ตอนที่ 28

ตอนที่ 28

ด้วยการพาดาร์คเอลฟ์ อาวุธครบมือ 8  , โคโบ้ล 20 ตัว , ก็อบลินถือธนู 20 , หมาป่า 20  , และค้าวคาวใหญ่อีก 20, ผมพาไปยังจุดพื้นที่ที่มนุษย์กำลังบุกโจมตีอยู่

เอ๋? กำลังรบเวอร์เกินไปอย่างนั้นเหรอ ? สำหรับผมแล้วในฐานะที่เป็นจอมมาร อะไรอย่าง กำลังรบที่มากเกินไปมันไม่หรอกน่า

ผมใช้ร่างกายตัวเองที่วิวัฒนาการเป็นจอมมารแล้วเลือกเส้นทางที่สั้นที่สุดแล้ววิ่งเข้าหาผู้บุกรุก

เจอแล้ว

เหล่ามนุษย์และกูลต่างสู้กันอยู่ในพื้นที่ใกล้กับบริเวณสุสาน อันเป็นสถานที่ที่ผมสร้างขึ้นเพื่อให้มีบรรยากาศแบบนั้น ต่างกระจัดกระจายไม่เป็นระเบียบ

จำนวนฝ่ายมนุษย์ลดลงจาก 12 เหลือ 10 คน

ผมดึงพลังจากทั่วทั้งร่าง ร่ายเพื่อกลมกลืนไปกับรอบข้าง

―  ความมืดปกคลุม

ความมืดคลุมรอบตัวผม

จากนั้นผมก็เคลื่อนตัวช้าๆไปอยู่ด้านหลังพวกมนุษย์

พวกมนุษย์ที่กำลังพัวพันกับการสู้กับกูล ไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของผม  หากเขาตั้งใจมองละเอียดๆหน่อยก็รู้แล้วว่าผมมา

อ๋า!? เจ้าโง่เอ๊ย ! อย่าหันมาทางนี้สิฟะ !

กูลตัวหนึ่งหันหน้าหาผมโดยไม่รู้เจตนาผมเลยด้วยซ้ำ แถมยังยิ้มออกมากว้างๆให้ด้วย

ยังโชคดีที่เจ้าพวกมนุษย์ยังเพ่งสมาธิกับการสู้กับกูลตรงหน้าจึงยังไม่สังเกตเห็นผม

พอผมถอยหลังออกมาจากพวกมนุษย์แล้ว ผมก็สั่งการไปยังค้างคาวใหญ่ทันที

―ก่อกวนพวกนั้นด้วยเสียงอัลตร้าโซนิก

“กิ กิ กิ้!”

คลื่นเสียงอัลตร้าโซนิกจากฝูงค้างคาวใหญ่เปล่งออกไป โดยมุ่งตรงไปที่กลุ่มคนที่กำลังดิ้นรนสู้กับกูลอยู่

“อ๊ากกกกก!?”

“ซะ-ซุ่มโจมตีเหรอ !?”

“จำนวนเยอะขนาดนี้ …ไม่มีทางน่า !?”

พอประสาทรับรู้ของพวกนั้นโดนรบกวนด้วยคลื่นอัลตร้าโซนิก ก็มีอาการปวดหัวตุบขึ้นมาทั้งยังแตกตื่น

ต่อจากนั้น พวกดาร์คเอลฟ์ก็ร่ายเวทย์ไฟ ฝูงโคโบ้ลที่ถือดาบและหอกก็เข้าประชิดหมู่มนุษย์

“เหวอออ ?”

“มีใครไปเหยียบกับดักอะไรเข้ารึเปล่าเนี่ย !?”

ออกแรงดันอีกสักครั้งเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อให้เจ้ามนุษย์ที่กำลังกรีดร้องแตกตื่นวุ่นวายยิ่งกว่านี้

― ธนูมืด !

ธนูสีดำจำนวนมากบินมาจากด้านหลัง ซึ่งเป็นมุมอับสายตา ทะลวงแผ่นหลังนักเวทย์ที่มีค่าความอึดทนต่ำ

“ถอยเลย! เราต้องถอยกันละ ….ห้ะ-!?”

“…เอ๋ ?”

“ทะ-…ทำไม …?”

มนุษย์สามคนโดนธนูสีดำทะลวงหลัง ล้มลงหน้าจมดินด้วยสีหน้า หวาดกลัว

“อะ-ไอ้ห่าเอ้ย แกเป็นใครกันวะ !?”

ผมเดาว่า เขาคงเป็นหัวหน้าปาร์ตี้มั้งถึงได้ตะโกนดังแบบนั้น ?

และจำนวนคนลดลงเหลือ 5 คนแล้ว

ผมยกมือขวาขึ้นรวดเร็วเพื่อหยุดการโจมตีของลูกน้อง

“เจ้าถามว่า ใครอย่างนั้นรึ ? ถือว่า กำแหงมากสำหรับกลุ่มคนที่บุกเข้ามาแสดงความหยาบคายในบ้านของข้า”

(ชิออน)

“บ้านของข้า … แกพูดว่างั้นสินะ ?”

“มะ-ไม่นะ …”

“พะ-พวกเราแค่มาเพื่อเอาค่าประสบการณ์ …กะ-แก…คือ …”

เจ้าพวกมนุษย์ที่เห็นได้ชัดเลยว่า เข้าใจคำพูดของผมพูดด้วยเสียงสั่น

“ก็เป็นอย่างที่พวกเจ้าเข้าใจนั่นแหละ ข้าคือ จอมมารผู้ปกครองโดเมนแห่งนี้ ―” (ชิออน)

“อ๊ากกกก !?”

― หวา -!?

ขณะที่กำลังเข้าซีนอารมณ์กันอยู่นั้น อยู่ๆก็มีกูลตัวนึงเข้ากัดมนุษย์อย่างโหดร้าย

ไอ้กูลโง่เอ๊ย ให้ผมได้พักสักหน่อยบ้างสิฟะ

เอาใหม่นะ เอาใหม่ๆ

เทค #2

แอ็คชั่น

“*อะแฮ่ม* ขอพูดอีกครั้งหนึ่ง ข้าคือ จอมมารผู้ปกครองโดเมนแห่งนี้ มีนามว่าชิออน”

ผมแนะนำตัวเอง

“อ๊ากกกกกกกกกกกก !?”

“แม่งเอ๊ย ! ไอ้งั่น ! ออกห่างจากหมอนี่เดี๋ยวนี้เลย !” (ชิออน )

แต่เจ้าพวกมนุษย์กำลังวุ่นยุ่งกับกูลที่เข้ามากัดคอเพื่อนของพวกนั้นทำให้ไม่มีใครสนใจผมเลยสักคน

ให้ตายเถอะ โอเค ผมยอมละ ไอ้กูลโง่ แกนี่มันโง่สุดๆไปเลย

แทนที่มันจะเป็นซีนไคลแม็กที่สุดยอดอยู่แล้วเชียว

นี่พวกแกทั้งหมดไม่สนใจอะไรผมเลยสินะ ?

แทนที่จะโกรธกูลต่อผมก็ลดมือลงสั่งการ

― ฆ่าพวกมันให้หมด !

การต่อสู้ของมนุษย์จึงดำเนินต่อ ปะทะกันรุนแรงพอสมควรเลยล่ะ

มนุษย์อีกคนก็ทิ้งร่างลงกับพื้น และในที่สุด ก็เหลือมนุษย์เพียงคนเดียวที่ยังยืนอยู่ได้

ผมสั่งให้ลูกน้องทั้งหมดหยุดโจมตี แล้วให้กูลที่ตั้งใจจะฆ่าเนี่ยไปอยู่ห่างๆด้วย เผื่อไว้ก่อนน่ะ

“ฆะ-ฆ่าฉันเถอะ!”

ชายที่รอดชีวิตอยู่คนนั้นกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง

“แหม แหม ใจเย็นไว้น่า

หากเจ้าฆ่าข้าได้ตอนนี้ , เจ้าพวกนี้จะหายวับไปหมดเลยนะรู้ไหม ” (ชิออน )

ผมยิ้มให้กับมนุษย์คนนั้น

เอาจริงๆแล้ว ผมไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่า ถ้าผมตายเจ้าพวกนี้มันจะหายไปจริงไหม

“หยะ-อย่ามาล้อเล่นนะเว้ย ! สถานการณ์แบบนี้ฉันจะฆ่าแกได้ยังไงกัน!?”

มนุษย์คนนั้นตะโกนด้วยความโกรธขณะที่โดนลูกน้องผมล้อมไว้อยู่

“ถ้าอย่างนั้น มาดวลกัน หนึ่ง ต่อหนึ่งดูไหมล่ะ ?” (ชิออน )

เหตุผลที่ผมมาที่นี่ทั้งหมดก็เพื่อรับประสบการณ์การต่อสู้จริง

ดังนั้นแล้วผมจึงแนะนำให้มีการดวล

“กะ-แก แน่ใจเหรอว่าจะดวลหนึ่งต่อหนึ่งจริงๆน่ะ …?”

“แน่ใจเลยล่ะ ” (ชิออน )

ผมยิ้มหวานให้

เอาเข้าจริงถ้าผมอยู่ในสถานการณ์อันตรายผมก็ไม่คิดจะรักษาสัญญาเลยสักนิดเลยล่ะ

“ชิบ ! ชิบ ! ชิบแม่งเอ้ยย ! เอาเด้ เอา! ฉันเอาด้วย!”

มนุษย์คนนั้นที่จมอยู่ในความสิ้นหวัง เข้ามาหาผมพร้อมกับชูดาบเหนือหัว โดยเดิมพันด้วยความหวังลมๆแล้งๆที่จะมีชีวิตรอดต่อไป

◆

มนุษย์คนนั้นเข้ามาหาผมด้วยใบหน้าที่โกรธเกรี้ยว

ผมเตรียมหอกพร้อมอยู่ในท่ายืน และก่อนที่จะเข้าระยะดาบผมก็เสือกหอกเข้าไป

ชายคนนั้นยกโล่หนังในมืออีกข้างขึ้นมากัน เพื่อพยายามหยุดหอกที่แทงเข้าใส่

นั่นมันโล่หนังสินะ ? แร๊ง  F ใช้ 2 CP ในการแปรธาตุมา

ในขณะที่หอกในมือผมนั้น แร๊ง B เป็นหอกมิทธลิที่ต้องใช้ถึง  300 CP ในการแปรธาตุ

แล้วคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ ถ้าโล่หนังแร๊ง F โดนหอกมิทธิลแร๊งB แทงเข้าให้?

ผลลัพธ์ที่แสดงตรงหน้าเป็นคำตอบของคำถามนั้นแล้ว

หอกมิทธิลทะลวงเจาะโล่หนังเข้าได้อย่างง่ายดายทั้งยังมุ่งแทงตรงเข้าไปยังร่างกายของอีกฝ่าย โดยไม่ถูกทอนลงจากเดิมด้วยซ้ำ

“อะ-…อะไรกัน …พะ-พลังนั่น …กะ-โกง , โกงนี่หว่า …?”

แล้วก็สำลักจมกองเลือด ตายไปทั้งแบบนั้น

หืมม ~ แบบนี้มันไม่คู่ควรกับการฝึกเลยล่ะ

ผมสะบัดเลือดที่ติดปลายหอก แล้วก็กลับไปอยู่ด้านในลึกสุดของโดเมนตัวเอง

◆

ตอนนี้ผมกำลังเฝ้าดูผู้ร่วมสายเลือดตัวเองผ่านสมาร์ทโฟน

―กริ้งงง!

เสียงอิเล็กทรอนิกดังลั่นออกมาจากสมาร์โฟน

คำว่า   『แจ้งเตือนผู้บุกรุก 』 โผล่ขึ้นมาบนจอ

――?

ผมเอียงคอสับสบกันสถานการณ์ที่ไม่มีทางเป็นไปได้

ก็ตอนนี้มีมนุษย์ 12 คนอยู่ระหว่างบุกโดเมนผมอยู่นี่นา

พอผมหยิบสมาร์ทโฟนมาดู ทั้ง12 คนก็กำลังสู้กับฝูงหมาป่ายังไม่พ้นชั้น 1 ขึ้นมาด้วยซ้ำ เอ๋ ? นี่มันอะไรกันน่ะ ?

ผมตรวจสอบสถานะโดเมน

『โดเมนของจอมมารชิออน

DP: 180/180

ขนาดโดเมน : 6 km²

ประชากร: 0

ชนิด: Dungeon

ชั้น : 3

สิ่งก่อสร้างที่สร้าง:

– ห้องเล็ก  x 35

– ป่า x 1

– หิน x 68

– ทางเข้า  x 1

– หีบสมบัติ  x 14

– พื้นที่พัก x 4

– บันได x 2

อาวุธที่ติดตั้ง :

– ธนูไม้  x 12

– ธนูพิษ  x 4

– หินกลิ้ง  x 3

– น้ำตก x 4

– ตัวแจ้งเตือน x 1

– บึงพิษ  x 1

ข้อจำกัดพิเศษ : จำนวนมนุษย์ : 12

เอฟเฟ็คพิเศษ: ไม่มี

』

หลังจากดูการตั้งค่า ข้อจำกัดพิเศษแล้ว มันก็ยังคงเป็น   『จำนวนมนุษย์ : 12』.

ผู้บุกรุกคนที่ 13 อย่างนั้นรึ ?

ไม่ ไม่ ไม่  … ไม่มีทางเป็นไปได้ใช่ไหม?

ผมลองตรวจสอบดูที่ทางเข้าโดเมน

――!?

ภาพที่เห็นบนจอคือ  ― ก็อบลินตัวหนึ่งที่มีแผลทั่วทั้งตัว

นี่ก็แปลว่า ผู้บุกรุกเข้ามานั้นไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นมอนสเตอร์ที่ส่งมาจากจอมมารคนอื่นสินะ ?

ผู้ร่วมสายเลือดของผมนั้นก็กำลังบุกรุกเมนของจอมมารอื่นเพื่อเอาค่าประสบการณ์ ดังนั้นหากผมจะโดนบุกบ้างก็ไม่มีสิทธิ์บ่น

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เป็นแค่หน่วยเดียวยังพอว่า นี่ส่งก็อบลินตัวเดียวมาบุกเนี่ยนะ ?

แถมยังเป็นก็อบลินที่ใกล้จะตายแล้วด้วย

ที่พอเป็นไปได้เท่าที่ผมจะนึกออกก็คือ การที่มันร่อนเร่เข้ามาที่โดเมนของผมเพื่อหลีกหนีการโดนฆ่าจากพวกมนุษย์ ?

แต่สภาพนั้นไม่เหมือนกับคนที่กำลังหนีหัวซุกหัวซุน แต่ดูเหมือนกำลังพยายามมุ่งหน้าเข้ามาด้านในสุดโดยฝืนร่างสุดกำลัง

หืมมมม?

ผมที่เฝ้ามองก็อบลินที่มีแผลฉกรรจ์ทั่งร่างเข้าปะทะกับลูกน้องผมอย่างสไลม์

ก็อบลินตัวนั้นพยายามที่จะไม่เข้าไปยั่วยุสไลม์ด้วยซ้ำ

มันพยายามหนีสุดกำลังจากหนูที่เจออยู่ตรงหน้า

มันวางแผนอะไรไว้อยู่นะ ?

ด้วยความสงสัยในเจ้าก็อบลินตัวนั้นที่มีท่าทีแปลกๆ ผมจึงสั่งให้ลูกน้องว่าไม่ให้โจมตีก็อบลิน

แล้วผมก็ให้ก็อบลินตัวหนึ่งของผมไปพามันมาพบ

หนึ่งชั่วโมงหลังการรอคอย เพื่อไม่ให้จอมมารที่เป็นเจ้านายของก็อบลินตัวนี้มันรู้เส้นทางในโดเมนของผม เจ้าก็อบลินที่น่าเวทนานี่จึงต้องโดนถุงคลุมหัวก่อนโดนลากตัวมาอยู่ตรงหน้าผม