ตอนที่ 29

ตอนที่ 29

“เจ้าเข้าใจคำพูดข้าไหม ?” (ชิออน )

ผมเรียกเจ้าก็อบลินที่เอาถุงเทินหัวตัวเองไว้

“ขะ-เข้าใจ ~สุ”

ก็อบลินตอบผมด้วยเสียงสั่นเครือ

หรือเจ้าพวกนี้จะได้เรียนรู้ภาษา(ญี่ปุ่น)โดยอัตโนมัติพอเป็นผู้ร่วมสายเลือดกันนะ ?

ขณะที่ฟังมันตอบผมก็คิดอะไรหลายๆอย่าง

“แล้วนี่? เจ้าคงไม่ได้บังเอิญหลงเข้ามาในโดเมนของข้าใช่ไหม ?” (ชิออน )

“ไม่ใช่แบบนั้นนะ  ~สุ!”

“เจ้ามาที่นี่ด้วยจุดมุ่งหมายอะไร ?” (ชิออน)

“ผมมีของมาส่งน่ะ ~สุ! ผมได้รับงานมาจากหัวหน้าให้นำส่งของบางอย่างกับมือถึงท่านนะ  ~สุ!”!”

ก็อบลินตัวนี้เรียกจอมมารผู้สร้างว่า  『หัวหน้า 』

ว่าง่ายๆ เจ้านี่กำลังบอกว่า มาที่โดเมนผมเพื่อนำส่งบางอย่างมาจากจอมมารเจ้านายมัน

“เพื่อส่งของบางอย่างให้รึ …? มันคืออะไรน่ะ ?” (ชิออน )

“สิ่งนี้น่ะ  ~สุ!”

ก็อบลินล้วงมือเข้าไปในกระโปรงโทรมๆแล้วหยิบเศษกระดาษยู่ยี่ออกมา

ผมเข้าไปใกล้ๆแล้วหยิบกระดาษชิ้นนั้นมาจากมือมัน

พอผมกางกระดาษออกก็เผยให้เห็นอักษรญี่ปุ่นตัวสวยๆจดหมายงั้นรึ ?

ผมอ่านจดหมายนั่น

『ฉันยินดีที่ได้พบกับท่านนะ , จอมมารผู้ซึ่งฉันไม่รู้ชื่อ ไม่รู้หน้า

ฉันคือ คาน่อน ผู้เป็นจอมมารอยู่โดเมนข้างๆกับท่าน

ก็อบลินตัวนี้ เป็นบุคคลที่ฉันไว้ใจให้ส่งจดหมายชื่อว่า ก็อบฟุโตะ ฉันสั่งเขาไว้แล้วว่า ท่านอย่าทำอะไรเขาเลย และฉันก็ขอร้องให้ท่านช่วยดูแลเขาด้วย

ฉันเขียนจดหมายฉบับนี้เพื่อ   『การยอมแพ้ 』 ต่อท่าน

เดิมทีแล้วการทำแบบนี้ต้องมาพบเป็นการส่วนตัว แต่ตัวฉันนั้นไม่อาจออกจากโดเมนตัวเองได้ จึงต้องขออภัยจากใจจริงที่ต้องส่งตัวแทนมาแบบนี้แทน

ท่านอาจไม่ทราบว่า อะไรคือ  『การยอมแพ้ 』 ฉันจะอธิบายให้ท่านทราบอย่างง่ายๆ

『การยอมแพ้ 』 นั้นเป็นการกระทำที่ทำระหว่างจอมมารด้วยกันเอง จอมมารผู้ที่ทำ『การยอมแพ้ 』 จะมอบโดเมนและอำนาจเหนือชีวิตตัวเอง ให้กับจอมมารผู้รับ 『การยอมแพ้ 』

ผลดีที่ท่านจะได้รับก็คือ ท่านจะได้รับโดเมนของฉัน และตัวฉันในฐานะลูกน้องผู้จงรักภักดี

ค่าความรู้ของฉันคือ แร๊ง  B ฉันจึงสามารถอธิบายสิ่งต่างๆที่ฉันไม่รู้ให้กับท่านได้ ฉันถือว่าสิ่งนั้นเป็นผลดีที่ท่านจะได้รับ

เพื่อพิสูจน์ความจริงใจของฉัน ฉันก็จะบอกข้อเสียของมันให้ท่านรู้ด้วย

หากท่านพิชิตโดเมนของจอมมารอื่นด้วยวิธีการปกติ สูงสุดของDPจะเพิ่มขึ้น 100.

