073 โลกเงา: เงาปริศนาท่ามกลางพายุหิมะบนเขาที่รกร้าง

"ขอ...ขอโทษนะ!"

โคนีเลียลุกลี้ลุกลนไปหมด เธอไม่คิดว่าปฏิกิริยาของเจ้าแมวน้อยจะรุนแรงขนาดนี้ ในใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวล กลัวว่าแมวที่อุตส่าห์ยอมให้เธอเข้าใกล้จะเตลิดหนีไปเสียก่อน

"เมี๊ยว..."

เจ้าแมวดูเหมือนจะแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะเดินนิ่งๆ กลับมาหมอบลงข้างกายโคนีเลียอีกครั้ง วินาทีนั้นแววตาของหญิงสาวเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอรีบอุ้มเจ้าเหมียวขึ้นมาอีกรอบแล้วลูบไล้มันอย่างทะนุถนอมประหนึ่งเป็นสมบัติล้ำค่า

หลังจากนั้น หนึ่งคนกับหนึ่งแมวก็ได้ใช้เวลาร่วมกันอยู่แบบนั้นจนพระอาทิตย์เกือบจะลับขอบฟ้า และเริ่มมองเห็นแสงสีส้มรำไรของยามเย็น

"เมี๊ยว"

เจ้าเหมียวร้องทักขึ้นมาครั้งหนึ่ง ถึงเวลาที่มันต้องไปแล้ว เพราะการคงเวทแปลงกายมานานขนาดนี้ ทำให้มานาของดันเต้ใกล้จะถึงขีดจำกัดเต็มทีแล้ว

"แก...แกมาอยู่ด้วยกันกับฉันไหม?"

โคนีเลียเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ เธออยากจะพาเจ้าแมวตัวนี้กลับไปที่หอพักด้วยกันใจจะขาด แต่เจ้าแมวกลับส่ายหัวปฏิเสธ

"งั้น...ฉันจะได้เจอแกอีกไหม?"

"เมี๊ยว"

เจ้าแมวยกอุ้งเท้าขึ้นมา โคนีเลียดีใจมากรีบยื่นมือออกไปแตะไฮไฟว์กับมันเบาๆ ก่อนจะมองส่งเจ้าแมวเดินจากไปจนเงาร่างนั้นหายลับสายตา

......

เช้าวันจันทร์ในวิชาความรู้พื้นฐานบังคับ ดันเต้สังเกตเห็นว่าโคนีเลียดูใจลอยตลอดทั้งคาบ แม้กระทั่งตอนที่พวกเขาไปที่ห้องสมุดในช่วงบ่าย เธอก็ยังนั่งเหม่อมองหนังสืออยู่ตั้งนานสองนาน ดูเหมือนเธอจะเผลอวาดรูปหัวแมวลงบนกระดาษโดยไม่รู้ตัว เมื่อดันเต้ค่อยๆ แอบชะโงกหน้าเข้าไปดู ถึงแม้ภาพวาดนั้นจะดูเป็นแนวแอ็บสแตรกไปหน่อย แต่เขาก็พอจะมองออกว่านั่นคือแมวที่เขาแปลงร่างเมื่อวานนี้เอง

จังหวะนั้นเอง ดูเหมือนสีผมของดันเต้จะผ่านเข้ามาในสายตาของโคนีเลีย ทำให้เธอหวนนึกถึงความทรงจำบางอย่างจนสีหน้าดูหวั่นไหวขึ้นมา เธอเผลอขยับเข้าไปใกล้แล้วแอบดมกลิ่นข้างๆ ตัวดันเต้โดยสัญชาตญาณ

ดันเต้เริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี แต่ยังคงแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือและค่อยๆ ขยับตัวถอยห่างออกมาอย่างเนียนๆ โคนีเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า

"นาย...นายเคย...เจอเขามั้ย?"

"อ๋อ... นั่นเพื่อนของอาจารย์แมวน่ะ บางครั้งก็แวะมากินข้าวที่ห้องของผมพร้อมกับอาจารย์แมวบ่อยๆ"

ดันเต้ตอบความจริงเพียงครึ่งเดียว

โคนีเลียพยักหน้าเข้าใจ เพราะดันเต้เป็นคนที่เป็นมิตรกับพวกแมวอยู่แล้ว แมวที่จิตใจดีตัวนั้นคงจะสนิทกับดันเต้เหมือนกัน

"ครั้ง...ครั้งหน้า...พาฉันไปเล่น...กับเขาด้วยได้ไหม?"

