บทที่ 8: ข้าวผัดคำเดียว ทำเอาตำรวจต่อคิวอย่างว่าง่าย

บทที่ 8: ข้าวผัดคำเดียว ทำเอาตำรวจต่อคิวอย่างว่าง่าย

"คุณตำรวจ อยากลองชิมดูไหมครับ? ถ้าไม่อร่อย กินฟรีไปเลย"

จ้าวเหยียนเอ่ยชวนขณะที่มือยังคงวุ่นวายอยู่กับการทำอาหาร

"เอ่อ... ชิมดูก็ดีเหมือนกัน"

อู๋เฉียงมองดูข้าวผัดไข่สีเหลืองทองอร่ามในกระทะที่เม็ดข้าวเรียงตัวสวยงาม เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว รู้สึกหิวขึ้นมาตงิดๆ หลังจากที่ลุยงานมาจนถึงป่านนี้

จ้าวเหยียนยื่นข้าวผัดส่วนที่เขาทำเตรียมไว้กินเองก่อนหน้านี้ให้ พร้อมกับหยิบช้อนคันใหม่มาสองสามคัน

อู๋เฉียงแจกจ่ายช้อนให้เพื่อนร่วมงานแล้วขยับไปด้านข้าง เตรียมลิ้มรสข้าวผัดไข่ที่ทำเอาลูกค้าต้องมายืนเข้าคิวรอซื้อ

"ซี๊ดดด มิน่าล่ะคนถึงได้ต่อคิวกันเยอะขนาดนี้"

"มันอร่อยเกินไปแล้ว! ถ้าฉันไม่จมูกไวกับพวกกลิ่นสารเสพติดล่ะก็ ฉันคงสงสัยจริงๆ ว่าข้าวผัดไข่จานนี้มันต้องใส่อะไรลงไปแน่ๆ"

"..."

อู๋เฉียงไม่พูดพร่ำทำเพลง มือของเขาขยับตักข้าวผัดไข่เข้าปากอย่างรวดเร็ว

"ผู้กอง ทำไมคุณ...!"

เมื่อเห็นดังนั้น บรรดาเพื่อนร่วมงานที่กำลังมัวแต่ทึ่งก็ไม่อยากน้อยหน้า พากันแย่งตักข้าวผัดไข่

ชายร่างล่ำหัวโล้นมองดูเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เขาพามาด้วยแปรพักตร์ไปภายในเวลาไม่กี่นาที แถมยังแย่งกันกินข้าวผัดไข่ชามนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย

เขาถึงกับอึ้งกิมกี่

เรื่องแบบนี้มันไม่ควรจะเกิดขึ้นสิ!

พวกคุณเป็นตำรวจนะ ช่วยสงวนท่าทีกันหน่อยไม่ได้หรือไง?!

เขายืนเหม่อลอย ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องราวมันถึงกลับตาลปัตรกลายเป็นแบบนี้ไปได้

"เสี่ยวหลี่ เสี่ยวเหวิน พวกนายสองคนไปต่อคิวซื้อข้าวผัดไข่มาเพิ่มอีกสองจานสิ"

อู๋เฉียงจัดการข้าวผัดไข่จนเกลี้ยงแต่ยังรู้สึกไม่อิ่มจุใจ จึงหันไปสั่งเพื่อนร่วมงานทั้งสองคนที่มาด้วยกัน

จากนั้นเขาก็หันไปหาชายร่างล่ำหัวโล้นที่กำลังยืนอึ้งอยู่แล้วกล่าวว่า "คุณต้องกลับไปกับพวกเราด้วย ถ้าผลตรวจออกมาว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ผมจะควบคุมตัวคุณตามกฎหมาย"

หลังจากที่ได้กินข้าวผัดไข่เข้าไป เขาก็มั่นใจไปแล้วแปดสิบเปอร์เซ็นต์ว่ามันไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายร่างล่ำก็สะดุ้งโหยง สีหน้าดูปั้นยากยิ่งกว่าตอนร้องไห้เสียอีก

"เอ่อ... คุณตำรวจครับ ผมขอถอนแจ้งความได้ไหมครับ?"