แต่หากท่านได้รับโดเมนผ่าน 『การยอมแพ้ 』 เช่นคราวนี้

DPสูงสุดของท่านจะเพิ่ม  50

ประกายแสงสุดท้ายในชีวิตของฉันกำลังจะดับลงแล้ว

หากท่านยินดีที่จะตอบรับ 『การยอมแพ้ 』 ของฉัน

ฉันก็ขอเชิญให้ท่านโทรมายังเบอร์โทรศัพท์ด้านล่างนี้

０８０－××××－××××.

คานาซาว่า, ย่าน △△ ,

จอมมารคาน่อน

』

จดหมายดังกล่าวนี้ใช้คำสุภาพและเป็นทางการ เขียนด้วยคันจิที่อ่านได้ง่าย

สรุปสั้นๆอีกฝ่ายกำลังจะตาย

“ได้โปรดช่วยฉันด้วย ฉันขอยอมแพ้แล้ว”

แปลความหมายได้ประมาณนั้นสินะ ?

แถมยังอธิบายรายละเอียดอย่างสุภาพเรื่อง 『การยอมแพ้ 』 อีกด้วย

ทั้งยังบอกข้อเสีย ของการทำแบบนั้นด้วยความเต็มใจ

คำถามจริงๆก็คือ ไอ้เจ้าวิธี『การยอมแพ้ 』 มันมีอยู่จริงๆไหม ?

หากเป็นไปตามที่จดหมายเขียนไว้ สิ่งที่คาน่อน ผู้เขียนจดหมายฉบับนี้จะได้ คือ การรอดชีวิต

แล้วถ้าที่เขียนไว้มันโกหกล่ะ คาน่อนจะได้อะไร? โจมตีทางจิตใจเพื่อให้ผมต้องกังวลไปไม่จบไม่สิ้นงั้นเหรอ

?ไม่มั้ง ไม่น่าจะเป็นแบบนั้น? พอมาคิดๆดูแล้วเนื้อหาจดหมายนี่อาจจะเป็นของจริง ?

ผมกำลังทำความเข้าใจ ข้อดีของการยอมรับ『การยอมแพ้ 』

แม้ข้อเสียที่ว่า ก็ยังห่างไกลคำว่า ข้อเสียความคิดของผมอยู่ดี ดังนั้นเอาเรื่องผู้บุรุกไว้ก่อนก็แล้วกัน ตอนนี้อีกฝ่ายกำลังรอผมตอบกลับไปอยู่

ผมควรจะตอบรับดีไหมนะ ? แต่ เอ่อ …

ผมเค้นสมองหาคำตอบในปัญหานั้นในทันที

“ได้โปรดเถอะ ~สุ! ผมอยากให้ท่านช่วยหัวหน้าด้วย ~สุ!” (ก็อบฟุโตะ )

ก็อบลินที่มีถุงคลุมหัวอยู่ ชื่อ ก็อบฟุโตะสินะ ? – กำลังพูดกับผม เจ้าตัวพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนขอร้อง

ผมเข้าไปใกล้ๆแล้วเอาถุง

“ข้ามีคำถาม ทำไมเจ้าถึงอยากให้ข้าช่วยนางนักล่ะ ?” (ชิออน )

“…? ท่านถามว่าทำไมน่ะเหรอ ~สุ?” (ก็อบฟุโตะ )

“ถูกต้อง ” (ชิออน )

“สำหรับฉันแล้ว การช่วยหัวหน้าก็เป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้วนะ  ~สุ หัวหน้าน่ะเป็นทุกอย่างของผมนะ  ~สุ!” (ก็อบฟุโตะ )

