ไซด์สตอรี่  – ซายามะ  รินะ 4

ไซด์สตอรี่  – ซายามะ  รินะ 4

ถึงฉันจะสามารถปฏิเสธได้ก็ตาม แต่ก็กลายเป็นว่า ฉันไปเข้าร่วมบุกโดเมนอยู่ดี

หลังจากที่ไม่ได้ใส่ชุดเคนโด้มานาน ชวนให้นึกถึงตอนที่แม่บังคับให้ฉันใส่ครั้งแรก มาตอนนี้ฉันสวมมันเดินไปพร้อมกับสมาชิกชมรมเทนนิสในมือก็ถือชิไน (ดาบไม้ไผ่ซ้อมเคนโด้)

“อื้อหือ อย่างที่คิดไว้เลย ชุดเคนโด้น่ะเข้ากับเธอจริงๆนะ , ซายามะซัง ” (คาสุยะ)

“นั่นสิ !? นั่นสิ !?  รินะนี่แบบเท่ เท่สุดๆไปเลย ~” (ซาโอริ)

คาสุยะคุง และ ซาโอริ ต่างชมฉันแบบโอเวอร์เกินจริงจนทำให้ฉันรู้สึกอายขึ้นมาเลย

เอาจริงๆนะ มันก็นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้ใส่ชุดเคนโด้ถือชิไน ฉันรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง แต่ร่างกายกลับเบาแทน …?

นับตั้งแต่วันที่ แอพ  『โปรเจคกอบกู้โลก』 ได้ติดตั้งเข้ามาอยู่ในสมาร์ทโฟนของฉัน ร่างกายของฉันก็เบาหวิวอย่างน่าเหลือเชื่อ

ทีแรกฉันคิดว่า คงคิดไปเอง แต่หลังจากที่ลองกวัดแกว่งชิไนในมือดูแล้ว

ความสามารถทางร่างกายของฉันเพิ่มขึ้นด้วยอย่างนั้นหรือเนี่ย …?

เอ้ะ นี่ใช้พรจากเทพธิดาหรือเปล่านะ ?

ฉันถึงกับตะลึงในความเปลี่ยนแปลง เสียงตัดลมพัดหวือที่ได้ยินขณะฝึกฟาดดาบของตัวเอง

คราวนี้ มีคนเข้าร่วมทั้งหมด 12 คน  8 คนมาจากชมรมเทนนิสั และ สมาชิกอีก 4 คนนั้นเป็นคนนอกชมรม แบบฉัน

พวกเราตัดสินใจกันแต่แรกแล้วว่า จะเดินทางไปยังโดเมนกันด้วยรถ

◆

“เฮ่อ การขับรถมาที่นี่มันน่ารำคาญชะมัด …”

ชายคนที่ขับรถของพวกเราบ่นขึ้นมา

ไม่ใช่ว่ารถต้องวิ่งผ่านทางด่วนที่อยู่ระหว่างการซ่อมเท่านั้นหากแต่ยังต้องผ่านทางเท้าที่เต็มไปด้วยโคลนระหว่างนาข้าวอีกด้วย

มันทำเอารถสั่นสะเทือน จนคนขับบ่นออกมาดังๆ

โครงสร้างพื้นฐานของเมืองอย่างเส้นทางคมนาคมโดนทำลายอย่างสิ้นเชิงด้วยการปรากฏขึ้นมาของโดเมน

โดเมนจำนวนนับไม่ถ้วน โผล่ขึ้นมาพร้อมกับตัดทำลายรางรถไฟ ทางด่วน ที่เชื่อมต่อแต่ละภูมิภาคเข้าด้วยกัน

ไม่ว่าจะรถเมล์ รถไฟ หรืออะไรที่ควรวิ่งได้ตามปรกติกลับถูกตัดขาด

แถมพื้นที่กักกันพวกนั้นกลับครอบคลุมไปถึงน่านฟ้าอย่างไม่น่าเชื่ออีกด้วย

ในทุกวันนี้แม้แต่เครื่องบินก็ยังบินผ่านไม่ได้เช่นกัน

มีเพียงรถ ที่วิ่งด้วยไฟฟ้าเท่านั้น ที่ยังสามารถเดินทางผ่านเส้นทางที่ไม่มีถนนพวกนั้นไปได้

นั่งรถเกือบหนึ่งชั่วโมงเลยล่ะ ทั้งที่ระยะทางที่เราควรไปถึงนั้นควรใช้เวลาเพียง 15 นาทีเท่านั้นหากไม่มีโดเมน

ในที่สุดพวกเราก็มาถึงโดเมนที่เราอยากบุกเข้าไปแล้ว

ผู้เข้าร่วมการบุกโดเมนลงจากรถมาทีละคน

พอทุกคนรวมตัวกันพร้อม   รุ่นพี่อันโดก็เช็คคนและพูดขึ้น

“จากนี้ไปพวกเราจะบุกโดเมน ณ บัดนี้

จากงานวิจัยของฉัน มีแต่เพียงมอนสเตอร์แร๊งต่ำๆแบบหนูหรือสไลม์เท่านั้นที่อยู่ตรงทางเข้า

เพื่อให้จัดการมอนสเตอร์พวกนั้นได้ลุล่วง จากนี้เราทำงานกันเป็นทีม

และหากตรวสอบสถานการณ์ดีแล้วปลอดภัย เราจะไปต่อ แต่หากมีอันตรายพวกเราจะถอยกลับมา” (ฮิเดยะ)

รุ่นพี่อันโด ฮิเดยะ อธิบายอย่างใจเย็นราวกับเป็นการพูดกลางที่สาธารณะ

“ถ้าเช่นนั้นแล้ว  , เราไปกันเถอะ !” (ฮิเดยะ)

“เย้ ~!!”

ก้อนหินขนาดมหึมา ใหญ่เสียจนชวนให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นภูเขาด้วยซ้ำ แผ่ขยายอยู่ตรงหน้าพวกเรา เนื่องจากมันเป็นอะไรที่ใหญ่โต มีรูโพรง มันก็เลยดูคล้ายๆกับถ้ำ

ฉันปกปิดความหวาดกลัวและความวิตก จนแทบจะเป็นลม ตลอดจนความคาดหวังเล็ก แล้วเข้าไปในโดเมน

◆

สองชั่วโมงต่อมา ผลลัพธํของการบุกเข้าโดเมนครั้งแรกนั้นเป็นหายนะ

รุ่นพี่สุสุกิ กับรุ่นพี่ทานากะ สมาชิกคนสำคัญล้ำค่าที่ใช้เวทย์มนตร์ได้ รวมถึง อิกุจิคุง ตาย

แต่ถึงอย่างนั้น รุ่นพี่อันโด กลับเรียกสิ่งที่เกิดขึ้นว่า เป็นความสำเร็จไม่ใช่หายนะ

โอกาสรอดก็คือ  75% ทั้ง 9คนต่างเลเวลอัพ และได้รับ ไอเทมแร๊ง D  หากจะวัดจากจำนวนที่รอดและสิ่งที่ได้มาถือว่า เป็นความสำเร็จครั้งใหญ่

ความสำเร็จครั้งใหญ่อย่างนั้นหรือ …? ตรงไหนกันที่สำเร็จ ?  คนที่เพิ่งคุยเล่นหัวเราะสนุกสนานกันเมื่อสองชั่วโมงก่อนตายเนี่ยนะ ?

คำพูดของรุ่นพี่อันโดเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้าย

“ซายามะซังครับ , สะดวกคุยไหม ?” (ฮิเดยะ)

“อะไรหรือคะ ?” (รินะ)

“เกี่ยวกับดาบเหล็กดำน่ะครับ …” (ฮิเดยะ)

รุ่นพี่อันโดมองมาที่ดาบที่ส่องประกายสีดำ  ― ดาบเหล็กดำที่อยู่ในมือของฉัน

อ่า … เข้าใจแล้ว ดาบเล่มนี้เนี่ยยกให้กับอิกุจิคุง นี่นะ  ไม่ได้ให้ฉัน มันเป็นอาวุธที่พวกเราร่วมแรงร่วมใจถึงได้มันมา

“อ่า !? …ฉันขอโทษค่ะ” (รินะ)

ฉันพูดกันตัวเองอย่างเหม่อลอยขณะที่ยังถือดาบที่รุ่นพี่อันโดส่งให้

“ไม่ครับ  , เจ้าของดาบเหล็กดำเล่มนั้น คือ … คุณต่างหากครับ ซายามะซัง” (ฮิเดยะ)

“เอ้ะ ?” (รินะ)

ฉันตกใจกับคำตอบที่ไม่คาดคิด

“คุณน่ะสามารถใช้ดาบนั่นได้ชำนาญกว่าใครทั้งนั้น อีกทั้งผมยัง … ค่อนข้างมั่นใจด้วยว่า อิกุจิคุงน่ะอยากจะให้

คุณเป็นผู้ใช้มันด้วย ” (ฮิเดยะ)

รุ่นพี่อันโดพูดปลายประโยคด้วยเสียงที่เหมือนเค้นออกมา

“แต่ว่า, จะเป็นอะไรไหมครับ หากพวกเราจะโพสภาพดาบเล่มนี้ลงใน SNS?” (ฮิเดยะ)

“เอ๋ ?” (รินะ)

“ซายามะซังครับ  , คุณรู้เรื่อง   『ผู้ปลดปล่อย 』 ที่ได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐ และองค์กรต่างๆไหมครับ ?” (ฮิเดยะ)

รุ่นพี่อันโดยังคงพูดอย่างใจเย็นกับฉันที่ยังสับสนอยู่

『ผู้ปลดปล่อย 』 ― คำๆนี้ที่อยู่ๆเป็นกระแสขึ้นมาเมื่อไม่นานมานี้ มันหมายถึง กลุ่มบุคคลที่ตั้งใจที่จะปลดปล่อยโดเมน

ทั้งภาครัฐและเอกชนทั้งหลายต่างให้การสนับสนุนบุคคลเหล่านี้ ที่สามารถอัพเลเวล , จัดหาผู้คน ,และได้รับแรร์ไอเทมจากโดเมน , นั่นเป็นข้อมูลที่ได้จากข่าวสารข้อมูลที่โพลงในเน็ต

“ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็ควรถือดาบเหล็กดำนี่ไปยังออฟฟิศของเทศบาลกลาง…” (รินะ)

“มันเป็นไอเดียที่ไม่ฉลาดเท่าไหร่นักครับ พวกเรายังเด็ก หรือต่อให้เราเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว พวกเราก็ยังเป็นนักศึกษา มีโอกาสสูงมากที่พวกนั้นเขาจะเอาเปรียบเรา

ดังนั้น ผมจึงเชื่อว่า มันเป็นไอเดียที่ดีกว่า หากจะรอการติดต่อ เสนอการสนับสนุนเข้ามาเองแทนที่จะเป็นฝ่ายวิ่งเขาหาพวกเขา ” (ฮิเดยะ)

“เสนอการสนับสนุนหรือคะ ?” (รินะ)

“ใช่ครับ หากเรารอให้อีกฝ่ายเสนอมาให้ เราจะได้เงื่อนไขต่อรองที่ดียิ่งกว่าเดิม

ไม่ว่าจะเป็นการสนับสนุนจากภาครัฐหรือบริษัทเอกชนที่จะลงทุนให้กับกิจกรรมในอนาคตของพวกเรา ” (ฮิเดยะ)

“กิจกรรมในอนาคตหรือคะ ?” (รินะ)

“ใช่ครับ จริงอยู่ตอนนี้บริษัทพวกนั้นจะยื่นข้อเสนอสำหรับคน เลเวล 2 แต่ถ้าเป็นหนึ่งเดือนหลังจากนี้ล่ะ ?

แล้วถ้าเป็นสองเดือนหลังจากนี้ล่ะ ?

ระดับของเลเวลที่สูงขึ้นเท่าไหร่ ข้อเสนอก็ยิ่งสูงขึ้นตามเท่านั้น

และเพื่อให้พวกเรารอดไปได้ พวกเราต้องอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ดีกว่าครับ

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมผมถึงอยากให้โพสลงในSNS แล้วรอการเสนอมา คุณคิดว่าอย่างไรบ้างครับ ?” (ฮิเดยะ)

ฉันแย่แล้วล่ะ ถ้าฉันตอบรับคำขอของเขาตอนนี้ ก็เป็นเหมือนกันยืนยันว่า ชะตาชีวิตฉันต่อจากนี้ จะต้องบุกเข้าโดเมนไปทุกวัน ไม่ว่าฉันจะอยากทำหรือไม่ก็ตาม

“โอ้ย แกเนี่ย , ฮิเดยะ, พูดอะไรเยิ่นเย้อวุ่นวายเกิ้น !

ตอนนี้อะนะ สิ่งที่ควรทำในวันนี้ก็ คือ ถ่ายรูปเป็นความทรงจำกันไว้แล้วมาฉลองกับความสำเร็จในการสำรวจโดเมนครั้งแรกไม่ใช่รึไงเนี่ย ?

พวกเธอน่ะเข้ามาๆ มาใกล้ๆนี่ มองนี่ไว้นะ? รินะจัง ,เธอด้วย , เอ้า ยิ้มหน่อย ยิ้มมมม ?” (ยูยะ)

“อะเอ๋ !? เดี๋ยวค่ะ !? ดะ -เดี๋ยวว ――” (รินะ)

ยูยะบังคับให้ฉันถ่ายรูปด้วยทั้งที่ฉันไม่เต็มใจ

“ต่อไปก็ …[ได้รับ! อาวุธ แร๊ง D แล้ว] โอเคไหม ,พร้อมนะ ถ่ายเลยนะ” (ยูยะ )

แล้วเขาก็ปล่อยภาพที่ถ่ายด้วยกันนั้นลงในเน็ตพร้อมกับคำพูดคุยเล่นขำๆ

ตอนนั้นเองที่ฉันยังไม่รู้เลยว่า การกระทำที่หุนหันของยูยะจะเป็นจุดรอยต่อของชะตาชีวิตที่มีผลกระทบครั้งใหญ่ต่ออนาคตของฉัน