"ไม่ได้ คุณคิดว่ากฎหมายเป็นเรื่องล้อเล่นหรือไง?" อู๋เฉียงกล่าวเสียงเข้ม

สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดก็คือพวกที่ทำให้สิ้นเปลืองทรัพยากรตำรวจด้วยการแจ้งความเท็จเพียงเพราะความแค้นส่วนตัว

พูดจบเขาก็ไม่ปล่อยให้ชายร่างล่ำหัวโล้นได้มีเวลาคิดทบทวน สั่งให้เจ้าหน้าที่ตำรวจคุมตัวเขาออกไปทันที

"พี่น้องครับ สะใจชะมัดเลย" พี่เสี่ยวจางเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกพลุ่งพล่านหลังจากที่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

"เหลือเชื่อสุดๆ ข้าวผัดไข่คำเดียวทำเอาตำรวจถึงกับแปรพักตร์เลยเหรอเนี่ย?"

"เชี่ยเอ๊ย ตอนแรกฉันก็นึกว่าเป็นหน้าม้า ที่ไหนได้ ขนาดตำรวจยังไปต่อคิวเลย"

"พี่น้อง ฉันไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว ฉันอยู่แถวนี้พอดี ขอตัวไปต่อคิวลองดูหน่อยว่าจะซื้อทันไหม"

"ฉันด้วย!"

เมื่อสถานการณ์พลิกผันเช่นนี้ บรรดาแฟนคลับในห้องไลฟ์สตรีมของพี่เสี่ยวจางก็ปักใจเชื่อแล้วว่าข้าวผัดไข่เจ้านี้รสชาติเด็ดจริง

ผลก็คือ ผู้ชมที่อาศัยอยู่ในมหานครโม่ตูต่างพากันกดออกจากไลฟ์สตรีมเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง

ส่วนพวกที่อยู่ต่างถิ่นก็ทำได้แต่มองตาปริบๆ และถอนหายใจด้วยความเสียดาย

ห้าทุ่มตรง

วัตถุดิบที่จ้าวเหยียนเตรียมมาก็ขายหมดเกลี้ยงในที่สุด

ส่วนลูกค้าที่ซื้อไม่ทัน เขาก็กล่าวขอโทษขอโพยตามระเบียบ

จากนั้นก็เก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้าน

วันนี้เฉิงจื่อหลานไม่ได้มา แต่จ้าวเหยียนก็ไม่ได้ใส่ใจนัก

ต่อให้ข้าวผัดไข่จะอร่อยแค่ไหน คนเราก็คงกินมันทุกวันไม่ได้หรอกจริงไหม?

"เหนื่อยชะมัด เมื่อไหร่จะหลุดพ้นจากอาชีพนี้สักทีเนี่ย!"

หลังจากอาบน้ำเสร็จและทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนโซฟา จ้าวเหยียนก็ลอบถอนหายใจ

แม้ว่าวันนี้เขาจะทำเงินได้มากกว่าหนึ่งหมื่นหยวน แต่แขนของเขากลับปวดเมื่อยไปหมดจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงไปทำอย่างอื่น

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป แขนของเขาต้องล่ำบึ้กผิดปกติแน่ๆ...

ขณะที่จ้าวเหยียนกำลังพักผ่อนอยู่นั้น เนื้อหาไลฟ์สตรีมของพี่เสี่ยวจางก็ไปสะดุดตาสำนักข่าวที่จมูกไวบางแห่งเข้า

พวกเขามองว่าเนื้อหานี้มีจุดขายและน่าจะกลายเป็นกระแสไวรัลได้ไม่ยาก!

ดังนั้น พวกเขาจึงเริ่มแชร์และนำไปเขียนข่าวรายงาน

"ข้าวผัดจานละ 88 หยวน? ใช้วัตถุดิบชั้นเลิศหรือมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรซ่อนอยู่?"

"คู่แข่งทนไม่ไหวถึงขั้นต้องโทรแจ้งตำรวจ เพราะข้าวผัดอร่อยเกินไป!"

"ช็อก! พ่อค้าคนนี้ทำเอาตำรวจต้องยอมจำนนมาต่อคิวอย่างว่าง่ายด้วยข้าวผัดเพียงคำเดียว!"

"..."

พาดหัวข่าวสุดเร้าใจถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง และแพร่กระจายไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ตอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน จ้าวเหยียนก็ไม่ได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย เขายังคงมัวแต่ง่วนอยู่กับการต่อล้อต่อเถียงกับสาวๆ มากหน้าหลายตาในความฝัน

เมื่อข่าวถูกกระพือไปตลอดทั้งคืน ผนวกกับกระแสปากต่อปากจากบรรดาลูกค้า...

ห้าโมงเย็น

คิวที่แผงลอยของจ้าวเหยียนเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นแนวยาวเสียแล้ว

มีทั้งนักข่าว แฟนคลับของพี่เสี่ยวจาง ลูกค้าเก่า และแน่นอนว่าต้องมีพวกที่มาเพราะความอยากรู้อยากเห็นล้วนๆ

เฉิงจื่อหลานที่กำลังทำงานอยู่ก็บังเอิญเห็นข่าวที่เกี่ยวข้องนี้เข้าเช่นกัน

เมื่อนึกถึงการปรับรูปแบบรายการใหม่ที่พวกเธอกำลังทำอยู่ หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นมา

เธอจึงรีบตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานของผู้กำกับรายการทันที

"ผู้กำกับคะ รายการของเรายังขาดผู้เข้าแข่งขันที่มีกระแสตอบรับสูงๆ อยู่ไม่ใช่เหรอคะ? แล้วคนนี้เป็นยังไงบ้างคะ?"

เฉิงจื่อหลานยื่นโทรศัพท์มือถือให้ด้วยความคาดหวัง

หน้าจอที่ปรากฏอยู่คือข่าวของจ้าวเหยียนนั่นเอง

เว่ยติงกำลังวางแผนงานที่เกี่ยวข้องอยู่ แต่จู่ๆ ก็ถูกเฉิงจื่อหลานขัดจังหวะ เขาอ้าปากเตรียมจะวีนแตก...

...ทว่าสายตากลับไปสะดุดเข้ากับพาดหัวข่าวสุดเว่อร์วังบนหน้าจอโทรศัพท์เสียก่อน

เขารับโทรศัพท์มาเลื่อนดูคร่าวๆ หลังจากนิ่งเงียบไปพักใหญ่ ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้นว่า "ลองดูก็ได้ เธอไปตามเรื่องนี้มาก่อนก็แล้วกัน"

เมื่อได้รับคำตอบ เฉิงจื่อหลานก็ร้องอุทานด้วยความดีใจและรีบวิ่งพรวดพราดออกไปทันที

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป

บนถนนสายหนึ่งที่ไม่ไกลจากตลาดนัดกลางคืนฉี่หัง

การจราจรในขณะนี้กำลังติดขัดอย่างหนัก

"บ้าเอ๊ย! วันนี้มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย? เพิ่งจะหกโมงเย็น รถก็ติดแหง็กขนาดนี้แล้วเหรอ?"

ชายคนหนึ่งตบพวงมาลัยด้วยความหงุดหงิด

เขามองดูแถวรถที่ติดยาวเหยียดอยู่เบื้องหน้าพลางสบถในใจ

เขาใช้เส้นทางนี้อยู่บ่อยๆ และปกติเวลานี้รถก็ไม่ได้ติดขนาดนี้

"หรือว่าข้างหน้าจะมีอุบัติเหตุ?" ชายคนนั้นพึมพำกับตัวเอง...

จางเหวินเป็นตำรวจจราจร และในเวลานี้เขากำลังยืนปฏิบัติหน้าที่จัดระเบียบการจราจรจนเหงื่อชุ่มไปทั้งตัว

"นี่จางเหวินพูดครับ ตอนนี้ผมอยู่บนถนนใกล้กับตลาดนัดกลางคืนฉี่หัง ขอกำลังเสริมด่วน ขอกำลังเสริมด่วน!"

ด้วยจำนวนคนที่มารวมตัวกันหลายร้อยคนอยู่ตรงหน้า เขากลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

เขาจึงรีบวิทยุเรียกเพื่อนร่วมงานทันที

"คุณลุงครับ พวกคุณมายืนทำอะไรกันเยอะแยะขนาดนี้ครับเนี่ย? มารอต่อคิวรับคูปองส่วนลดเหรอครับ?"

หลังจากวางสาย จางเหวินก็เดินเข้าไปหาชายชราผมหงอกคนหนึ่งแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย

เท่าที่เขารู้ นี่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดแล้ว

"คูปองส่วนลดอะไรกันล่ะ? ฉันมากินข้าวผัดไข่ต่างหากโว้ย!"

ชายชราหันขวับกลับมาถลึงตาใส่จางเหวินด้วยความไม่พอใจ หน้าตาเขาดูเหมือนคนเห็นแก่ของฟรีขนาดนั้นเลยหรือไง?

"..."

อะไรวะเนี่ย? ข้าวผัดไข่?

จางเหวินยืนอึ้ง เริ่มตั้งคำถามกับชีวิตตัวเอง

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามฝูงชนที่กำลังต่อคิวแถวยาวเหยียดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยแน่ใจนัก "คุณลุงครับ คนพวกนี้... มาซื้อข้าวผัดไข่กันหมดเลยเหรอครับ?"

"ก็ใช่น่ะสิ ขนาดฉันมาเร็วแล้วนะเนี่ย ยังไม่รู้เลยว่าวันนี้จะได้กินหรือเปล่า"

ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย เขาอุตส่าห์คิดว่าตัวเองมาเร็วพอแล้วนะ ใครจะไปคิดว่าคิวมันจะยาวทะลุไปจนถึงถนนด้านนอกแบบนี้

ขณะที่จางเหวินกำลังยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่นั้น อู๋เฉียงก็เดินเข้ามาพอดี

"เหล่าจาง กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่เหรอ?"

เนื่องจากทั้งคู่ทำงานอยู่ในพื้นที่เดียวกัน จึงรู้จักมักคุ้นกันเป็นธรรมดา

"อืม เหล่าอู๋ คนพวกนี้ทำเอารถติดหนักเลยเนี่ย"

จางเหวินชี้ไปทางกลุ่มลูกค้าที่กำลังยืนต่อคิวด้วยความปวดหัว

"ฮ่าๆๆ พวกเขามาต่อคิวรอซื้อข้าวผัดไข่กันสินะ? ฉันก็ด้วยเหมือนกัน"

อู๋เฉียงหัวเราะร่วน เขาเข้าใจสถานการณ์ดี

ผลการตรวจสอบออกมาแล้วว่าข้าวผัดไข่ไม่ได้มีส่วนผสมอะไรผิดปกติ แน่นอนว่าชายร่างล่ำหัวโล้นคนนั้นก็เลยถูกควบคุมตัวไปตามระเบียบ

วันนี้เขาปลีกเวลาแวะมา อย่างแรกก็เพื่อมาแจ้งข่าวให้เถ้าแก่หนุ่มทราบ และอย่างที่สองก็เพื่อมากินข้าวผัดไข่อีกสักชาม

ติดอยู่ตรงที่คิวมันยาวไปหน่อย ไม่รู้ว่าจะต้องรอนานแค่ไหน

"อะไรนะ?! นายก็มาต่อคิวรอซื้อข้าวผัดไข่ด้วยเหรอเนี่ย?"

จางเหวินถึงกับเหวอ

ตอนแรกเขาคิดว่าอู๋เฉียงแค่แวะมาทักทาย ไม่คิดเลยว่าจุดประสงค์หลักคือการมากินข้าวผัด

"แหงล่ะ ถ้านายได้ลองกินข้าวผัดไข่เจ้านี้ดูสักครั้ง นายจะรู้เลยว่ามันคุ้มค่าคุ้มราคาจริงๆ หลายสิบปีที่ผ่านมาฉันใช้ชีวิตได้เปล่าประโยชน์สิ้นดี!"

อู๋เฉียงเดาะลิ้นเบาๆ เมื่อหวนนึกถึงรสชาติระดับเทพของข้าวผัดเมื่อวาน

"พูดจริงดิ?"

"ฉันเคยโกหกนายหรือไง?"

"ก็ได้! งั้นฉันจะลองดูหน่อยละกัน ว่ามันจะวิเศษวิโสขนาดไหนกันเชียว"

เมื่อเห็นกำลังเสริมของเพื่อนร่วมงานเดินทางมาถึง จางเหวินก็ตัดสินใจส่งมอบงานต่ออย่างเด็ดขาด แล้วเดินไปเข้าร่วมกองทัพนักต่อคิวพร้อมกับอู๋เฉียงทันที

เพื่อนร่วมงาน: "?"