“เป็นสิ่งที่ต้องทำอยู่แล้ว ? เป็นทุกอย่างของเจ้ารึ ? … พูดอีกอย่างก็คือ เจ้าอยากให้หัวหน้าของเจ้าที่ชื่อ คาน่อนปลอดภัยเพราะเขาเป็นผู้สร้างขึ้นมาสินะ ?” (ชิออน )

“ไม่ใช่นะ  ~สุ! ถึงมันจะเป็นอย่างนั้น  ~สุ, แต่มันไม่เหมือนกันนะ ~สุ! หะ-หัวหน้านั้นสุภาพ แข็งแกร่ง และฉลาดด้วย …สมบูรณ์แบบที่สุดเลย  ~สุ! นั่นแหละทำไมผมถึงอยากช่วยเธอ ~สุ!” (ก็อบฟุโตะ)

ก็อบลินอาจไม่ฉลาดเท่าไหร่นัก แม้แต่คำที่ก็อบฟุโตะเลือกใช้ยังไม่ค่อยเข้าประเด็นเลย

“หากเธอนั้นสุภาพ แข็งแกร่งและฉลาดจริง ก็ไม่จำเป็นต้องมาขอยอมแพ้นี่ ถูกไหม ?” (ชิออน )

ผมไม่ได้เจอบทสนทนาที่พูดอย่างอื่นนอกจาก “ใช่” มานานแล้ว ก็เลยเผลอแหย่เล่น โยนคำถามใส่ และเพลิดเพลินกับการที่ได้พูดคุยกับใครจริงๆเสียที

“อูอ่า … ตะ -แต่  , คะ -คือว่า… เจ้ามนุษย์มันชั่วร้ายมาก , ไม่แฟร์เลย … หัวหน้าพยายามเต็มที่แล้ว  ~สุ, แต่… พวกเราไม่แข็งแรงพอ … หัวหน้าสมบูรณ์แบบ  ~สุ,  แต่ผมไม้สมบูรณ์แบบ …” (ก็อบฟุโตะ )

ก็อบฟุโตะนั้นเลือกคำมาใช้ไม่เก่ง คำพูดที่ไม่ปะติดปะต่อก็เลยออกมา

“ผมอยากให้ท่านดูนี่นะ ~สุ!” (ก็อบฟุโตะ )

“หืมมม ? … โอ้ ?” (ชิออน)

สิ่งที่ก็อบฟุโตะโชว์ให้เห็นนั้นดึงดูดสายตาผม มันเป็นลูกแก้วสีเงินสว่าง  【คอร์จริง 】 อย่างงั้นเหรอ…?

“ทำไมเจ้าถึงมีสิ่งนี้ได้?” (ชิออน )

“ฉันได้มาจากหัวหน้า …เป็นการยืนยันความเชื่อใจนะ ~สุ.” (ก็อบฟุโตะ)

【คอร์จริง 】

แม้รายละเอียดจะไม่แน่ชัดนัก แต่หากมันโดนจอมมารอื่นชิงไป โดเมนก็จะตกอยู่ในมือของอีกฝ่าย หากถูกมนุษย์ทำลายโดเมนก็จะถูกปลดปล่อย  ― สิ่งนี้คือ สิ่งที่จอมมารต่างปกติด้วยทุกสิ่งที่มี

นี่แม่นั่นโดยไล่ต้อนให้จนมุมถึงขั้นต้องไว้ฝากไอเทมชิ้นสำคัญนี้ไว้กับก็อบลินตัวนี้เลยรึ ?

พูดอีกอย่างก็คือ มันเป็นสถานการณ์สิ้นหวังระดับที่เธอตั้งใจเสนอมอบ 【คอร์จริง 】 ให้เลยสินะ?

เอาจริงๆ ผมยังไม่อาจกำจัดความเป็นไปได้เรื่องที่มันจะเป็นกับดัก แต่รายละเอียดของการล่อลวงยังไม่แน่ชัด  แต่มันจะเป็นความสูญเสียอีกฝ่ายที่ต้องเสียผู้สืบสายเลือดที่เป็นก็อบลินไป ในขณะที่ผมถ้าคุยเล่นสนุกจนเบื่อแล้วก็เปลี่ยนเจ้านี่เป็นค่าประสบการณ์ก็ยังได้

ผมคิดแบบนั้นนะ

แต่การที่เอา  【คอร์จริง 】 มาเสี่ยงด้วยแบบนี้นี่มันไม่อันตรายเกินไปหน่อยหรือไง ?

ไม่น่าจะเป็นกับดักแล้วล่ะ ? เธอคงตั้งใจจะยอมแพ้จริงๆ

ผมเริ่มมองเจตนาของคาน่อนในจดหมายว่าเป็นเรื่องจริง

“เข้าใจแล้ว ” (ชิออน )

“นั่นแหละเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมหัวหน้า …เอ๋ ? ได้เหรอ ~สุ?” (ก็อบฟุโตะ )

ก็อบฟุโตะจ้องมองผมด้วยแววตาว่างเปล่าเหมือนคนโง่

“จะไม่เป็นอะไร หากข้าโทรไปหาตามหมายเลขที่เขียนไว้ในจดหมายใช่ไหม ?” (ชิออน)

“ผมก็ไม่รู้รายละเอียดเหมือนกัน  ~สุ!” (ก็อบฟุโตะ)

“เจ้าไม่รู้หรอกรึ …?” (ชิออน)

ผมยิ้มชั่วร้ายให้ แล้วโทรหาตามหมายเลขนั้นด้วยสมาร์ทโฟน

―ตู้ด-ตู้ด-ตู้ด-…ตุ้ รุรู๊ด  ・ ตุ้ รุรู๊ด

เสียงโทรศัพท์กลายเป็นเสียงเฉพาะ

『สะ-สวัสดีค่ะ …?』 (คาน่อน)

ปลายสายที่ได้ยินเป็นเสียงผู้หญิง

“สวัสดี ! ข้าคือ จอมมารที่ได้รับจดหมายจากก็อบลินนะ นั่นเธอใช่ไหม, คาน่อน-ซัง?” (ชิออน)

『ชะ-ใช่แล้วค่ะ ! ฉันคือจอมมาร  คาน่อน จากเขต△△  』

“ข้าคือ จอมมาร ชิออน จากเขต  ○×  ”

『เอ่อ  , คือว่า , เรื่องจดหมายฉบับนั้น…』 (คาน่อน)

“ยังเป็นห่วงเรื่อง  『การยอมแพ้ 』 สินะ?” (ชิออน)

『คุณคิดยังไงกับเรื่องนั้นคะ …?』 (คาน่อน)

“จะว่ายังไงดีล่ะ …” (ชิออน)

ผมยังไม่สรุปอะไรทั้งนั้น ตรงหน้าผมก็เลยมี ก็อบฟุโตะที่ทำท่าวิงวอนขอร้องอย่างบ้าคลั่ง

『อืม…คือว่านะ … ฉันพูดเองมันก็กระไรอยู่ค่ะ ,แต่ฉันเชื่อจริงๆนะคะว่าฉันมีประโยชน์ต่อคุณมากเลยค่ะ, ชิออน-ซัง  เนื่องจากฉันมีความเด่นที่ความรู้ ก็คือ ค่าสเตตัสความรู้ของฉันนั้น แร๊ง  B ,แถมฉันยังรู้อะไรอีกหลายๆอย่างด้วยค่ะ 』 (คาน่อน)

“ตัวอย่างเช่น ?” (ชิออน)

『อ่า ก็อย่างเช่นว่า , ชิออน-ซังคะ , คุณวิวัฒนาการเป็นจอมมาร  (แวมไพร์ ) ,  แล้วก็เพิ่มค่าสเตตัสจากCไปเป็นBต้องใช้  10 BP แต่การเพิ่มจากB ไปเป็น A ใช้ 50 BP,

