บทที่ 3 เธอน่ากลัวชะมัด

บทที่ 3 เธอน่ากลัวชะมัด

แสงแดดสาดส่องลงมา ผู้คนเริ่มเดินทอดน่องประปรายบนชายหาด

เจ้าอ้วนเจมส์ขี่สกู๊ตเตอร์เลียบทางเดินริมหาด พอเหลือบไปเห็นคนสองคนนั่งกินมื้อเช้าด้วยกัน เขาก็แทบจะร่วงจากรถ

ลิงก์ไม่ได้อธิบายอะไรมาก เขาเก็บจานชามไปล้าง แล้วนำอุปกรณ์ดำน้ำที่ทำความสะอาดเมื่อวานกลับไปแขวนในตู้ พลางจดบันทึกว่าชุดดำน้ำที่ขาดต้องส่งซ่อมที่โรงงาน... รายจ่ายเพิ่มอีกแล้วสินะ

หลังมื้อเช้า เทย์เลอร์นั่งลงใต้ร่มกันแดด เหม่อมองทะเลไกลลิบ สลับกับดึงสติกลับมาดีดกีตาร์เป็นทำนอง แล้วจดลงบนกระดาษโน้ตเป็นพัก ๆ

“ลิงก์!”

เจมส์เอาศอกสะกิดไหลเขา พยักพเยิดหน้าไปทางเทย์เลอร์ที่นั่งอยู่หน้าร้าน แล้วกระซิบเสียงเบา

“รู้อะไรไหม? ยัยนั่นเป็นนักร้องนะ แถมดังใช้ได้เลย เมื่อวานฉันเห็นโปสเตอร์ที่บาร์สตรีท บอกว่าเธอจะขึ้นโชว์ในงาน Beach Music Festival เดือนนี้ที่ฮาร์ดร็อคสเตเดียม ในโปสเตอร์มีทิม แม็กกรอว์ กับเฟธ ฮิลล์ ด้วยนะ... ระดับซูเปอร์สตาร์ทั้งนั้น”

“ฉันก็เห็นเหมือนกัน”

ลิงก์ยักไหล่... งานเทศกาลดนตรีชายหาดไมอามีเป็นอีเวนต์ใหญ่ โหมโปรโมตหนักมาก ช่วงนี้ไปไหนในปาล์มบีชก็เจอแต่โปสเตอร์งานนี้

“ลิงก์ ฉันลองค้นประวัติเธอในเน็ตแล้วนะ เธอออกอัลบั้มมาแล้ว แถมปีนี้เกือบได้เข้าชิงรางวัลแกรมมี่สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมด้วย ข่าวบอกว่าเธอเป็นนักร้องนักแต่งเพลงที่มีพรสวรรค์มาก อนาคตไกลแน่ ๆ เผลอ ๆ จะดังระเบิดเถิดเทิงเหมือนเฟธ ฮิลล์ เลยนะเว้ย”

“ก็คงงั้น”

ลิงก์พยักหน้าเห็นด้วย... เทย์เลอร์จะไม่ใช่แค่ซูเปอร์สตาร์ธรรมดา แต่เธอจะกลายเป็นดาวที่จรัสแสงที่สุดในจักรวาลดนตรีโลก เป็นมหาเศรษฐีระดับพันล้าน เป็นไอคอนของผู้หญิงที่สวย รวย และประสบความสำเร็จที่สุดคนหนึ่ง

เจ้าอ้วนเจมส์มองเขาด้วยสายตาเวทนา ตบไหล่เพื่อนเบา ๆ

“ลิงก์เอ๋ย... เธอเป็นดาราใหญ่ ส่วนพวกเรามันแค่คนธรรมดา การพบกันครั้งนี้มีแววจะจบแบบโศกนาฏกรรมว่ะ นายต้องเตรียมใจไว้บ้างนะ เผื่อวันหน้าโดนเทจะได้ไม่เจ็บหนัก”

“ไม่หรอก ฉันไม่ใช่คนธรรมดา”

ลิงก์โยนผ้าขี้ริ้วใส่หน้าเจ้าอ้วน แล้วคว้าน้ำดื่มสองขวดเดินตรงไปที่ร่มกันแดด

“ดื่มน้ำหน่อยสิ”

“ขอบคุณค่ะ!”

เทย์เลอร์วางกีตาร์ลง เอียงคอมองเขา “คุณเล่นกีตาร์เป็นไหม?”

