บทที่ 32 - โทษของการหลบหนีเพราะความผิด

บทที่ 32 - โทษของการหลบหนีเพราะความผิด

༺༻

หลังจากกลับมาจากโรงรับจำนำหย่งฝู เสิ่นฉางชิงก็กลับมาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายอีกครั้ง แม้จะมีภาระหน้าที่ที่น่ารำคาญในการเป็นผู้พิทักษ์เมืองหลินอัน แต่ในความเป็นจริง เมืองนี้กลับสงบสุขที่สุดในช่วงที่เลือดแก่นแท้ปีศาจยังไม่ได้ปรากฏออกมาจริงๆ

เสิ่นฉางชิงไม่ได้ใส่ใจที่จะให้ความสำคัญกับผู้คนจากห้าขุมกำลังมากนัก สำหรับนักสู้พเนจรคนอื่นๆ ในยุทธภพ พวกเขายังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะดึงดูดความสนใจจากเขาเสียด้วยซ้ำ

ดังนั้น ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาจึงทำตัวไม่ให้เป็นจุดเด่น เขาจะไปเยี่ยมโรงรับจำนำหย่งฝูเพื่อตรวจสอบความคืบหน้าล่าสุด พักอยู่ที่โรงเตี๊ยม หรือออกไปสัมผัสวัฒนธรรมและประเพณีท้องถิ่นของเมืองหลินอัน

ที่ที่ว่าการ หลังจากเจ้าฟางตาย การแต่งตั้งเจ้าเมืองคนใหม่ยังมาไม่ถึง ทำให้การบริหารงานตกอยู่ในสภาพขาดหัวเรือใหญ่ มีเพียงสมุห์บัญชีและที่ปรึกษาเท่านั้นที่คอยประคับประคองสถานการณ์ไว้ได้ เพื่อไม่ให้ที่ว่าการต้องตกอยู่ในความโกลาหลโดยสมบูรณ์

ในเรื่องนี้ เสิ่นฉางชิงไม่ได้เข้าไปแทรกแซงมากนัก ภารกิจของเขาคือการรับประกันความปลอดภัยของชาวเมืองหลินอันเท่านั้น ส่วนที่ว่าการจะวุ่นวายหรือไม่นั้น ไม่ได้เป็นเรื่องที่เขากังวลมากนัก

「ตระกูลเจ้า หน้าจวน」

"ใต้เท้าเสิ่น" หงเฉิงซึ่งรักษาการในตำแหน่งหัวหน้ามือปราบกล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจ "ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา คนจากตระกูลเจ้าพยายามจะหลบหนีอย่างต่อเนื่อง แต่เราก็ได้ขับไล่พวกเขากลับไป อย่างไรก็ตาม ที่ว่าการกำลังขาดแคลนกำลังคน หากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไปในระยะยาว ความผิดพลาดก็เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ขอรับ"

เนื่องจากยังไม่มีคำสั่งลงมา สมาชิกตระกูลเจ้าจึงไม่สามารถถูกฆ่าหรือปล่อยตัวไปได้ อย่างไรก็ตาม หากมีใครจากตระกูลเจ้าหลบหนีไปได้ มันจะกลายเป็นปัญหาใหญ่สำหรับพวกเขา

ความจริงที่ว่าเจ้าฟางสมคบคิดกับปีศาจร้ายนั้นไม่ใช่ความลับอีกต่อไป และสมาชิกตระกูลเจ้าก็รับรู้เรื่องนี้ดี ความผิดเช่นนี้ เมื่อถูกตัดสินแล้ว มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะต้องโทษประหารทั้งตระกูล

เสิ่นฉางชิงมีสีหน้าเรียบเฉยขณะมองไปยังกำแพงจวนตระกูลเจ้า "ข้าได้ส่งข้อความกลับไปยังกรมปราบปีศาจแล้ว อีกไม่นาน คำตัดสินเกี่ยวกับตระกูลเจ้าก็จะถูกส่งลงมา หากมีใครพยายามหลบหนีในระหว่างนี้ พวกเขาจะถูกจัดการในข้อหาหลบหนีเพราะหวาดเกรงในความผิด"

"ใต้เท้าเสิ่นหมายความว่าอย่างไรขอรับ?"

"ฆ่า!" เสิ่นฉางชิงเอ่ยคำนั้นออกมาด้วยความเฉียบขาดอันเย็นเยียบ

หัวใจของหงเฉิงกระตุกวูบ ฆ่า! นี่คือคำสั่งให้เริ่มการสังหารหมู่ตระกูลเจ้า! ในตอนนั้นเอง ประตูที่ปิดแน่นของจวนก็พลันเปิดออก บ่าวรับใช้กว่าสิบคนพุ่งตัวออกมาและถูกเจ้าหน้าที่จับกุมหลายคนที่ชักดาบออกมากั้นไว้ในทันที

"หากไม่มีคำสั่งจากเบื้องบน ห้ามใครจากตระกูลเจ้าออกไปแม้แต่คนเดียว!"

"กลับไป! พวกเจ้าทุกคนกลับไปเดี๋ยวนี้! มิฉะนั้น อย่ามาโทษว่าดาบของข้าไม่ปรานี—"

༺༻