นอกจากนี้ค่าประสบการณ์จะได้เยอะขึ้นมาหากกำจัดศัตรูด้วยตัวเอง , ส่วนค่าประสบการณ์ที่ได้รับจากการที่แฟมิล่ากำจัดได้นอกโดเมนนั้นจะน้อยลง…อ่า อืมม สำหรับจอมมาร(โอนิ ) ในการสร้างลูกน้องนั้น จำเป็นที่จะต้องให้อีกฝ่ายยอมรับเงื่อนไขด้วย ดังนั้น …』 (คาน่อน)

“พอแล้ว โอเค เยอะพอแล้ว

ข้าบอกไม่ได้เลยว่า ที่เจ้าพูดมานั่นมันจริงหรือไม่ แต่ถ้ามันจริงก็ดูเหมือนเจ้าจะรู้อะไรในสิ่งที่ข้า ไม่รู้มากมายเลยล่ะ” (ชิออน)

ในบรรดาสิ่งต่างๆที่ผมไม่รู้ หนึ่งในสิ่งนั้นก็คือ การที่จะยกค่าสเตตัสจาก B ไป A นี่มันต้องใช้   50 BP จริงๆหรือเนี่ย…?

『ถ้าเช่นนั้น …』 (คาน่อน)

“เอาล่ะ รายละเอียดเรื่องนั้นเดี๋ยวข้าดูอีกทีทีหลัง—”

『มันไม่ได้แล้วนะคะ ! มันจะไม่ทันเวลาเอาแล้ว ! ได้โปรเถอะค่ะ กรุณาให้คำตอบทีเถอะค่ะ !』 (คาน่อน)

เธอแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวังมาก

“เธอกำลังลำบากอยู่สินะ …?” (ชิออน)

『ใช่แล้วค่ะ ! จะเป็นจะตายแล้วค่ะ ! ลูกน้องที่คอยคุ้มกันโดเมนของฉันตายหมดแล้วค่ะ !』 (คาน่อน)

ลูกน้องของเธอตายเกลี้ยงแล้ว เข้าใจละ … มันเป็นสถานการณ์ที่ชวนสิ้นหวังสุดๆ

“เข้าใจแล้ว ข้าจะตอบรับ『การยอมแพ้ 』 ของเธอ ข้าควรทำยังไงล่ะ ?” (ชิออน)

『ขอบคุณมากๆค่ะ ! ได้โปรดรับ 【คอร์จริง 】 จาก ก็อบฟุโตะด้วยค่ะ !』 (คาน่อน)

พอได้ยินคาน่อนพูดอย่างนั้น  ผม สั่งก็อบฟุโตะ ที่อยู่ตรงหน้า

“ก็อบฟุโตะ, นี่เป็นคำสั่งจากหัวหน้าของเจ้า ส่ง  【คอร์จริง 】 มา” (ชิออน)

“รับทราบฮะ ~สุ!” (ก็อบฟุโตะ)

ก็อบฟุโตะส่ง 【คอร์จริง 】 ให้ผม

“ข้าได้มาแล้ว ” (ชิออน)

『ขอบคุณค่ะ โปรดตอบรับคำพูดของฉันด้วยเจตนาที่ตั้งมั่นด้วยค่ะ 』 (คาน่อน)

“อ่า-โอเค ” (ชิออน)

『ตัวฉัน――จอมมาร คาน่อนขอละทิ้งชีวิตในฐานะจอมมาร  ―― และถวาย 『การยอมแพ้ 』 แด่จอมมาร ชิออน.』 (คาน่อน)

คาน่อน เปล่งเสียงออกมาราวกับกำลังร้องเพลง

“――ข้ายอมรับ ” (ชิออน)

ผมพูดตอบกลับไปด้วยอารมณ์ที่ลึกซึ้ง

――!?

เจ้า 【คอร์จริง 】 ที่ผมได้รับมาจากก็อบลิน ก็เปล่งแสงสว่าง และจางหายไปจากมือของผม ขณะเดียวกันพื้นที่ว่างในโดเมนใต้เท้าผมก็สั่นไหวอย่างรุนแรง