก์ประทับรอยรักเข้าที่ปลายคางเจ้ายักษ์เต็มเหนี่ยว

หน้าของมันสะบัดหงายไปด้านหลัง ละอองน้ำลายฟุ้งกระจาย ร่างยักษ์ 190 เซนติเมตรเซถลาไปสามก้าว ก่อนจะหงายหลังตึงลงพื้นเวทีดังสนั่น... ภาพชายร่างยักษ์ล้มตึงเป็นอะไรที่น่าตื่นตะลึงสุดขีด

“......”

ความเงียบเข้าปกคลุมสองวินาที... ก่อนจะระเบิดออกด้วยเสียงคำราม

“KO!! น็อกอีกแล้ว!!”

“ท่าเดิมอีกแล้ว! มันมีท่าเดียวหรือไงวะเนี่ย?!”

“ราชันลิงก์! ราชันลิงก์! ราชันลิงก์!”

เจมส์กับแดเนียลดีใจจนเนื้อเต้น กอดคอกันเต้นซัลซ่ากลางวงล้อม

“หมัดเดียวจอดอีกแล้ว?”

มาริโออ้าปากค้าง ถุงน้ำแข็งร่วงจากหัวตกลงพื้น

“หมัดเดียวจอดเหมือนเดิม... แต่นี่ไม่ใช่หมัดธรรมดา ความเร็ว พลัง ปฏิกิริยา เทคนิค และไหวพริบ... ทุกอย่างรวมอยู่ในหมัดนั้นหมัดเดียว หมอนั่นไม่ใช่มวยวัดแน่ ๆ”

เวสต์มองลิงก์ด้วยสายตาลุกวาว... เด็กคนนี้มีแววเป็นยอดมวย เผลอ ๆ ถึงขั้นราชันกำปั้น

เขาอยากจะปั้นลิงก์ให้ดังระเบิด แต่พอนึกขึ้นได้ว่าฝีมือระดับนี้คงมีโค้ชอยู่แล้ว ไฟในตาก็เริ่มมอดลง

“เวสต์... หรือว่ามันจะมีแค่ท่าเดียว? ถ้าฉันระวังตัว ตั้งการ์ดดี ๆ มันคงน็อกฉันหมัดเดียวไม่ได้หรอกมั้ง”

มาริโอเห็นโค้ชทำท่าจะปันใจ เลยรีบแย้งขึ้นมา

เวสต์ส่ายหน้า “ด้วยความเร็วและพลังระดับนั้น ต่อให้แกตั้งการ์ดหนาแค่ไหน มันก็เจาะยางแกได้ไม่ยากหรอก... ในบรรดานักมวยสมัครเล่นที่ฉันรู้จัก ฝีมือเจ้านี่ติดท็อปเทนได้สบาย”

“เว่อร์ไปน่าเวสต์ ถ้าเก่งขนาดนั้นจะมาต่อยโชว์ในบาร์ทำไม?”

มาริโอเบ้ปาก

เวสต์ขมวดคิ้ว... นั่นสิ นักมวยระดับนี้มาทำอะไรที่นี่?

แมตช์ที่สามเริ่มขึ้น...

ผู้ท้าชิงรายที่สามเป็นชายผิวดำร่างสันทัด กล้ามเนื้อกระชับ สวมกางเกงขาสั้นสีขาว กระโดดฟุตเวิร์กไปมารอบเวทีอย่างคล่องแคล่ว

“ฮ่า ๆ ๆ ลิงก์เจอตอแล้ว คราวนี้คงไม่ชนะง่าย ๆ หรอก”

มาริโอปรบมือหัวเราะชอบใจ

บนเวที ลิงก์ชนนวมกับนักชกกางเกงขาว ยังไม่ทันจะได้ออกหมัด อีกฝ่ายก็ดีดตัวถอยฉาก วนหนีไปรอบเวทีไม่ยอมปะทะ

“จอห์นสัน! วิ่งเร็วเข้า! อย่าให้มันจับได้!”

“จอห์นสัน! แชมป์วิ่งร้อยเมตรโว้ย!”

“ลิงก์! จัดการมันเลย!”

ลิงก์ยิ้มให้คู่ต่อสู้... นอกจากความไวแล้ว หมอนี่อ่อนกว่ามาริโอกับเจ้ายักษ์ลายงูเยอะ ขอแค่เร็วกว่ามันก็จบ

จังหวะที่นักชกกางเกงขาวถอยไปติดมุม ลิงก์พุ่งเข้าประชิดตัว อีกฝ่ายตกใจรีบยกการ์ดสูงปิดหน้า

ลิงก์ยิงหมัดแย็บเปิดการ์ด แล้วอาศัยจังหวะช่องโหว่ เหวี่ยงหมัดฮุกกลับหลัง  เข้าใส่ใบหน้า

ผัวะ!

นวมกระแทกเข้าขมับเต็มรัก นักชกกางเกงขาวเซไปชนเชือก ตะเกียกตะกายอยู่สองที ก่อนจะร่วงผล็อยลอดช่องเชือกลงไปกองกับพื้นข้างล่าง

“เฮ้ยยย!!”

“น็อกหมัดเดียวอีกแล้วเหรอวะ?!”

เสียงฮือฮาดังกระหึ่ม

คราวนี้คนดูรู้แล้วว่าของจริง ไม่ใช่แค่ฟลุ๊คหรือลักไก่ เสียงปรบมือและเสียงเชียร์เริ่มดังกึกก้อง ตะโกนเรียกชื่อเขาเป็นจังหวะ

“ลิงก์ชนะ!”

“ไอ้หนุ่มหน้าจืดชนะขาดลอย! โคตรเจ๋ง!”

“สามคน สามหมัด! นี่มันนักมวยอาชีพชัด ๆ!”

“ผมขอประกาศให้... ราชาสังเวียนประจำค่ำคืนนี้ของเรดโกลฟบาร์ คือ... ลิงก์ เบเกอร์!!”

กรรมการชูมือลิงก์ขึ้นสุดแขน

“ราชันลิงก์! ราชันลิงก์!”

เสียงคำรามกึกก้องไปทั่วบาร์

ลิงก์หลับตาลง ซึมซับเสียงเชียร์เหล่านั้น... วิญญาณของเขารู้สึกผ่อนคลายและมีชีวิตชีวายิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

ฉันคือลิงก์ นักมวย... ไม่ใช่ลิงก์ นักดำน้ำ ฉันควรเดินในเส้นทางของฉัน

ลิงก์ลืมตาโพลง ประกายความมุ่งมั่นฉายชัดในดวงตาคู่คม...

เขาตัดสินใจแล้ว... เขาจะชกมวยต่อไป จะสานต่อเส้นทางที่ยังเดินไม่สุดในชาติก่อน จะคว้าทุกสิ่งที่เคยพลาดหวัง...

เขาจะเป็นราชันกำปั้น... จะเป็นตำนานที่โลกต้องจารึก!

“ราชันลิงก์!!!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน