072 วิกฤตการณ์ครั้งใหญ่

โคนีเลียผ่อนฝีเท้าให้เบาลง ท่าทางของเธอในตอนนี้ดูเหมือนคนที่กำลังพยายามจะตะครุบนกพิราบไม่มีผิด เธอไม่กล้าขยับตัวแรงเกินไป และก็กลัวว่าถ้าเดินช้าเกินไปนกพิราบจะไหวตัวทันแล้วบินหนีไปเสียก่อน

เธอถึงกับต้องกลั้นหายใจเอาไว้ นี่มันปาฏิหาริย์หรือเปล่านะ? หรือว่าเจ้าเหมียวน้อยตัวนี้จะป่วยจนหมดสติไปกันแน่? โคนีเลียอดไม่ได้ที่จะสงสัยแบบนั้น พอคิดว่าเจ้าแมวน้อยอาจจะต้องการความช่วยเหลือ เธอจึงตัดสินใจเร่งความเร็วในการก้าวเท้าขึ้นเล็กน้อย

ทว่าเมื่อเธอเดินไปถึงข้างกายเจ้าแมว เงาของเธอก็เผลอไปบังแสงแดดที่เคยสาดส่องลงบนตัวมันเข้าพอดี มันพลิกตัวไปมาอย่างเป็นธรรมชาติ พลางยกอุ้งเท้าขึ้นเกาแก้มเบาๆ แล้วหลับปุ๋ยต่อไปอย่างสบายใจเฉิบ

โคนีเลียจึงมั่นใจในที่สุดว่า นี่คือแมวน้อยที่ไม่หวาดกลัวเธอ!

ความรู้สึกตื่นเต้นที่ไม่อาจยับยั้งได้พุ่งพล่านขึ้นมาในอกของเธอ ความดีใจและอาการลุกลี้ลุกลนเอ่อล้นไปทั่วร่างกาย เธอรู้สึกเหมือนหัวใจจะเต้นเร็วแรงจนแทบระเบิดออกมา

เธอใช้มือลูบหน้าอกตัวเองพลางสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อพยายามสะกดอารมณ์ให้สงบลง เธอก้มลงวางอาหารแมวที่กอดไว้ในอ้อมแขนลงบนพื้นอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็เดินเข้าไปใต้ต้นไม้ นั่งลงข้างๆ เจ้าแมวเหมียวสีเทาอ่อนตัวนี้ด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน

เธอนั่งจ้องมองมันอยู่อย่างนั้นเป็นเวลาหลายนาที จนในที่สุดก็ทนไม่ไหว อยากจะยื่นมือออกไปสัมผัสตัวมันดูสักครั้ง ถึงแม้ว่าการแตะต้องเพียงครั้งเดียวอาจจะทำให้มันสะดุ้งตื่นแล้ววิ่งหนีไปก็ตาม แต่การได้อยู่ข้างๆ มันนานขนาดนี้ แถมยังมีโอกาสจะได้แตะตัวมันอีก โคนีเลียก็รู้สึกพอใจมากแล้ว

ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสลงบนตัวเจ้าแมว เธอรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านปลายนิ้วตรงเข้าสู่หัวใจของเธอทันที มันช่างนุ่มฟูและนุ่มนิ่มเหลือเกิน เจ้าแมวน้อยไม่มีท่าทีต่อต้านเลยสักนิด โคนีเลียรู้สึกมีความสุขเหลือเกิน ราวกับว่าเธอกำลังอยู่ในความฝัน

เธอส่ายหัวไปมาแล้วลองหยิกแก้มตัวเองดู ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างห้ามไม่อยู่ เธอเริ่มมีความโลภมากขึ้นเล็กน้อย จึงค่อยๆ อุ้มเจ้าแมวน้อยขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ให้มันนอนซุกอยู่ในอ้อมอกของเธอ แล้วเธอก็นั่งมองมันอยู่อย่างนั้นต่อไป

......

ดันเต้รู้สึกเหมือนตัวเองได้ย้อนกลับไปในฝันถึงโรงเรียนปีศาจ ทั้งกลิ่นหอมที่คุ้นเคย สัมผัสที่นุ่มนวลอบอุ่นบนผิวหนัง และความรู้สึกปลอดภัยที่ทำให้ผ่อนคลายอย่างประหลาด ดูเหมือนเขาจะได้ยินเสียงหัวใจของใครบางคนเต้นอยู่ด้วย

มันเต้นเร็วกว่าหัวใจของเขาอยู่นิดหน่อย

เป็นเสียงที่ช่วยให้หลับสบายดีจัง

อยากจะนอนต่ออีกสักพักจังเลย

ไม่ได้นะ จะมามัวเคลิ้มแบบนี้ไม่ได้

ไม่งั้นคงได้หลับยาวไม่ยอมตื่นแน่ๆ

เมื่อสติของเขาเริ่มกลับมาทีละนิด ดันเต้ในร่างแมวก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา แทนที่จะเป็นแสงแดดที่ลอดผ่านร่มไม้ สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขามากกว่ากลับเป็นเส้นผมสีแดงที่ทิ้งตัวลงมาสลวย และดวงตาที่ใสสะอาดราวกับน้ำพุ นั่นถึงกับทำให้ดันเต้ในร่างแมวถึงกับตาค้าง

"เมี๊ยว!"