"ไม่มีปัญหา"

ดันเต้ตอบตกลง

"ขอบ...คุณ!"

ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา ต่อให้โคนีเลียจะนั่งเรียนอยู่ เธอก็มักจะแอบอมยิ้มที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว ซึ่งนั่นก็ทำให้ดันเต้ทั้งเบาใจและกังวลไปพร้อมๆ กัน เพราะถ้าวันไหนเรื่องนี้แตกขึ้นมา ความรุนแรงของสถานการณ์อาจจะเกินกว่าจะคาดเดาได้ เขาต้องรักษาบทบาท สองตัวละครในร่างเดียว นี้ให้แนบเนียนที่สุด

วันอังคารผ่านไปอย่างสงบสุข และแล้วก็ถึงวันที่ทีมจิตใจอันงดงามจะต้องเข้าสู่โลกเงาอีกครั้งหนึ่ง

เช้าวันพุธ ดันเต้และโคนีเลียพาอาจารย์แมวมาถึงทางเข้าโลกเงา โดยมีโคลอิกซ์มาส่ง แววตาของโคลอิกซ์ดูหงอยเหงาอย่างเห็นได้ชัด เพราะเขาก็อยากจะไปกับเพื่อนๆ ด้วยเหมือนกัน เขาได้แต่หวังว่าดันเต้และโคนีเลียจะเลื่อนขึ้นเป็นระดับ 4 ในเร็ววัน

"ถึงนายจะนั่งเชียร์อยู่ข้างสนาม แต่นายก็คือสมาชิกคนหนึ่งในทีมของเรานะ รอพวกเรากลับมาล่ะ"

ดันเต้ตบไหล่ให้กำลังใจเพื่อนชาย

"อืม ฝากด้วยนะ!"

ทั้งสามคนชนหมัดกันก่อนจะโบกมือลาอย่างเด็ดเดี่ยว

"รีบไปกันเถอะเมี๊ยว!"

อาจารย์แมวที่หมอบอยู่บนหัวของดันเต้เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว

ภายใต้เสียงเร่งของอาจารย์แมว สองคนกับอีกหนึ่งตัวก็ก้าวเข้าสู่ประตูมิติไปพร้อมๆ กัน

......

หลังจากผ่านพ้นความมืดมิดและเงียบสงัดที่คุ้นเคย ทัศนียภาพรอบตัวก็กลับมาสว่างชัดเจนอีกครั้ง เป็นสัญญาณว่าพวกเขาเข้าสู่โลกเงาได้สำเร็จแล้ว ดูเหมือนครั้งนี้จะไม่มีการบังคับให้เล่นเกมย่อยตั้งแต่เริ่ม ทำให้พวกเขามีอิสระพอสมควร โคนีเลียยืนอยู่ข้างกายเขา ส่วนอาจารย์แมวแฝงตัวเข้าไปในเงาของดันเต้อย่างเงียบเชียบตั้งแต่ตอนก้าวเข้ามา

รูปลักษณ์ของโคนีเลียไม่เปลี่ยนแปลง แสดงว่าพวกเขายังคงใช้หน้าตาเดิม จะมีก็แต่เสื้อผ้าที่เปลี่ยนไป ทั้งดันเต้และโคนีเลียต่างสวมใส่ชุดกันหนาวที่ค่อนข้างหนาและดูหรูหรา

ทั้งคู่เริ่มสำรวจสภาพแวดล้อม มันคือห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างโอ่อ่าจนเกินจริง โคมไฟระย้าสีทองขนาดมหึมาแขวนอยู่ด้านบน สาดแสงลงบนพรมสไตล์คลาสสิกสีทองสลับน้ำตาลที่ปูเต็มพื้นที่ การตกแต่งด้วยโทนสีอุ่นและผ้าม่านสีน้ำตาลอ่อนทำให้ไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นสุดขั้วจากภายนอกเลยแม้แต่น้อย

แต่เสียงลมพัดโหยหวนยังคงดังรอดเข้ามา พร้อมกับเสียงเกล็ดหิมะที่กระทบหน้าต่างบานสูงอย่างแรง ราวกับว่าพายุหิมะจะพังกระจกเข้ามาได้ทุกเมื่อ ท้องฟ้าภายนอกขาวโพลนไปหมด หากไม่มีโคมไฟเวทมนตร์ในสวนหย่อมคงมองไม่เห็นพื้นดินด้านล่างด้วยซ้ำ ส่วนทุ่งหญ้าและแปลงดอกไม้ก็ถูกหิมะทับถมจนกลายเป็นทะเลมาร์ชเมลโลว์สีขาว

ทันใดนั้น ข้อความแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของพวกเขา

[โลกเงา: เงาปริศนาท่ามกลางพายุหิมะบนเขาที่รกร้าง]

[ระดับ: 4]

[ภารกิจ: ณ คฤหาสน์กลางหุบเขาแห่งนี้ ภายนอกกำลังเผชิญกับสภาพอากาศที่เลวร้ายถึงขีดสุด พวกคุณทั้ง 10 คนที่เป็นผู้ท้าทายจะต้องมาพำนักอยู่ที่นี่ โดยหารู้ไม่ว่าในหมู่พวกคุณมี 2 คนที่ได้รับพลังแห่งคำสาปที่ซ่อนอยู่ในคฤหาสน์โบราณหลังนี้ ซึ่งพวกเขาจะกลายร่างเป็นตัวตนที่ยากจะต่อกรในช่วงเวลากลางคืน]

[เป้าหมายภารกิจ: มีชีวิตรอดให้ครบ 72 ชั่วโมง]

[จำนวนผู้ท้าทายทั้งหมด: 10 คน]

[ผู้ท้าทายทั่วไป: 8 คน]

[ผู้ท้าทายฝ่ายทรยศ: 2 คน]

[ผู้ท้าทายฝ่ายทรยศมีเป้าหมายภารกิจเพิ่มเติม ซึ่งหากทำสำเร็จ จะส่งผลกระทบต่อโลกแห่งความเป็นจริง]

[ภายในคฤหาสน์มีห้องนอนทั้งหมด 10 ห้อง ซึ่งได้รับพรคุ้มครอง มีการป้องกันด้วยเวทมนตร์ที่แข็งแกร่ง สามารถต้านทานการโจมตีระดับ 6 ลงไปได้]

[ผู้ท้าทายฝ่ายทรยศแต่ละคนจะได้รับพลังแห่งคำสาปดังนี้:

1. แม่มด: สามารถทำลายพรคุ้มครองของห้องนอนใดก็ได้ ใช้ได้คืนละ 2 ครั้ง และพรที่ถูกทำลายแล้วจะไม่สามารถกู้คืนได้

2. มนุษย์หมาป่า: สามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์หมาป่าที่มีพลังต่อสู้ระดับ 6 ได้ โดยจะมีใช้ได้เฉพาะช่วงเวลา 22:00 น. ถึง 06:00 น. เท่านั้น]

[เวลาที่เหลือ: 2 วัน 23 ชั่วโมง 59 นาที]

[เวลาปัจจุบันคือ: 06:30 น.]

[จุดเริ่มต้นของผู้ท้าทายทุกคนคือห้องโถงของคฤหาสน์]

......

ในห้องรับชมการต่อสู้ เริ่มมีเสียงฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง

"คราวนี้ดันเต้กับทีมของเขาต้องเข้าดันเจี้ยนประเภทเผชิญหน้ากันเองงั้นเหรอ?"

"ใช่แล้ว โลกเงาประเภทนี้จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมีผู้ท้าทายที่มีความต้องการอย่างแรงกล้าที่จะทำลายล้างโลกแห่งความเป็นจริง และคนพวกนั้นแหละที่จะกลายเป็นผู้ท้าทายฝ่ายทรยศ"

"คฤหาสน์กลางเขา การฆ่าฟันในยามค่ำคืน...รู้สึกเลยว่ารอบนี้ต้องนองเลือดแน่ๆ"

"ดันเจี้ยนประเภทที่ต้องระแวงกันเองและฆ่าฟันกันแบบนี้ ทดสอบสภาพจิตใจของผู้ท้าทายได้ดีนักเชียว บางคนถึงกับสติแตกไปก่อนจะถึงจุดจบด้วยซ้ำ"

"ใจเย็นพวก...ถ้าไอ้ตัวแสบสองคนนั้นเข้าไปล่ะก็ ยมทูตต่างหากที่ต้องคลานหนี!"