“ไม่เป็นครับ ผมไม่เคยเรียนดนตรีเลย”

ลิงก์ก้มมองฝ่ามือตัวเอง... มือคู่นี้รู้จักแต่การขุดดิน เข็นรถ รับหมัด และปล่อยหมัด ไม่มีความละเอียดอ่อนใด ๆ พอเทียบกับนิ้วเรียวยาวขาวผ่องของเทย์เลอร์แล้ว เขาก็อดรู้สึกละอายนิด ๆ ไม่ได้

“งั้นให้ฉันสอนไหม? กีตาร์ง่ายนิดเดียวเอง”

เทย์เลอร์ไม่รอคำปฏิเสธ เธอกระตือรือร้นขยับมานั่งข้าง ๆ วางกีตาร์ลงบนตักเขา จับนิ้วเขาไปวางทาบสาย อธิบายเรื่องระดับเสียง คีย์สูงต่ำ และการประสานนิ้วอย่างตั้งใจ

แต่ความผิดหวังก็มาเยือนอย่างรวดเร็ว... ลิงก์นอกจากจะไร้พรสวรรค์ทางดนตรีและไม่รู้ทฤษฎีแล้ว นิ้วของเขายังแข็งโป๊กเหมือนท่อนเหล็ก กดเท่าไหร่ก็ไม่ลง โค้งงอไม่ได้ดั่งใจ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ลิงก์ยังแยกแยะเสียงสูงต่ำง่าย ๆ ไม่ได้เลย ทำเอาเทย์เลอร์แทบคลั่ง

“ทำไมนิ้วคุณแข็งทื่อขนาดนี้เนี่ย? ผ่อนคลายหน่อยไม่ได้เหรอคะ?!”

“ตั้งใจหน่อยสิ! เลิกสั่นขาได้ไหมคะ?”

“ผิดแล้ว! กดสายสองสิคะ นั่นมันเสียงต่ำ... โธ่เอ๊ย! ซื่อบื้อจริง ๆ!”

เทย์เลอร์กุมขมับ ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเก้าอี้ชายหาดด้วยความหมดอาลัยตายอยาก

ส่วนเจมส์ยืนหัวเราะท้องคัดท้องแข็งอยู่หลังเคาน์เตอร์

“ช่างเถอะครับ ช่างเถอะ นิ้วผมมันแข็งเกินไป ผมคงไม่เหมาะกับกีตาร์หรอก”

ลิงก์โบกมือยิ้มแห้ง ๆ

เขาการศึกษาน้อย ศิลปะในหัวใจก็ต่ำเตี้ย สมัยชกมวยก็ฟังแต่เพลงร็อกหนัก ๆ ปลุกใจ ไม่เคยเข้าใจทฤษฎีดนตรี ให้เขาไปชิงเข็มขัดแชมป์โลกยังง่ายกว่าหัดดีดกีตาร์ซะอีก

เทย์เลอร์เห็นท่าทางเขินอายของเขาแล้วก็นึกขำ เธอกลั้นหัวเราะแล้วพูดขึ้น

“เจอเรื่องยากแค่นี้ก็จะถอดใจแล้วเหรอคะ? ถ้าทำไม่ได้ก็ค่อย ๆ เรียนรู้ไปสิ ถ้าเลิกกลางคันชาตินี้ก็ทำไม่เป็นหรอก... มาค่ะ ลองอีกที ไม่ต้องกลัวนะ รอบนี้ฉันจะคุมอารมณ์ สัญญาว่าจะไม่วีนใส่คุณแน่นอน”

ลิงก์จำใจต้องฝึกต่อ... แม้เทย์เลอร์จะรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่สอนไปได้แค่สามสี่นาที องค์แม่ก็ลงประทับอีกรอบ เธอกำหมัดแน่นแกว่งไปมาตรงหน้าเขา เฉียดหน้าเขาไปหลายรอบจนเสียวสันหลังวาบ

ลิงก์เหงื่อแตกพลั่กจากการเกร็งนิ้ว ส่วนเจ้าอ้วนเจมส์ขำจนตัวงอลงไปกองกับพื้น

โชคดีที่สวรรค์ยังเมตตา... ลูกค้ากลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาพอดี ต้องการคนนำทางดำน้ำชมปะการัง

ลิงก์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ รีบวางกีตาร์เจ้าปัญหาลง บอกให้ ‘น้องเทย์’ แต่งเพลงต่อเถอะ ส่วนเขาขอตัวพาแขกไปดำน้ำก่อน เดี๋ยวกลับมาฝึกใหม่

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ลิงก์ ฉันบอกแล้ว! ยัยนั่นน่ะตัวแม่เลย... ดุจะตายชัก ฉันโดนมาแล้วเมื่อวาน”

เจ้าอ้วนเจมส์ชะโงกหน้ามาเยาะเย้ยอย่างสะใจ

ลิงก์สวมอุปกรณ์ดำน้ำ สตาร์ตสปีดโบ๊ต พาแขกออกไปทัวร์แนวปะการังและจุดเรือจมใกล้ ๆ

ลูกค้าสองคนประทับใจมาก ทิปให้เขามาอีกหนึ่งร้อยดอลลาร์

พอกลับมาถึงฝั่ง เทย์เลอร์ก็กลับไปแล้ว เจมส์บอกว่าแม่ของเธอมารับ แต่เธอฝากบอกว่าจะมาใหม่พรุ่งนี้ เพราะรู้สึกว่าการแต่งเพลงริมทะเลมันเวิร์กมาก

