บทที่ 4 คืนสังเวียน

บทที่ 4 คืนสังเวียน

ช่วงบ่าย ‘ไมค์’ เจ้าของร้านเซิร์ฟบอร์ดข้าง ๆ เดินเข้ามาบอกว่าวันนี้เป็นวันครบรอบสองปีที่เปิดร้าน จึงชวนเพื่อนบ้านไปปาร์ตี้ฉลองที่บาร์ ลิงก์กับเจมส์ตอบตกลงด้วยความยินดี

ถนนสายบาร์  คือหนึ่งในย่านที่คึกคักที่สุดของปาล์มเบย์ ไมอามี รายล้อมด้วยชุมชนชาวฮิสแปนิกที่ใหญ่ที่สุดของเมือง ประชากรผู้อยู่อาศัยถาวรกว่าสองแสนคน บวกกับคนในโซนวิลล่าพักตากอากาศอีกราวห้าหมื่น

ย่านนี้เต็มไปด้วยแดนซ์ฮอลล์ คาสิโน ไนต์คลับ ร้านอาหาร และคลับต่าง ๆ ตึกรามบ้านช่องหนาแน่น ผู้คนพลุกพล่านตลอดคืน

ร่างเดิมของเขาเคยมาขลุกอยู่ที่นี่ประจำ ลิงก์จึงคุ้นเคยกับถนนสายนี้เป็นอย่างดี

เมื่อรถแล่นมาถึงโซนตะวันตกของถนนสายบาร์ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าแถวนี้มี ‘บาร์มวย’  อยู่แห่งหนึ่ง จุดขายคือการจัดการชกมวยบนเวทีกลางร้าน เชิญนักมวยมาซัดกันสด ๆ เรียกคนดูได้หลักร้อยถึงหลักพันในแต่ละแมตช์

ลิงก์ตัดสินใจแวะไปดูสักหน่อย

เจมส์และ ‘แดเนียล’ พ่อค้าขายฮอตด็อกแผงข้าง ๆ ที่ได้ยินข้อเสนอ ก็รีบปั่นจักรยานตามมาติด ๆ

ป้ายหน้าร้านทำเป็นรูปนวมชกมวยขนาดยักษ์สีแดงฉาน เปล่งแสงวูบวาบยามค่ำคืน ตลอดทางเดินเข้าร้านประดับประดาด้วยรูปถ่ายแชมป์โลกเต็มผนัง

มีทั้งตำนานยุคเก่าอย่าง แจ็ค เดมป์ซีย์, โจ หลุยส์, มูฮัมหมัด อาลี, จอร์จ โฟร์แมน, ไมค์ ไทสัน, อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์... ไปจนถึงยอดมวยยุคกลางอย่าง เมย์เวทเธอร์, รอย โจนส์ จูเนียร์

และแชมป์ยุคปัจจุบันอย่าง เทอเรนซ์ ครอว์ฟอร์ด, อังเดร วอร์ด, และเอดิสัน มิแรนด้า

แต่เมื่อเทียบกับยุค 70s-80s ที่มียอดมวยผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด วงการมวยอเมริกาในยุคนี้ถือว่าอยู่ในช่วง ‘ขาดแคลนดาวรุ่ง’ แทบไม่มีหน้าใหม่ที่น่าจับตามอง นักชกที่โลดแล่นบนสังเวียนส่วนใหญ่เป็นพวกเก๋าเกมวัยสามสิบสี่สิบทั้งนั้น

สาเหตุซับซ้อน ทั้งค่านิยมยุคสมัย กระแสความบันเทิงที่เปลี่ยนไป การโปรโมต และกฎกติกา... แต่เหตุผลหลักคือ ‘ความเก่งไม่ถึงขั้น’ ขาดแคลนปีศาจที่สามารถรวบแชมป์สี่สถาบันหลักได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด

ลิงก์กวาดตามองรูปบนผนัง แล้วหันไปพูดกับเจมส์และแดเนียล

“พวกนายเชื่อไหม? สักวันรูปของฉันจะถูกแขวนอยู่ที่นี่ด้วย”

“ฮ่าฮ่าฮ่า! เลิกฝันเถอะเพื่อน นี่ไม่ใช่ห้องนั่งเล่นบ้านนายนะ”

เจมส์ผลักไหล่เขาแล้วเดินนำเข้าไป

“ลิงก์... แอบเอารูปถ่ายหน้าตรงมาแปะเองไม่นับนะเว้ย แบบนั้นฉันก็ทำได้”

แดเนียลแซวขำ ๆ

“คอยดูเถอะ”

ลิงก์ชูกำปั้นขึ้นมาขู่ แล้วผลักประตูกระจกบาร์เข้าไป...

วูบ!

คลื่นเสียงอื้ออึงกระแทกหน้า พร้อมกับไอร้อนและกลิ่นแอลกอฮอล์ที่พุ่งเข้าจมูก

“ชกมันสิวะ! อย่าให้มันกอด!”

“มาริโอ! อย่าถอย! ออกหมัดสิวะ! เชี่ยเอ๊ย... ต่อยเป็นหรือเปล่าวะเนี่ย?!”

“ไอ้อ่อนมาริโอ! เลิกต่อยแล้วกลับไปดูดนมแม่ไป๊!”

บนเวทีกลางร้าน นักมวยร่างยักษ์สองคนกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยง เบียดกันจนติดเชือก ก่อนที่กรรมการจะเข้าแยก

รอบเวทีเนืองแน่นไปด้วยผู้ชมกว่าพันคน ส่วนใหญ่เป็นชายฉกรรจ์ พอเหล้าเข้าปาก อารมณ์ก็พุ่งพล่าน ใครชกไม่ถูกใจ เอาแต่ถอยหนี ก็จะโดนด่าเปิงแบบไม่ไว้หน้า

“คึกคักชะมัด น่าจะมาเร็วกว่านี้นะเนี่ย... เฮ้ย! ไอ้อ่อนมาริโอ ร่วงไปซะ!”

เจมส์ตะโกนแจมกับเขาด้วย ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าคนไหนคือมาริโอ

“อย่ามั่วสิวะ”

ลิงก์แคะหูด้วยความรำคาญ นั่งลงบนเก้าอี้บาร์ จ้องมองนักมวยสองคนบนเวที

ทั้งคู่เป็นชาวฮิสแปนิก น้ำหนักราว 90 กิโลกรัม รุ่นเฮฟวี่เวต

ฝ่ายหนึ่งหน้าตาดุดัน ตัวหนาเตอะ พุงพลุ้ยเหมือนตุ๊กตาล้มลุก... คนนี้แหละที่คนดูเรียกว่า ‘ไอ้อ่อนมาริโอ’

ส่วนคู่ต่อสู้เป็นชายหัวโล้นกล้ามโต

ตลอดการชก ไอ้โล้นบุกตะลุยออกหมัดหนักหน่วงเข้าเป้าจัง ๆ หลายดอก ส่วนมาริโอเอาแต่โยกหลบ ถอยหนี และเข้ากอด มีสวนกลับบ้างประปราย สไตล์การชก ‘เพลย์เซฟ’ สุด ๆ

นี่คือสาเหตุที่คนดูโห่ไล่... ในบาร์เถื่อนแบบนี้ คนเขาอยากดูเลือด ดูการแลกหมัด ไม่ใช่ดูมวยเชิงตั้งรับ

แต่ในสายตาลิงก์... มาริโอคนนี้รู้จังหวะรุกรับและป้องกันตัวดีเยี่ยม ชัดเจนว่าผ่านการฝึกมวยสากลมาอย่างถูกวิธี ส่วนไอ้โล้นนั้นชกสะเปะสะปะเหมือนมวยวัด ใช้แรงเปลืองโดยใช่เหตุ

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด มาริโอชนะใส

และก็เป็นไปตามคาด... ในยกที่ห้า มาริโอฉวยโอกาสสวนหมัดแย็บเข้าเต็มกราม ไอ้โล้นร่วงลงไปกองกับพื้น ตะเกียกตะกายอยู่พักหนึ่งแต่ก็ลุกไม่ขึ้น

มาริโอเป็นฝ่ายชนะ

“รอบสอง! ใครอยากขึ้นมาท้าดวลกับมาริโอบ้าง?!”

กรรมการบนเวทีประกาศใส่ไมค์ก้องทั่วร้าน

กติกาของบาร์มวยนี้ค่อนข้างน่าสนใจ...

เจ้าของบาร์วาง ‘กล่องเดิมพัน’ ไว้บนเวที ในนั้นมีเงินตั้งต้น 200 ดอลลาร์

ใครอยากดูมวยมันส์ ๆ ก็หย่อนเงินลงไป พอครบ 1,000 ดอลลาร์เมื่อไหร่ บาร์ก็จะจัดแมตช์ให้

นักมวยคนไหนชนะรวดสามแมตช์ในคืนเดียว มีสิทธิ์กวาดเงินรางวัลทั้งหมดในกล่องกลับบ้านไปเลย ไม่จำกัดเพศหรือน้ำหนัก... ใครแกร่งกว่าก็โกยเงินไป

“ฉันเอง!”

ชายผิวดำร่างยักษ์ควักเงินร้อยดอลลาร์หย่อนลงกล่อง พนักงานรีบช่วยใส่ฟันยางและนวมให้ แล้วเขาก็กระโดดขึ้นสังเวียน

แมตช์ที่สองเริ่มขึ้น... ไอ้ดำร่างยักษ์เตรียมตัวมาดี พอชนนวมเสร็จก็รัวหมัดพายุบุแคมใส่หัวมาริโอไม่ยั้ง

ยกแรก... มาริโอร่วงไปสองนับ

ยกสอง... มาริโอกัดฟันยืนหยัดไม่ยอมล้ม

ยกสาม... แรงของไอ้ดำเริ่มแผ่ว

ยกสี่... มาริโอสวนกลับจนไอ้ดำร่วงไปหนึ่งนับ

ยกห้า... มาริโอพลิกกลับมาชนะคะแนน

ไอ้ดำถูกหามลงจากเวที

“รอบที่สาม! มีใครกล้าขึ้นมาเจอกับ ‘มาริโอ เจา’ อีกไหม?!”

กรรมการตะโกนถาม

หลังผ่านไปสองแมตช์ คนดูก็รู้แล้วว่ามาริโอไม่ใช่หมูสนาม คนที่เล็งจะขึ้นชกตอนแรกเริ่มลังเล

“เฮ้! ไหนใครแน่จริงขึ้นมาดิ๊?!”

มาริโอที่ชนะรวดสองตาเริ่มได้ใจ ยืนจังก้าบนมุมเวที ชูกำปั้นท้าทายฝูงชน

“ด่ากูว่าอ่อนเหรอ? แล้วทำไมไม่กล้าขึ้นมาวะ?! ฮ่าฮ่าฮ่า! พวกมึงนั่นแหละอ่อน! ไอ้อ่อนเอ๊ย!”

มาริโอหัวเราะร่าอย่างสะใจ

ลิงก์ปรายตามองมัน แล้วเหลือบมองกล่องเงินที่อัดแน่นด้วยธนบัตร... เขาล้วงแบงก์ร้อยดอลลาร์ออกมาจากกระเป๋า

“ลิงก์ จะทำอะไรวะ? นั่นไม่ใช่ตู้บริจาคนะเว้ย”

เจมส์ถามอย่างงง ๆ

“ฉันจะขึ้นชก”

ลิงก์ชี้ไปที่เวที

“แกบ้าไปแล้วเหรอ?!”

เจมส์ตาถลน “แค่นายซิทอัพกับกระโดดเชือกที่บ้าน ไม่ได้แปลว่านายชกมวยเป็นนะเว้ย! มวยมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดนะ!”

“ลิงก์ เอาเลยเพื่อน เดี๋ยวฉันโทรจองรถพยาบาลให้”

แดเนียลแกล้งหยิบมือถือขึ้นมาแซว

ลิงก์มองหน้าไอ้สองตัวบาทนี่... เดิมทีว่าจะชวนพวกมันแทงพนันข้างเขาเผื่อได้ค่าขนม แต่เห็นหน้ากวนประสาทแบบนี้แล้วช่างมันดีกว่า

ลิงก์เบียดฝูงชนไปที่ข้างเวที โยนเงินร้อยดอลลาร์ลงกล่อง ถอดเสื้อยืดออก พันผ้าล็อกมือ สวมนวม แล้วก้าวขึ้นสังเวียน

“เฮ้ย! นั่นมันไอ้หน้าจืดนี่หว่า”

“จะขึ้นไปแจกเงินหรือไงวะ?”

“เฮ้ ไอ้หนุ่ม! ลงมาเถอะ อย่าขึ้นไปขายขี้หน้าเลย!”

เสียงโห่ฮาดังลั่นร้าน

ลิงก์ชูกำปั้นใส่คนดูข้างล่าง เป็นสัญญาณบอกให้หุบปาก

“ไงไอ้หนู... แน่ใจนะว่าจะชกกับฉัน?”

มาริโอกอดอกมองเขาหัวจรดเท้า “หมัดฉันฆ่าคนได้นะเว้ย”

“หมัดฉันก็เหมือนกัน”

ลิงก์ตอบเรียบ ๆ พร้อมตั้งการ์ด

“เหอะ! ปากเก่งนักนะไอ้หนู เดี๋ยวจะได้รู้ว่าผลของการขี้โม้มันเป็นยังไง”

มาริโอแยกเขี้ยวขู่

“วางเดิมพัน! วางเดิมพันได้เลย! แทงไอ้หนุ่มหน้าหล่อนี่ ชนะจ่ายสิบเท่า! สิบต่อหนึ่งนะโว้ย! โอกาสรวยมาถึงแล้ว อย่าพลาดเชียวนะพวกเรา!”

เจ้ามือโต๊ะพนันของบาร์ตะโกนเชิญชวน

“สิบต่อหนึ่ง? แทงหนึ่งได้สิบ... เจมส์ เราลองแทงดูไหม?”

แดเนียลเริ่มลังเล

“แทงใคร? แทงลิงก์เนี่ยนะ? แกก็บ้าไปอีกคนเหรอวะ? ดูหุ่นสิ... คิดว่ามันจะไปสู้ไอ้ยักษ์มาริโอได้เหรอ?”

เจมส์ทำไม้ทำมือเปรียบเทียบขนาดตัว แม้ลิงก์จะมีกล้ามเนื้อสวยงาม ซิกซ์แพ็กชัดเจน แต่เมื่อเทียบกับมาริโอที่ตัวหนาเป็นตึก... มันคนละรุ่นกันชัด ๆ

“ลองดูน่า... ถือว่าช่วยเชียร์ลิงก์มัน”

แดเนียลควักแบงก์ย่อยออกมาสองใบ

“เออ ๆ งั้นฉันลงด้วยสองดอลลาร์... พรุ่งนี้ค่อยลดฮอตด็อกลงชิ้นนึงแล้วกัน”

“ลดแซนด์วิชเถอะแกน่ะ”

แดเนียลรวบเงินเดินไปวางเดิมพันที่โต๊ะเจ้ามือ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน