บทที่ 7: เปลี่ยนใจไวจังนะ?

บทที่ 7: เปลี่ยนใจไวจังนะ?

"โย่ว พี่น้องทั้งหลาย แผงนี้คนเยอะเอาเรื่องเลยแฮะ"

พี่เสี่ยวจางยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขาหันกล้องไปทางคิวที่ยาวเหยียดด้วยความประหลาดใจ

บรรดาแฟนคลับเองก็ตกตะลึงเช่นกัน ภาพนี้ช่างต่างจากความเงียบเหงาที่พวกเขาจินตนาการไว้ลิบลับ

แต่ไม่นาน แฟนคลับที่หัวไวบางคนก็เริ่มรู้สึกตัว

"เป็นไปได้ไหมว่าจ้างมาหัวละห้าสิบหยวน?"

"ให้ตายเถอะ พ่อค้าคนนี้รวยชะมัด"

"ลงทุนทำทุกวิถีทางเพื่อหลอกลูกค้าเลยนะเนี่ย!"

"สตรีมเมอร์ ลองไปถามเถ้าแก่หน่อยสิว่ายังรับคนเพิ่มไหม?"

พี่เสี่ยวจางเมินเฉยต่อคอมเมนต์ที่หลั่งไหลเข้ามา เขาเดินลัดคิวตรงดิ่งไปที่หน้าร้านทันที

"เถ้าแก่ ข้าวผัดไข่จานนึง"

ในสายตาของเขา คนพวกนี้ร้อยละแปดสิบต้องเป็นหน้าม้าแน่ๆ เขาต่างหากที่เป็นลูกค้าตัวจริงเสียงจริง

ดังนั้นเขาจึงมองว่าการแซงคิวเป็นเรื่องที่สมควรทำ

"ไปต่อแถวด้านหลังเลย" จ้าวเหยียนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขาชี้ไปที่หางแถวด้านข้างขณะที่มือยังคงสะบัดกระทะต่อไป

"ไอ้หนุ่ม มีมารยาทบ้างไหม? อายุก็แค่นี้ริอ่านมาแซงคิวเหรอ?"

"เวรเอ๊ย ใครกล้ามาแซงคิวข้ามหัวฉันวะ?"

"รู้จักการเข้าคิวไหมเนี่ย!"

บรรดาลูกค้าที่ยืนรอคิวอยู่พากันเดือดดาล พวกเขาอุตส่าห์มารอกันตั้งแต่เนิ่นๆ แต่จู่ๆ ก็มีไอ้หนุ่มที่ไหนไม่รู้โผล่มาตัดหน้า

ใครจะไปยอมรับได้กันล่ะ?

อย่าว่าแต่แซงคิวด้านหน้าเลย จะมาแทรกตรงไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้น!

พี่เสี่ยวจางถึงกับหน้าเหวอ

สถานการณ์มันเป็นยังไงกันแน่เนี่ย? เดี๋ยวนี้พวกหน้าม้าเขาเป็นมืออาชีพกันขนาดนี้เลยเหรอ? ตีบทแตกกระจุยจนดูไม่ออกเลยว่ากำลังแสดงอยู่!

เมื่อเผชิญกับเสียงก่นด่าจากทุกคน พี่เสี่ยวจางที่เริ่มรู้สึกหงุดหงิดจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมเดินคอตกไปต่อท้ายแถว

ไอ้อีตอแหลพวกนี้! คอยดูเถอะ ฉันจะแฉพวกแกให้หมด!

"เชี่ยเอ๊ย พี่น้องทั้งหลาย เห็นนั่นไหม? ป้ายราคาอ่ะ!"

"พี่เสี่ยวจาง! ดูป้ายราคานั่นสิ!"

"ป้ายราคามันทำไมเหรอ?"

ผู้ช่วยที่คอยจับตาดูช่องแชทเอ่ยเตือนพี่เสี่ยวจาง

พี่เสี่ยวจางจึงเงยหน้าขึ้นมอง และมุมกล้องก็ขยับตามสายตาของเขาไป

"เชี่ย! จานละ 88 หยวนเนี่ยนะ?"

พี่เสี่ยวจางร้องอุทานด้วยความตกใจ

บรรดาแฟนคลับในห้องไลฟ์สตรีมต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

ไม่ใช่ว่าข้าวผัดไข่ราคาแพงหูฉี่จะไม่มีอยู่จริง แต่ที่แน่ๆ มันต้องไม่ใช่ในสถานที่อย่างตลาดนัดกลางคืนแบบนี้สิ

"พ่อค้าหน้าเลือด!"

"มิน่าล่ะถึงได้จ้างหน้าม้ามาซะเยอะแยะ ที่แท้ก็มาขูดรีดเอาทุนคืนจากลูกค้านี่เอง!"

"ฮ่าๆๆ ท้ายที่สุดแล้วคนที่ต้องรับกรรมทั้งหมดก็คือลูกค้านี่แหละ"

พี่เสี่ยวจางโกรธจนควันออกหู!

ใช่ว่าเขาจะไม่เคยกินข้าวผัดราคาแพงมาก่อน จานละหลายร้อยหยวนเขาก็เคยกินมาแล้ว

แต่นั่นมันฝีมือเชฟชื่อดังที่ใช้วัตถุดิบชั้นเลิศต่างหากล่ะ

เขามองดูวัตถุดิบที่วางอยู่หน้าแผง

ธรรมดาพื้นๆ ไม่มีอะไรสะดุดตาเลยสักนิด!

แล้วของแค่นี้กล้ามาเก็บเงินฉันตั้ง 88 หยวนเนี่ยนะ?

พ่อค้าหน้าเลือดแบบนี้ต้องแฉให้ถึงที่สุด!

"เถ้าแก่ ข้าวผัดอะไรของนายถึงได้ขายตั้ง 88 หยวน? มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษไหม?"

พี่เสี่ยวจางจ่อกล้องไปที่ข้าวผัดในกระทะพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

"เหตุผลน่ะเหรอ? คงเป็นเพราะผมหน้าตาดีล่ะมั้ง"

จ้าวเหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป

???

พี่เสี่ยวจางถึงกับอึ้ง

นี่ฉันดูไม่จริงจังพอหรือไง?

"เหอะๆ เถ้าแก่ นายเองก็อธิบายไม่ได้ใช่ไหมล่ะ? เห็นๆ อยู่ว่าเป็นแค่ข้าวผัดธรรมดา แต่กลับขายตั้ง 88 หยวน มโนธรรมในใจไม่เจ็บปวดบ้างเลยเหรอ?"

"จะซื้อก็ซื้อ ไม่ซื้อก็อย่ามายืนเกะกะ" จ้าวเหยียนตักข้าวผัดใส่ชามอย่างชำนาญแล้วยื่นส่งให้ลูกค้า

ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมาอธิบายอะไรให้มากความ

ถึงแม้เขาจะมีภารกิจที่ต้องขายให้ได้หนึ่งพันคน แต่เขาก็ไม่คิดจะง้อขอร้องให้ใครมาซื้อหรอกนะ

"ใช่แล้ว ไสหัวไปเลย แกกำลังเกะกะขวางทางคนรอคิวอยู่นะเว้ย" ลูกค้าอารมณ์ร้อนที่อยู่ด้านหลังด่าทอ

"..."

บ้าเอ๊ย นี่มันทัศนคติแบบไหนกันวะเนี่ย?

เขาไม่ได้ว่ากันว่าลูกค้าคือพระเจ้าหรอกเหรอ?

"โอเคๆๆ! ฉันไปต่อคิวก็ได้!"

พี่เสี่ยวจางกัดฟันกรอด ความโกรธแทบจะพุ่งปรี๊ดจนทะลัก

เขายอมเดินไปต่อท้ายแถวอย่างว่าง่าย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

พี่เสี่ยวจางที่ยืนจนขาแข็ง ในที่สุดก็ได้ซื้อข้าวผัดไข่มาจนได้

เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้งั่งชัดๆ!

ด้วยความตั้งใจที่จะจับผิด พี่เสี่ยวจางจึงตักข้าวเข้าปากคำโตด้วยความโมโห!

หืม?

พี่เสี่ยวจางถึงกับชะงักงัน ปล่อยให้รสชาติอันล้ำเลิศแผ่ซ่านไปทั่วต่อมรับรส

เมื่อเห็นสีหน้าของเขา บรรดาแฟนคลับในห้องไลฟ์สตรีมก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

"ฮ่าๆ ท่าทางรสชาติจะหมาไม่แดก สตรีมเมอร์ถึงกับช็อกไปเลย"

"โคตรโง่เลย เสียเงินตั้ง 88 หยวนไปกับอาหารจากนรกเนี่ยนะ?"

"มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ฉันว่าหน้าตามันก็ดูโอเคอยู่นะ"

"ใส่ทั้งสารปรุงแต่งแถมยังใช้เทคนิคสารพัด หน้าตาออกมาดูดีก็ไม่เห็นแปลก"

พี่เสี่ยวจางหลับตาลงและเคี้ยวอย่างช้าๆ

ข้าวผัดจานนี้มันจะอร่อยล้ำหน้าไปขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

ผิดหลักวิทยาศาสตร์ชัดๆ!

มันอร่อยยิ่งกว่าข้าวผัดจานละหลายร้อยหยวนที่เคยกินคราวก่อนเสียอีก

พี่เสี่ยวจางแทบไม่อยากจะเชื่อ เขาจึงตักเข้าปากไปอีกคำ

สองคำ... สามคำ... ไม่นานนัก ข้าวผัดไข่ทั้งจานก็ถูกฟาดเรียบจนหมดเกลี้ยง

แฟนคลับในห้องไลฟ์สตรีม: "?"

"พี่น้องครับ มันโคตรจะอร่อยเลย เกิดมาผมยังไม่เคยกินข้าวผัดไข่ที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน อร่อยกว่าจานละหลายร้อยหยวนคราวก่อนตั้งเยอะ 88 หยวนนี่ถือว่าราคาสมเหตุสมผลสุดๆ!"

"??"

"แยกย้ายเถอะ สตรีมเมอร์โดนซื้อตัวไปแล้ว"

"ให้ตายสิ นี่มันเล่นตามสคริปต์งั้นเหรอ? สรุปพวกเรากลายเป็นตัวตลกใช่ไหมเนี่ย?"

"ฉันเชื่อสตรีมเมอร์นะ"

แฟนคลับตัวยงบางคนก็อดตกใจไม่ได้กับการเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็วของพี่เสี่ยวจาง

เมื่อเห็นว่าในห้องไลฟ์สตรีมเต็มไปด้วยเสียงคลางแคลงใจ

พี่เสี่ยวจางจึงรีบสาบาน "พี่น้องครับ ผมสาบานเลยว่าไม่ได้หน้าม้าหรือรับเงินมาแน่นอน ถ้าผมรับเงินมา ขอให้เมียในอนาคตของผมสวมเขาให้ผมทุกวันเลยเอ้า!"

คำสาบานที่แสนจะโหดร้ายทำเอาผู้ชมที่กำลังสงสัยถึงกับอึ้งกิมกี่

พระเจ้าช่วย ถ้าเกิดนี่เป็นสคริปต์จริงๆ

ราคาที่สตรีมเมอร์คนนี้ต้องจ่ายมันก็คงจะสูงเกินไปหน่อยแล้วล่ะ

"ทุกคนแวะมาลองชิมได้ตลอดเลยนะครับ ผมยินดีให้มาพิสูจน์เลยว่าผมพูดผิดหรือเปล่า" พี่เสี่ยวจางกล่าวด้วยความมั่นใจ

เขาถูกรสชาติอันยอดเยี่ยมของข้าวผัดจานนี้ตกเข้าให้อย่างจัง

ถึงแม้เถ้าแก่จะนิสัยเสียไปหน่อย แต่ฝีมือทำอาหารของเขามันขั้นเทพจริงๆ!

"คุณตำรวจครับ แผงนี้แหละครับ"

ทันใดนั้น ชายร่างล่ำหัวโล้นก็เดินนำหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายมาที่แผงของจ้าวเหยียนด้วยท่าทางประจบประแจงราวกับพวกคนทรยศที่กำลังนำทางศัตรู

พี่เสี่ยวจางและบรรดาลูกค้าที่กำลังต่อคิวอยู่ต่างพากันชะงัก

นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกเนี่ย?

"เถ้าแก่ เราได้รับแจ้งจากชายคนนี้ว่าข้าวผัดของคุณมีส่วนผสมที่ค่อนข้าง 'น่าสงสัย' เราจึงมาที่นี่เพื่อตรวจสอบและขอเก็บตัวอย่างไปตรวจเช็ค"

เจ้าหน้าที่ตำรวจผู้นำทีมยังคงเป็นอู๋เฉียง หลังจากแสดงบัตรประจำตัวให้จ้าวเหยียนดู เขาก็ระบุจุดประสงค์ทันที

"น่าสงสัยเหรอครับ?"

จ้าวเหยียนงุนงง

ข้าวผัดมันจะไปน่าสงสัยได้ยังไง? ไม่ได้ขายไส้กรอกที่ใส่อะไร 'ผิดกฎหมาย' สักหน่อย

บรรดาลูกค้าต่างตกใจ นี่มันกำลังจะมีเรื่องดราม่าใหญ่โตใช่ไหมเนี่ย?

"คุณตำรวจครับ หมอนี่มันมีความแค้นส่วนตัวกับผม ลูกค้าประจำหลายคนก็รู้เรื่องนี้ดี คุณยังจะไปเชื่อเขาอีกเหรอครับ?"

จ้าวเหยียนเห็นชายร่างล่ำหัวโล้นก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทะลุปรุโปร่ง

"ใช่แล้วคุณตำรวจ ไอ้โล้นนี่มันไม่ใช่คนดีหรอก"

"ถูกต้อง ฝีมือตัวเองก็งั้นๆ ยังมีหน้าไปบอกว่าอาหารของเถ้าแก่หนุ่มรสชาติแย่อีก ทำเอาฉันเกือบพลาดข้าวผัดอร่อยๆ ไปแล้วเห็นไหม!"

ลูกค้าประจำบางคนที่พอจะรู้ตื้นลึกหนาบาง เมื่อเห็นว่าเป็นไอ้โล้นที่แจ้งตำรวจ พวกเขาก็โล่งใจขึ้นมาทันที

ตอนแรกพวกเขาก็แอบคิดเหมือนกันว่าข้าวผัดมันมีปัญหาอะไรหรือเปล่า

อารมณ์ของพี่เสี่ยวจางปั่นป่วนราวกับนั่งรถไฟเหาะ เมื่อกี้เขาเกือบจะคิดไปแล้วว่าตัวเองเผลอกินข้าวผัดที่แอบผสมสารเสพติดเข้าไป

เมื่อเห็นผู้คนพากันรุมต่อว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจภายใต้การนำของอู๋เฉียงถึงกับทำตัวไม่ถูก

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่พวกเขาเห็นลูกค้าออกตัวปกป้องพ่อค้าอย่างดุเดือดขนาดนี้

"อย่างนั้นเหรอ?" สีหน้าของอู๋เฉียงเริ่มบึ้งตึงขณะที่เขาปรายตามองไปทางชายร่างล่ำหัวโล้น

บ้าฉิบ ว่าแล้วเชียว

การรักษาความปลอดภัยของมหานครโม่ตูออกจะดีเยี่ยมขนาดนี้ แถมเถ้าแก่หนุ่มคนนี้ก็ดูสะอาดสะอ้าน ไม่เห็นเหมือนคนเลวตรงไหนเลย

แสดงว่าโดนใส่ร้ายงั้นสิ?

ในหมู่ประชาชนมันมีพวกปลาเน่าแฝงตัวอยู่สินะ!

"คุณตำรวจครับ อย่าไปฟังที่พวกนี้พูดจาไร้สาระสิครับ ข้าวผัดนี่มันมีปัญหาจริงๆ นะครับ!"

ใบหน้าของชายร่างล่ำหัวโล้นซีดเผือด เหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก

อันที่จริง ตัวเขาเองก็ไม่ได้มั่นใจขนาดนั้นหรอก

จังหวะนั้นเอง จ้าวเหยียนก็ตักข้าวผัดเข้าปากคำหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ข้าวผัดของผมมันมีปัญหาจริงๆ นั่นแหละครับ"

"และนั่นก็คือ มันอร่อยเกินไปยังไงล่ะ! คุณตำรวจเชิญตักไปตรวจได้เลยครับ ผมบริสุทธิ์ใจอยู่แล้ว"

"ได้!" อู๋เฉียงรู้สึกประทับใจ เถ้าแก่หนุ่มคนนี้เป็นคนตรงไปตรงมาดีจริงๆ

"เยี่ยมมากเถ้าแก่ พวกเราสนับสนุนคุณ"

บรรดาลูกค้าที่ยืนรอคิวต่างก็พากันยกนิ้วโป้งให้

สมัยนี้พ่อค้าแม่ค้าริมทางบางคนยังไม่กล้ากินของที่ตัวเองขายด้วยซ้ำ