ช่วงบ่ายลูกค้าบางตา ลิงก์แวะกินข้าวหน้าเนื้อย่างที่ร้านอาหารเม็กซิกันข้าง ๆ งีบหลับพักผ่อน แล้วตื่นมาซ้อมมวย

ในชาติก่อน ร่างกายเขาขาดสารอาหาร สูงแค่ 171 เซนติเมตร โครงสร้างเล็ก ทำให้แรงปะทะและพลังระเบิดไม่เพียงพอ

เวลาขึ้นชก เขาต้องอาศัยใจสู้ ความเร็ว และความอึดถึกทนเพื่อบดขยี้คู่ต่อสู้ให้หมดแรง

เขาทำผลงานได้ดีในรุ่น Middleweight และ Welterweight แต่พอขยับขึ้นรุ่น Light Heavyweight เจอพวกตัวใหญ่ ๆ ก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน

แต่หลังข้ามมิติมา... ร่างกายนี้คือปีศาจชัด ๆ

สูง 186 เซนติเมตร ช่วงแขนยาว 192 เซนติเมตร น้ำหนัก 78.7 กิโลกรัม... ท่าคลีนแอนด์เจิร์ก  ยกได้ 132 กิโลกรัม ท่าสแนตช์  ได้ 141 กิโลกรัม ว่ายน้ำ 100 เมตรในเวลาต่ำกว่า 20 วินาที และ 1000 เมตรใน 6 นาที 34 วินาที

แถมตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา พละกำลัง ความเร็ว และปฏิกิริยาตอบสนองของเขายังค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายแกร่งขึ้นทุกวัน

ลิงก์ตัดสินใจจะซ้อมต่อไป... อยากรู้เหมือนกันว่าขีดจำกัดของร่างนี้มันจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน

“ลิงก์... ถึงเวลาจ่ายค่าคุ้มครอง... เอ้ย ค่าธรรมเนียมแล้วเพื่อน”

ขณะที่เขากำลังซ้อม เจ้าอ้วนเจมส์เคี้ยวฮอตด็อกตุ้ย ๆ เดินเข้ามาบอก

“ค่าไฟ ค่าน้ำ ค่าขยะ ค่าส่วนกลาง ค่าใช้ท่าเรือ ค่าเช่าที่... รวมแล้วเดือนนี้แปดพันเจ็ดร้อยดอลลาร์ ส่วนรายรับเราเดือนนี้... หนึ่งหมื่นสี่พันห้าร้อยสี่สิบดอลลาร์”

“ก็ฟังดูดีนี่นา”

ลิงก์ห้อยหัวลงมาจากบาร์เหล็ก ซิทอัพสร้างกล้ามท้องและความแข็งแกร่งของแกนกลางลำตัว

“ดียังไงวะ? นายเอาสมองส่วนไหนคิด? นี่ฉันยังไม่หักค่าซ่อมอุปกรณ์กับค่าเสื่อมราคานะเว้ย หักสองอย่างนี้ไป กำไรสุทธิเหลือไม่ถึงสามพันดอลลาร์... ถ้าต้องจ่ายเงินเดือนตัวเองด้วย เดือนนี้เราขาดทุนยับเกินหมื่นแน่ รู้ตัวไหมเนี่ย?”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ตราบใดที่ไม่ควักเนื้อก็ถือว่าโอเคแล้ว”

ลิงก์ตอบพลางหอบหายใจ

“แต่มันจะปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ได้นะ หลังตุลาคมไปคนดำน้ำจะน้อยลง ธุรกิจจะยิ่งแย่... ลิงก์ เราลองขายฮอตด็อกเสริมดีไหม?”

“นายทำเป็นเหรอ? แล้วฉันจำได้ว่าร้านดำน้ำเขาห้ามขายอาหารนะ”

“งั้นขายบิกินีดีไหม? อิอิ... บิกินีก็ถือเป็นอุปกรณ์ดำน้ำได้นะเว้ย”

เจมส์เอามือเท้าคางชั้นที่สอง จินตนาการภาพสาว ๆ นุ่งบิกินีเดินเต็มร้าน แล้วก็หลุดหัวเราะเสียงประหลาดออกมา

“เลิกเพ้อเจ้อเถอะ โฟกัสที่ร้านดำน้ำก่อน เงินทองค่อย ๆ หาไปก็ได้”

ลิงก์ยังคงซิทอัพห้อยหัวต่อไป... เป้าหมายแรกคือต้องกู้คืน ‘ซิกซ์แพ็ก’ แปดลูกที่เคยมีในชาติก่อนกลับมาให้ได้

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน