บทที่ 36 งานประมูล!
บทที่ 36 งานประมูล!
“พวกเรากลับกันเถอะ ขอแค่ขายปลาสินสมุทรเปปเปอร์มินต์ตัวนี้ได้อย่างราบรื่น ก็เพียงพอที่จะใช้หนี้ให้หลินกัวต้งแล้ว”
หลินฟานรู้สึกโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง
หากคืนเงินสามแสนหยวนให้หลินกัวต้งได้ เขาก็จะหมดหนี้หมดสินเสียที หลังจากนั้นก็แค่ตั้งหน้าตั้งตาทำร้านอาหารสไตล์บ้านสวน เก็บเงินซ่อมบ้าน เพื่อให้น้องสาวและแม่ได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น
เขาเตรียมตัวจะนำปลาสินสมุทรเปปเปอร์มินต์ตัวนี้ออกขายทันที เพราะปลาชนิดนี้พิถีพิถันกับสภาพแวดล้อมในการดำรงชีวิตมาก ยิ่งขายออกเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
ทั้งสองคนจึงเริ่มเดินทางกลับ และเพียงสองชั่วโมงเศษก็ถึงหมู่บ้านสือถัง
ทางด้านหลินกัวต้งที่ยังคงแอบกบดานอยู่ในหมู่บ้านสือถัง แม้ใบหน้าของเขาจะยังมีรอยฟกช้ำดำเขียวอยู่บ้าง แต่ทันทีที่เห็นหลินฟานสองพี่น้องกลับมา เขาก็ยังฝืนยิ้มระรื่นเดินเข้ามาทักทาย
“หลินฟาน คิดจะหาเงินสามแสนจากการออกทะเลเพียงสองวัน มันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ? กลับมาเร็วขนาดนี้ หรือว่าแกจะยอมแพ้แล้วล่ะ?”
หลินกัวต้งเอ่ยเลียบเคียงเพื่อสืบดูสถานการณ์การจับปลาของหลินฟาน
“ผมจับสัตว์ทะเลที่มีมูลค่าพอจะคืนเงินอาได้แล้วล่ะ เดี๋ยวพอขายได้เงินมาแล้วจะรีบคืนอาทันที” หลินฟานปรายตามองหลินกัวต้งแวบหนึ่งอย่างเฉยชา
“อะไรนะ?”
หลินกัวต้งถึงกับอึ้งกิมกี่ และเมื่อเขารู้ว่าหลินฟานจับปลาสินสมุทรเปปเปอร์มินต์มาได้ เขาก็ยิ่งตกใจจนพูดไม่ออก!
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง หลินฟานก็หาเงินได้ครบสามแสนแล้วน่ะสิ แล้วที่เขากับเว่ยจิ่งหมิงอุตส่าห์ลงแรงไปก็สูญเปล่าหมดน่ะสิ?
หลินฟานขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืดกับหลินกัวต้ง
เขาขอยืมรถตู้ของสวีจิ้งหว่าน ขนทั้งปลาที่จับได้และปลาสินสมุทรเปปเปอร์มินต์มุ่งหน้าไปยังอำเภอชิงเหอทันที เพื่อหาซุนอีหลินและฟั่นหยางเพื่อขายของ
“ว้าว! น้องหลินฟาน เธอนี่มันยอดนักล่าทะเลตัวจริงเลยนะเนี่ย จับสัตว์ทะเลมาได้เพียบอีกแล้ว!”
“เอาตามกฎเดิมนะ ประธานซุนเลือกก่อน ที่เหลือเป็นของพี่เอง!”
ฟั่นหยางยกนิ้วหัวแม่มือให้หลินฟานอย่างชื่นชม
สัตว์ทะเลในท้องตลาดปัจจุบันส่วนใหญ่เป็นปลาเลี้ยง ของปลาธรรมชาติที่หลินฟานจับมาจึงเป็นที่ต้องการของลูกค้าอย่างมาก
“ขอบคุณค่ะเถ้าแก่ฟั่น งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ”
ซุนอีหลินส่งยิ้มทรงเสน่ห์ให้ก่อนจะเริ่มเลือกสัตว์ทะเล
ร้านของเธอเน้นขายกุ้งมังกรและของทานเล่นจากอาหารทะเลเป็นหลัก เธอจึงเลือกไปไม่มากนัก ที่เหลือทั้งหมดจึงตกเป็นของฟั่นหยาง
เมื่อสรุปยอดรวมแล้ว ก็เป็นไปตามที่หลินฟานคาดการณ์ไว้ สัตว์ทะเลพวกนี้ขายได้เงินทั้งหมดกว่าหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหยวน
แต่เมื่อพวกเขาได้ยินว่าหลินฟานจับปลาสินสมุทรเปปเปอร์มินต์มาได้ หลังจากหายตกตะลึงแล้ว ทั้งสองต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่มีปัญญาจะรับซื้อปลาตัวนี้ไว้ได้
เพราะปลาสินสมุทรเปปเปอร์มินต์ไม่เพียงแต่มีราคาสูงลิบลิ่ว แต่ยังบอบบางและเลี้ยงยากมาก
ตั้งแต่ขั้นตอนการจับ การปรับสภาพให้เข้ากับที่เลี้ยง ไปจนถึงการเริ่มให้อาหาร ทุกขั้นตอนล้วนเสี่ยงต่อความตายทั้งสิ้น หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจขาดทุนจนหมดเนื้อหมดตัวได้
หลินฟานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาตั้งใจจะลองไปเดินที่ตลาดอาหารทะเลดู
เพราะที่นั่นมักจะมีคนมาหาของล้ำค่าอยู่เสมอ และในนั้นน่าจะมีผู้ซื้อที่กระเป๋าหนักพอ
ทว่าในตอนนั้นเอง เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากหลินกัวต้ง
“เสี่ยวฟาน ปลาสินสมุทรเปปเปอร์มินต์ของหลานขายไปหรือยัง?”
“ถ้ายังไม่ขาย อาจะชี้ทางสว่างให้ พอดีบ่ายนี้ที่โรงประมูลอาหารทะเลโกลบอลในอำเภอจะมีงานประมูลพอดี”
“ปลาล้ำค่าแบบนั้นคนทั่วไปไม่มีปัญญาซื้อหรอก หลานลองไปที่งานประมูลดูสิ”
เมื่อได้ฟังคำแนะนำของหลินกัวต้ง หลินฟานก็ขมวดคิ้วมุ่น
ตามหลักเหตุผลแล้ว อีกฝ่ายไม่น่าจะอยากให้เขาขายปลาได้เงิน แต่สิ่งที่อาแนะนำมานั้นก็นับว่ามีความเป็นไปได้จริง
เพราะคนที่ไปงานประมูลส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนมีฐานะ
และงานประมูลก็เป็นแหล่งรวบรวมของราคาแพงอยู่แล้ว การไปที่นั่นย่อมมีโอกาสขายได้มากกว่าไปเดินสุ่มที่ตลาดอาหารทะเลแน่นอน
“พี่คะ อาาสองว่ายังไงบ้าง?” หลินชิงชิงถาม
“อาบอกให้พี่ไปที่งานประมูล แต่พี่รู้สึกว่าอาเขาไม่ได้หวังดีแน่ ๆ” หลินฟานบอกความกังวลในใจให้น้องสาวฟัง
ทว่าสุดท้าย เขาก็ตัดสินใจที่จะไปงานประมูลอยู่ดี
เพียงแต่ก่อนไป เขาได้เผื่อทางถอยไว้ด้วยการซื้อกล้องจิ๋วแอบถ่ายใต้น้ำมาหนึ่งตัว แล้วแอบใส่ไว้ในโหลปลา
กล้องตัวนี้เชื่อมต่อกับโทรศัพท์มือถือของเขา ทำให้เขาสามารถตรวจสอบสถานภาพของปลาสินสมุทรเปปเปอร์มินต์ได้ตลอดเวลา
ตราบใดที่ปลายังปลอดภัย แม้จะประมูลไม่ออกเขาก็ไม่เดือดร้อน แต่หากเกิดอะไรขึ้นกับปลา เขาจะได้มีหลักฐานไว้เอาผิด
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย พวกเขาก็เดินทางไปถึงโรงประมูลอาหารทะเลโกลบอล
เมื่อทราบว่าหลินฟานต้องการนำปลาล้ำค่าอย่างปลาสินสมุทรเปปเปอร์มินต์เข้าประมูล ชายในชุดสูทวัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่งก็ออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง โดยแนะนำตัวว่าเป็นผู้จัดการของโรงประมูล
“คุณครับ ปลาสินสมุทรเปปเปอร์มินต์เป็นปลาที่ตายง่ายมาก เรื่องนี้คุณคงทราบดีอยู่แล้วนะครับ”
“พวกเรายินดีรับดำเนินการประมูลให้ แต่หากเกิดเหตุไม่คาดฝันกับตัวปลา ทางเราจะไม่รับผิดชอบใด ๆ ทั้งสิ้น และเราจะหักค่าธรรมเนียมร้อยละสิบของราคาประมูล หากคุณตกลงตามเงื่อนไขนี้ เราก็เซ็นสัญญาได้เลยครับ”
หลินฟานอ่านสัญญาดูแล้วเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรจึงเซ็นชื่อลงไป
เพราะในตอนนี้การหาผู้ซื้อที่เหมาะสมนั้นยากจริง ๆ และในเมื่อเขาใส่กล้องแอบถ่ายไว้ในตู้ปลาแล้ว เขาจึงไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะเล่นตุกติก
หลังจากส่งมอบปลาสินสมุทรเปปเปอร์มินต์ให้เจ้าหน้าที่แล้ว เขากับหลินชิงชิงก็เดินเข้าไปในห้องโถงประมูล
งานประมูลเริ่มขึ้นในเวลาไม่นาน พิธีกรสาวสวยทยอยนำอาหารทะเลหายากออกมาประมูลทีละชิ้น ท่ามกลางการแข่งขันราคาที่คึกคัก
ทว่ากลับยังไม่มีสินค้าชิ้นใดที่ดูโดดเด่นเป็นพิเศษ สิ่งเดียวที่พอจะผ่านตาหลินฟานได้บ้างคือมุกน่าน้ำใต้สีทองหนึ่งเม็ดที่ปิดประมูลไปในราคาสูงถึงหนึ่งแสนหยวน
“ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านคะ ต่อไปคือไฮไลต์สำคัญที่ทุกคนรอคอย—ปลาสินสมุทรเปปเปอร์มินต์!”
“มันคือภูตตัวน้อยจากห้วงลึกใต้ทะเล ร่างกายที่เล็กจ้อยราวกับย่อส่วนความงดงามทั้งหมดของมหาสมุทรเอาไว้ จัดเป็นปลาสวยงามที่ล้ำค่าหาได้ยากยิ่งค่ะ”
“ทว่าปลาชนิดนี้มีความอ่อนไหวต่อสภาพแวดล้อมสูงมาก ต่อจากนี้ขอความกรุณาทุกท่านอย่าส่งเสียงดัง และพยายามใช้เสียงให้น้อยที่สุด เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนแขกผู้มีเกียรติจากใต้ทะเลลึกตัวนี้ค่ะ”
ทันทีที่พิธีกรพูดจบ เจ้าหน้าที่สองคนก็ช่วยกันยกตู้ปลาที่มีผ้าดำคลุมไว้ออกมาอย่างระมัดระวัง
วินาทีนั้น ทั่วทั้งห้องโถงเงียบสนิท สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังตู้ปลาที่ถูกผ้าดำคลุมไว้อย่างใจจดใจจ่อ
“เช็ดเข้! ไม่นึกเลยว่าอำเภอเล็ก ๆ แบบนี้จะมีของระดับเทพอย่างปลาสินสมุทรเปปเปอร์มินต์มาประมูลด้วย!”
“เอาจริง ๆ นะ ฉันได้ยินแต่ชื่อเสียงอันโด่งดังของมันมานานแล้ว แต่เพิ่งจะมีโอกาสได้เห็นตัวจริงก็วันนี้แหละ!”
“อื้อหือ มางานนี้ไม่เสียเที่ยวจริง ๆ!”
...
ผู้คนมากมายเริ่มซุบซิบกันด้วยความตื่นตาตื่นใจ
“ทุกท่านคะ เนื่องจากปลาตัวนี้มีมูลค่ามหาศาล ท่านประธานเว่ยจิ่งหมิง เจ้าของโรงประมูลของเรา จะเป็นผู้ดำเนินการประมูลด้วยตัวเองค่ะ!” พิธีกรประกาศ
ทันทีที่หลินฟานได้ยินชื่อ ‘เว่ยจิ่งหมิง’ เขาก็ตระหนักถึงความผิดปกติได้ทันที
มิน่าล่ะ หลินกัวต้งถึงได้คะยั้นคะยอให้เขามาที่นี่ ที่แท้โรงประมูลแห่งนี้ก็เป็นของเว่ยจิ่งหมิงนี่เอง!
เขารีบเปิดโทรศัพท์มือถือ เพื่อตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดในตู้ปลาทันที!
จบบท