ตอนที่ 36

ตอนที่ 36

วันที่ 100 หลังจากที่ผมกลายเป็นจอมมาร

ผมใช้ทุกๆวันอย่างขยันขันแข็งเพื่อเตรียมรับมือกับการมาของเหล่าผู้กล้า

“เอาจริงๆนะ ไม่ใช่ว่าฝ่ายมนุษย์น่ะได้เปรียบมากเกินไปไม่ใช่หรือ ?

ฝ่า 【โกลาหล 】 เนี่ยเสียเปรียบสุดๆเลยล่ะ?” (ชิออน)

“อะไรเหรอคะ ทำไมอยู่ๆมาพูดเรื่องนี้ ?” (คาน่อน)

ผมบ่นไม่หยุดหลังจากเปิดเน็ตดูข่าว ซึ่งเป็นกิจวัตรประจำวันของผม

“เธอเห็น  SNSของนาย ‘เย้ ฮ่าฮ่า’ ไหม? เจ้าหมอนั่นเลเวล 13 แล้วนะ รู้ไหม?” (ชิออน)

“นายเย้ ฮ่าฮ่า ...คุณหมายถึง  『ผู้กล้าเงิน 』 สินะคะ ? แต่เมื่อหลายวันก่อนคุณก็เลเวล 4 แล้วไม่ใช่หรือคะ  คุณชิออน ?” (คาน่อน)

นาย เย้ ฮ่าฮ่า มักจะอัพเดท SNS ตัวอย่างอยู่บ่อยครั้ง และมักจะโพสเกี่ยวกับเลเวล และความคืบหน้าในการบุกโดเมนอีกด้วย

“ไม่สิ มันไม่ใช่แบบนั้น ลองดูสิ มันไม่ได้ต่างกันระดับสองเท่า… แต่เลเวลต่างกันถึงสามเท่า  (ชิออน)

“ก็คงอย่างนั้นแหละค่ะ เลเวลของมนุษย์มันขึ้นง่ายกว่ามาก ~” (คาน่อน)

“ว่าแต่ว่า แล้วเลเวลของเธอล่ะ เลเวลเท่าไหร่, คาน่อน?” (ชิออน)

พอผมถามเธอเรื่องเลเวล เธอก็เบือนหน้าหนี

― ถลกระโปรงขึ้น

“กรี๊ด !? เอ๋ !? ดะ-เดี๋ยวค่ะ …ฉันจะบอกละค่ะ ! บอกแล้วจริงๆค่ะ กรุณาหยุดเถอะค่ะ !!” (คาน่อน)

คาน่อนกรีดร้องออกมาขณะม้วนกระโปรงขึ้นด้วยใบหน้าที่แดงเขิน

“อ่ะ แล้วเท่าไหร่ล่ะ ?” (ชิออน)

“ก็ในเมื่อคุณก็สามารถตรวจสอบเลเวลของลูกน้องตัวเอง ――” (คาน่อน)

―ถลกกระโปรงขึ้น

“อ๊ายย , บอกละค่ะ บอกแล้ว !  9ค่ะ ! เลเวล 9ค่ะ !! ขอร้องเถอะค่ะ ยกเลิกคำสั่งด้วยค่ะ” (คาน่อน)

คาน่อนบอกเลเวลให้ผมทราบทั้งที่มือยังยกกระโปรงขึ้นอยู่

“เกินสองเท่าของข้าสินะ …?” (ชิออน)

ทำเอาผมหดหู่ไปเลยที่ได้รู้ว่า ลูกน้องผมเนี่ยเลเวลอัพง่ายกว่าผมมาก

“นั่นก็เป็นผลจากการเคี่ยวกรำของคุณชิออนแหละค่ะ … อ่า อันที่จริงก็เพราะเป็นจอมมารแหละค่ะ เลยเลเวลขึ้นยากมากแบบที่เลี่ยงไม่ได้” (คาน่อน)

“เรื่องนั้นข้าพอรู้อยู่แล้วล่ะว่าแต่…คาน่อน, เธอกำจัดมอนสนเตอร์เท่าจำนวนที่ข้ากำจัดไปเหมือนไม่ใช่เหรอ ?

นี่เธอไม่คิดว่า มันไม่แฟร์บ้างหรือไง ?” (ชิออน)

“ถึงคุณจะพูดอย่างนั้นก็เถอะค่ะ แต่ฉันกับพวกมนุษย์ …จะได้ 1 BPต่อหนึ่งครั้งที่เลเวลอัพนะคะ

ส่วนท่านก็ได้ 5 BP เพราะเป็นจอมมารไม่ใช่เหรอคะ ?” (คาน่อน)

พอผมมาคิดๆดูเรื่องนั้น ถ้าแปลงค่าเลเวลของผมเทียบกับมนุษย์ก็เลเวล 20 เลยน่ะสิ ใช่ไหม?

“ที่เธอพูดมามันก็ถูกเลยล่ะ

นี่ยังไม่นับปัจจัยในการเติบโตที่มันแตกต่างกันอีก” (ชิออน)

ผมรู้สึกดีขึ้น

“เอ้ะ!? หรือคุณหมายถึง อบิลิตี้พิเศษหรือคะ ? คุณชิออนคะ , ความชำนาญหอกของคุณแร๊งเท่าไหร่แล้วคะ ?” (คาน่อน)

“E, ล่ะมั้ง ” (ชิออน)

เร็วๆนี้ผมได้รับ อบิลิตี้พิเศษที่เกี่ยวกับอาวุธอย่างเช่น ความชำนาญหอกที่เติบโตขึ้นผ่านการฝึกฝน

ผลจากการฝึกมาต่อเนื่อง ผมก็ได้รับ 『ชำนาญหอก (E)』 ได้โดยไม่ต้องเอาอบลิตี้ของใครผ่านการ  『ดูดกลืน 』

“แร๊ง  E, เหรอคะ? ดูเหมือนว่าคุณจะได้อบิลิตี้พิเศษใหม่ถ้าอบิลิตี้นั้นไปถึงแร๊ง   C ” (คาน่อน)

“เอ้า ? จริงหรือ ?” (ชิออน)

“จริงค่ะ ฉันไม่เคยบอกคุณเหรอคะ ?” (คาน่อน)

คาน่อน – ที่อ้างตัวว่าเป็นนักยุทธศาสตร์ แต่ผมก็เรียกเธอว่า 『กูเกิ้ลจัง 』 – มีค่าความรู้ที่สูงมากๆ

ถึงแม้เธอรู้อะไรในสิ่งที่ผมไม่รู้มากมาย แต่เธอก็เปิดเผยมันทีละน้อย ทีละน้อย หลังจากที่บังเอิญคุยกันในหัวข้อแบบนี้

“ไม่เคยแน่ๆ เอาเถอะ ไม่เป็นไร

อย่างไรเสีย จากSNSของนาย เย้ฮ่าฮ่า  ดูเหมือนหลังจากปลดปล่อยโดเมนได้แล้ว เป็นไปได้สูงมากที่เจ้าพวกนั้นจะเดินหน้าลุยดะต่อ ” (ชิออน)

กลุ่มของนาย เย้ฮ่าฮ่า   ― ปาร์ตี้ผู้กล้าผู้ยิ่งใหญ่แห่งคาเนซาวะ ได้รับความสำเร็จจากการปลดปล่อยโดเมน 3 แห่ง

“นี่ก็หมายความว่า …” (คาน่อน)

คาน่อนกลืนน้ำลายและพูดกับตัวเอง

“นั่นก็หมายความว่า เร็วๆนี้ปาร์ตี้ผู้กล้าจะบุกเข้าดันเจี้ยนข้า” (ชิออน)

ปาร์ตี้ผู้กล้าประกาศว่า จะปลดปล่อยโดเมนของผมหลังจากปลดปล่อย สามโดเมนก่อนหน้าได้แล้ว

ถ้าหากเป็นไปได้ ผมก็อยากทำให้ตัวเองเลเวล 5 ก่อนพวกเขาบุกเข้ามา … แต่ผมไม่แน่ใจว่า มันจะเป็นไปได้ไหม ?

“ให้ตายเถอะ ,  น่ารำคาญชะมัด” (ชิออน)

ขณะที่ผมบ่นเรื่องการที่พวกปาร์ตี้ผู้กล้าปลดปล่อยโดเมนด้วยความเร็วเกินกว่าที่คาดไว้ ผมจึงต้องออกไปกำจัดมนุษย์ทั้งหลายตอนนี้เลย ตั้งแต่ตอนที่ผมยังทำได้

◆

โดยเฉลี่ยนแล้วใน 5 ปาร์ตี้ของพวกมนุษย์ที่บุกเข้ามาจะมี ปาร์ตี้หนึ่งตายยกปาร์ตี้

พวกปาร์ตี้ที่ตายถือว่าโชคร้ายที่มาเจอกับผม

แต่เดิมแล้วผมไม่คิดจะปล่อยให้มนุษย์ที่เห็นหน้าค่าตาผมรอดกลับไปเป็นๆได้อยู่แล้ว

ในสังคมสมัยใหม่ ยุคที่ข้อมูลแพร่กระจายไปไหนต่อไหนผ่านทางเน็ตได้โดยง่าย ข้อมูลที่รั่วไหลออกไปแม้เพียงน้อยนิดก็ถึงแก่ความตายได้

หากคุณเก็บสั่งสมข้อมูลที่กระจัดกระจายอยู่ในเน็ตเข้าหมวดรวมกัน คุณก็จะพบจุดอ่อนของจอมมาร (แวมไพร์ )ทันที

มันมีไอ้จอมมาร  (แวมไพร์ ) โง่ๆตัวหนึ่งดันออกไปสู้ในพื้นที่ที่เป็นเวลากลางวัน และก็พ่ายแพ้ยับเยิน

แล้วทำไมต้องไปสู่นอกพื้นที่ที่ตัวเองได้เปรียบด้วยล่ะ ? ทำตัวเป็นเด็กดี ถนอมเนื้อถนอมตัวอยู่ในห้องเฉยๆไม่เป็นหรือไง …สุดท้าย เจ้าพวกมนุษย์ก็สังเกตเห็นว่า เจ้าหมอนั่นมันเป็นแวมไพร์ก็เลยทำการทดสอบ อาวุธที่ทำมาจากเงิน แล้วก็พบว่า นั่นเป็นจุดอ่อนถึงตายของแวมไพร์

1 ใน 5 ปาร์ตี้ที่บุกโดเมนผมโดนฆ่าเรียบ

หรือต่อให้มีมนุษย์ที่รอดพ้นจากการฆ่าล้างได้ อัตราการรวมชีวิตก็ยังอยู่ที่  70%

หรือจะบอกว่า การบุกเข้าโดเมนผมเป็นการท้าทายที่เสี่ยงอันตรายก็ว่าได้

ถึงญี่ปุ่นจะผ่านช่วงยุคสมัยสงครามแบบเซนโกคุมานานแล้ว แต่คุณค่าของชีวิตก็ยังมีค่าน้อยอยู่ดี

แล้วยิ่งเป็นในตอนนี้ โลกที่พังพินาศไป … คุณค่าของชีวิตก็ยิ่งๆดิ่งลงเหว

โอ๊ะโอ , ผมคิดไว้แล้วล่ะว่า เจ้าพวกผู้บุกรุกมันต้องเข้ามาตอนนี้

พวกผู้บุกรุกโผล่มาที่หน้าบันไดทางไปชั้น 3  ซึ่งเป็นสถานที่ที่ผมรอเจ้าพวกนั้นมาหา

ผมสั่งให้ลูกน้องเล่นงานเบาะๆเบาๆกับ ผู้บุกรุกทั้ง 12 คนอย่าให้ถึงตายนะ

“ยินดีต้อนรับสู่ โดเมนของข้า” (ชิออน)

ผมคลาย 【ผ้าคลุมมืด 】 ออกและทักทายเหล่าผู้บุกรุกมันไม่ได้มีความหมายอะไรเป็นพิเศษหรอก แค่เป็นการแสดงเฉยๆ

“――!?”

พวกผู้บุกรุกถึงกับอึ้งในทันทีที่เห็นบุคคลปริศนาปรากฏกายขึ้นมา

“และ ―― ขอลาก่อน ” (ชิออน)

― ธนูมืด !

ตอนนั้นเองที่ผมสะบัดมือลงจากเหนือหัว  สสารที่เป็นเหมือนฝูงธนูสีดำสนิทพุ่งพรวดเข้าใส่เหล่าผู้บุกรุก

ต่อจากนั้น เหล่าลูกน้องของผมที่รั้งสายธนูรออยู่แนวหลัง ก็ปล่อยธนูออกจากแล่ง

สำหรับผู้บุกรุกที่มาหาผมที่โดเมน เป้าหมายของพวกเขาคือการหาตัง  พวกเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะมาปลดปล่อยหรอก

ผลจากการเชื่อข้อมูลที่อยู่บนเน็ต ทำให้พวกเขาเข้ามาเก็บเกี่ยวค่าประสบการณ์ และถ้าอะไรๆราบรื่น ก็แอบหวัง ไอเทมระดับสูงด้วย

พวกนั้นจะทำอะไรได้ หากอยู่ๆก็มีศัตรูที่ไม่เคยมีมาก่อนในข้อมูลที่อ่านมา โผล่มาอยู่ตรงหน้า ?

พวกนั้นจะทำอะไรได้หากถูกศัตรูจำนวนมากเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้ล้อมโจมตี ?

คำตอบดังกล่าว  ―― ก็คือ ภาพโศกนาฏกรรมที่อยู่ตรงหน้าผมนี่ไง

“อ๊ากกกกกกก !?”

“นะ-นี่มันเกิดอะไร !?”

“ไอ้นั่น …ไอ้นั่นมันใครกัน !?”

พวกผู้บุกรุกตายขณะที่กำลังลนลานแตกตื่น หรือหากโชคร้ายกว่านั้นก็ตายทั้งที่ยังไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำว่า มันเกิดอะไรขึ้น

ผมเตรียมหอกสีฟ้าสว่างเปล่งประกายอยู่ในมือ หอกมิทธิลนั่นเอง ผมพุ่งเข้าไปยังผู้บุกรุกคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าสุดของกลุ่ม

เป้าหมายของผมก็คือ เหยื่อที่เตรียมโล่ขึ้นมาตั้งกันไว้ด้วยสัญชาตญาณ แต่หอกมิทธิลเองก็ทะลวงทะลุผ่านโล่ไปอย่างไร้ปรานี

ผมตั้งใจที่จะลดจำนวนให้เหลือสักครึ่งหนึ่งก่อน ที่พวกนั้นจะได้ทันตั้งตัว

ต่อเจอเหยื่อตัวต่อไปแล้วผมก็เตรียมหอกมิทธิลให้พร้อม

10 ต่อมา

ผู้บุกรุก11 คนต่างตอนตายเป็นศพไม่พูดไม่จาอะไร

ผมเดินเข้าไปหาผู้บุกรุกคนสุดท้ายที่เป็นผู้หญิง

“เธออยากอยู่รอดปลอดภัยไหม ?” (ชิออน)

ผมมองกวาดต่ำลงไปยังผู้หญิงที่ทรุดลง และตัวสั่น จากนั้นก็เรียกเธอ

“หากเธออยากปลอดภัย ก็จงดื่มของในจอก ――” (ชิออน)

“มะ…ม่ายยยยยยยยยยยยยยย !?”

เฮ้ย ระวังหน่อยสิวะ!

ผมคว้า 【จอกเลือด 】 ที่เกือบหล่นลงพื้นเพราะแม่นี่อาละวาดขึ้นมา

เกือบจะทำให้  500 CP ที่เสียไปนี่สูญเปล่าแล้ว

“หากเจ้าอยากที่จะปลอด――” (ชิออน)

“ม่ายยยยยยยยยยยย !?”

เปล่าประโยชน์สินะ เฮ่อ…?

ผมก็เลยแทงผู้หญิงที่เอาแต่กรีดร้องนั่นด้วยหอกมิทธิล

ครั้งนี้ก็ล้มเหลวอีกเคย มันยากกว่าที่คิดไว้จริงๆนะ ไอ้การเปลี่ยนมนุษย์ให้กลายเป็นผู้ร่วมสายเลือดเนี่ย

การจะบอกให้เจ้าพวกนั้นมันดื่ม 【จอกเลือด 】 เนี่ยมันเป็นไปไม่ได้เลยหรือยังไงกันนะ ?

ผมสั่งยกเลิก  【จอกเลือด 】 เปลี่ยนมันกลับให้เป็น  CP

จากนั้นก็สั่งให้ลูกน้อง เก็บข้าวของมาจากร่างผู้บุกรุก ส่วนผมก็กลับห้อง

◆

ช่วงดึง ของอีกสามวันต่อมา

นายเย้ ฮ่าฮ่า ก็โพสหัวข้อที่น่าดูลงบน SNS นั่นคือ   “วันพรุ่งนี้ พวกเราจะไปปลดปล่อยโดเมน”

พรุ่งนี้สินะ เฮ่อ?

คิดว่า จะปล่อยให้ผมได้พักอีกสักวันด้วยการมาบุกบ้านผในวันมะรืนเสียอีก

สุดท้ายแล้วผมก็ยังเลเวล 4 อยู่

เอาจริงๆการที่ยังมีศัตรูอย่างนาย เย้ ฮ่าฮ่าอยู่นั้นเป็นอะไรที่สะดวกสบายดีจริงๆนะ

ถ้าหากเป็นไปได้ ผมก็ไม่อยากฆ่าเขาเลย แต่คงไม่มีทางอื่นแล้ว เนื่องจากเข้าตั้งใจจะมาบุกโดเมนของผม

คิดมากไปก็ไม่เป็นประโยชน์อะไรแล้ว ผมเตรียมการต้อนรับพวกเขากันดีกว่า

― โคลอี การสำรวจจบลงแล้ว กลับมาได้

ผมเรียกผู้ร่วมสายเลือด คนหนึ่งที่ออกไปด้านนอก ให้กลับมารวมตัวกับกองกำลังส่วนตัวของผม

แม้จะไม่มีเสียงตอบรับกลับมา แต่ผมแน่ใจว่ามันส่งไปถึงเธอแน่ๆ

มันคงจะไกลน่าดูเพราะว่า พวกนั้นจะกลับมาก็กินเวลา ไป 6 ชั่วโมง

จากนั้นผมก็ตรวจสอบชนิดและจำนวนของลูกน้อง คำนวนค่า  CPและทำการแปรธาตุไอเทมไว้

“คุณชิออนคะ, ตอนนี้ได้เวลาแล้วใช่ไหมคะ ?” (คาน่อน)

“ใช่แล้วล่ะ ” (ชิออน)

ผมตอบคาน่อนที่กำลังตื่นเต้น และเตรียมของต่างๆไว้ต้อนรับปาร์ตี้ผู้กล้า