เขาไม่คิดเลยว่าตื่นมาแล้วจะพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของโคนีเลียแบบนี้ ตอนแรกเขาแค่ตั้งใจจะมาเนียนเป็นแมวภูติธรรมดาๆ เพื่อรอให้โคนีเลียมาเล่นด้วยเฉยๆ แต่ใครจะไปคิดว่าพอนอนลงบนสนามหญ้าแล้วจะหลับลึกขนาดนี้

แถมช่วงที่พักสายตายังถูกโคนีเลียอุ้มขึ้นมาอีก ดันเต้เพิ่งค้นพบว่าตัวเองไม่มีความระแวดระวังต่อเธอเลยสักนิด ถ้าเป็นคนอื่นหรือแมวตัวอื่นเข้าใกล้ เขาคงสะดุ้งตื่นไปนานแล้ว

"ขอ...ขอโทษนะเจ้าเหมียว..."

โคนีเลียที่เห็นท่าทางตกใจของแมวในอ้อมกอด แววตาของเธอก็หม่นลงเล็กน้อย เธอค่อยๆ คลายมือออกอย่างอาลัยอาวรณ์ เตรียมจะวางมันลงบนพื้น สุดท้ายเธอก็ทำให้มันตกใจจนได้

"เมี๊ยว"

ทว่าเธอกลับพบว่าอาการตกใจของแมวน้อยนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ จากนั้นมันก็สงบลงอย่างรวดเร็ว

"แก...แกไม่กลัวฉันเหรอ?"

โคนีเลียเอ่ยถามด้วยเสียงเบาหวิวราวกับจะลองเชิง

แมวภูตินอกจากจะใช้เวทมนตร์เอลฟ์ได้แล้ว บางตัวยังสามารถฟังภาษาคนเข้าใจอีกด้วย อย่างพวกจ่าฝูงแมวภูติแบบอาจารย์แมวถึงขั้นพูดภาษานอร์ตันได้เลยด้วยซ้ำ

ดันเต้ในร่างแมวพยักหน้าหงึกๆ แม้แววตาจะยังดูนิ่งเฉยตามสไตล์แมวผู้ดี แต่มันก็ไม่มีท่าทีขัดขืนเลยสักนิด

โคนีเลียเม้มริมฝีปากแน่น ในที่สุดเธอก็กลั้นยิ้มด้วยความดีใจไว้ไม่อยู่ เธอไม่นึกเลยว่าจะมีวันนี้จริงๆ!

"ฉะ...ฉันขอ...ลูบตัวแกได้ไหม?"

เจ้าแมวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้อีกครั้ง

"ขะ...ขอบคุณนะ!"

โคนีเลียพยายามควบคุมพละกำลังของตัวเองอย่างสุดความสามารถ มือเล็กๆ ของเธอแตะลงที่ใต้คางของแมวน้อยอย่างแผ่วเบา แล้วค่อยๆ เกาให้สองสามที

เมื่อเห็นว่าแมวน้อยไม่มีท่าทีขัดขืน เธอจึงใจกล้าลูบหัวและหลังของมันต่อ ตอนนี้เธอเริ่มสังเกตเห็นแล้วว่า ถึงแมเจ้าแมวตัวนี้จะดูหยิ่งๆ เชิดๆ ไปบ้าง แต่จริงๆ แล้วนิสัยของมันอ่อนโยนสุดๆ

โคนีเลียเลยเริ่มได้ใจ ค่อยๆ เลื่อนมือไปลูบตรงพุงของมัน แต่คราวนี้เจ้าแมวกลับดิ้นขลุกขลักขึ้นมา ดูเหมือนมันจะจั๊กจี้จนทนไม่ไหว ขาทั้งสี่ข้างตะกุยอากาศไปมา

โคนีเลียรีบหยุดมือทันที เธอขยับไปลองจิ้มๆ ที่มังคุดตรงอุ้งเท้าของมันดู คราวนี้แมวน้อยไม่ว่าอะไร ปล่อยให้เธอเล่นตามใจชอบ แบบนี้แสดงว่าผ่าน ความหมายของเจ้าแมวตัวนี้เข้าใจง่ายมาก

ถ้าไม่ดิ้นแสดงว่า "ได้"

ถ้าดิ้นแสดงว่า "ไม่ได้"

โคนีเลียใช้นิ้วขยี้ขนที่อ่อนนุ่มของแมวน้อย แววตาของเธอยิ่งดูเอ็นดูมากขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนยิ่งลูบเธอก็ยิ่งเสพติด บางครั้งก็ถึงกับยกเจ้าแมวขึ้นมาถูไถกับแก้มตัวเองไปด้วย

แววตาของดันเต้ในร่างแมวดูละเหี่ยใจอยู่ไม่น้อย แต่สุดท้ายเขาก็เริ่มทำใจยอมรับได้ เขานึกย้อนไปถึงตอนที่เจอโคนีเลียครั้งแรกที่สถาบัน ตอนนั้นเขายังรู้สึกกลัวเธออยู่เลย แต่ต่อมาเขาก็พบว่าจริงๆ แล้ว เธอรู้วิธีควบคุมพลังของตัวเองได้ดีมาก แทบจะไม่เคยพลาดพลั้งไปทำร้ายคนอื่นเลย เพียงแต่บางครั้งโคนีเลียอาจจะตื่นเต้นไปหน่อย ท่าทางที่สั่นเทานั้นเลยดูเหมือนเธอกำลังจะคุมพลังไม่อยู่

คงจะโดนคนอื่นเข้าใจผิดมาตั้งแต่เด็กจนชินแล้วล่ะมั้ง

เอาล่ะ ได้เวลาชิ่งแล้ว

โคนีเลียก็น่าจะอารมณ์ดีขึ้นแล้วแหละ

ในจังหวะที่ดันเต้ตั้งท่าจะดิ้นออกจากอ้อมกอดของโคนีเลียเพื่อกระโดดลงพื้น

"ดะ...เดี๋ยวก่อนสิ"

โคนีเลียพูดพลางกระชับอ้อมกอดให้ดันเต้แนบชิดกับอกของเธอมากขึ้น พร้อมกับจ้องมองตาแมวอย่างอาลัยอาวรณ์

"อยู่...อยู่เป็นเพื่อนฉันต่ออีกนิด...อีกนิดเดียวเองนะ...นะคะ..."

อึ๊ก

ใจของดันเต้เริ่มจะสั่นคลอน

ไม่ดีแล้วแฮะ ขืนใจอ่อนตอนนี้ ไม่รู้จะโดนเธอรั้งไว้อีกนานแค่ไหน!

"เมี๊ยว..."

สุดท้ายดันเต้ในร่างแมวก็ยอมพยักหน้าจนได้

โคนีเลียนี่ร้ายกาจจริงๆ เจอสายตาแบบนั้นเข้าไป ใครจะไปปฏิเสธลงกันล่ะ

โคนีเลียเริ่มลูบไล้เส้นขนที่เรียบลื่นและเงางามบนตัวแมวอย่างเบามืออีกครั้ง ฝีมือของเธอเริ่มชำนาญมากขึ้นเรื่อยๆ ดันเต้ในร่างแมวถึงกับอดไม่ได้ที่จะหลับตาพริ้มเคลิ้มไปกับการนวดที่แสนสบาย จนสมองเริ่มจะเบลอไปหมด

ดูเหมือนโคนีเลียยังคงลองสำรวจต่อไปว่าจุดไหนบนตัวแมวที่สัมผัสได้บ้าง เธอลองไล่ตั้งแต่หูไปจนถึงหาง เป็นการตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นที่รุนแรงของเธอ ในที่สุด เธอก็จ้องมองเจ้าแมวอยู่นาน

"แก...แกเป็นตัวผู้นี่นา เห็น...เห็นน้องชาย (○○) ด้วยล่ะ!"

เมื่อโคนีเลียพูดจบ เธอก็ค่อยๆ ยื่นมือออกมาหวังจะลองจิ้มดูสักที

คราวนี้แม้แต่ดันเต้เองยังรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง เขาเบิกตากว้างขึ้นมาทันที!

"เมี๊ยว เมี๊ยว เมี๊ยว!"

เจ้าแมวดิ้นรนสุดชีวิตในอ้อมกอดของโคนีเลีย ก่อนจะม้วนตัวกระโดดพรวดลงไปยืนบนสนามหญ้าได้อย่างมั่นคง พริบตานั้นมันดูเหมือนเสือโคร่งตัวน้อยที่ขนลุกชันไปทั้งตัว

เฉียดไปนิดเดียวจริงๆ!

เกือบไปแล้ว เกือบไปแล้ว!

ถ้าเกิดโคนีเลียคุมพลังไม่อยู่ขึ้นมาล่ะก็ เขาได้จบเห่แน่!

แถมไม่ว่าจะมองมุมไหน การถูกผู้หญิงที่ต้องเจอหน้ากันทุกวันมาจิ้มน้องชายแบบนั้น ต่อไปจะมองหน้ากันติดได้ยังไง!